ตอนที่ 5 ไฟเขียวผ่านตลอด

ตกเย็น... สตูดิโอวาดรูปของแก้มเงียบกริบ พู่กันแห้งสนิทคาจานสี เพราะจิตใจจิตรกรสาวตอนนี้ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว สายตาจดจ้องแต่หน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างกาย

"แชทมันไม่ทันใจอะ... อยากได้ยินเสียงแบบเมื่อคืนอีกกก" ความต้องการในใจมันพุ่งพล่าน เกินกว่าจะมานั่งจิ้มแป้นพิมพ์ทีละตัวอักษร แก้มจึงพิมพ์ข้อความที่เสี่ยงที่สุดในวันนี้ส่งไป

Gam_Gammie: "พี่ติณคะ... สะดวกคุยไหม พอดีแก้มขี้เกียจพิมพ์แล้ว แหะ ๆ"

Gam_Gammie: "ขอโทรหาได้ไหมคะ"

ส่งปุ๊บ คว่ำหน้าจอลงปั๊บ หัวใจเต้นโครมครามแทบทะลุอก "ตายเป็นตายวะแก้ม! เขาจะหาว่าแรดมั้ยเนี่ยยย"

ครืด... ครืด...

ยังไม่ทันที่ความคิดจะฟุ้งซ่าน เสียงเรียกเข้าไลน์ก็ดังสนั่น หน้าจอโชว์ชื่อ "Tin_Krit" เขาโทรกลับมาเอง แทบจะทันที

ทางฝั่งติณ... ที่นั่งจ้องมือถืออยู่เหมือนกัน พอเห็นข้อความเด้งมา นิ้วมันก็ลั่นกดโทรออกไปก่อนสมองจะสั่งการ

"ชิบหาย... โทรเร็วไปเปล่าวะกู "

ก่อนจะปั้นเสียงให้ทุ้มลึกและดูสุขุมที่สุด

"ฮัลโหล... สวัสดีครับน้องแก้ม มีธุระด่วนหรือเปล่าครับ"

"สะ... สวัสดีค่ะพี่ติณ" เสียงหวานปลายสายทำเอานายช่างใหญ่ใจกระตุก "ไม่มีธุระด่วนหรอกค่ะ แค่... อยากคุยเฉย ๆ"

หลังจากนั้น... บทสนทนาที่ควรจะจบในห้านาที ก็ไหลยาวเป็นชั่วโมง คุยสัพเพเหระตั้งแต่เรื่องดินฟ้าอากาศ ยันเรื่องแมวข้างคอนโด แปลกที่คนอายุต่างกันและเพิ่งรู้จัก กลับคุยกันลื่นไหลเหมือนรู้จักกันมาแรมปี

แต่... ในใจแก้มมีภารกิจสำคัญที่ต้องเคลียร์ให้จบในคืนนี้ ขืนคุยเพลินแล้วมารู้ทีหลังว่ามีเจ้าของ คงได้อกหักแน่ ๆ ตัดสินใจหย่อนเบ็ดเช็กสถานะทันที

"โห... คุยเพลินเลยอะ" แก้มแกล้งทำเสียงอ่อย ดัดจริตเล็กน้อยพองาม "พี่ติณคุยกับแก้มดึกขนาดนี้... แฟนพี่ติณเขาจะไม่ว่าเอาเหรอคะ" เว้นจังหวะนิดนึง ก่อนจะหยอดลูกเกรงใจแบบปลอม ๆ "หนูไม่อยากเป็นต้นเหตุให้บ้านแตกนะ เดี๋ยวโดนดุ..."

ปลายสายเงียบกริบ... เงียบจนแก้มกำโทรศัพท์แน่น "ซวยแล้ว... หรือว่ามีเมียแล้วจริง ๆ วะ"

"หึ ๆ..." เสียงหัวเราะในลำคอดังลอดมาตามสาย ฟังดูอารมณ์ดีจนน่าหมั่นไส้ "ไม่ต้องห่วงครับน้องแก้ม พี่อยู่คนเดียว โสดมานานจนจำไม่ได้แล้วครับ ไม่มีใครมาดุแน่นอน"

บิงโก!!

แก้มเผลอกำมือชกอากาศ ‘เยส’ "จริงเหรอคะ คนดูดี... เอ้ย คนอบอุ่นแบบพี่ติณเนี่ยนะโสด ไม่อยากจะเชื่อเลย"

"จริงครับ วัน ๆ อยู่แต่กับสายไฟ กับลูกน้อง... สาว ๆ ที่ไหนจะมามองครับ" ติณตอบติดตลก แต่ในใจคือกำลังลุ้นรีแอคชั่นอีกฝ่ายเช่นกัน

"งั้นก็... ทางสะดวกสิคะ" แก้มพึมพำเบา ๆ แต่ตั้งใจให้ปลายสายได้ยิน

"ครับ... เมื่อกี้ว่าไงนะครับ" ติณแกล้งถาม ทั้งที่ได้ยินเต็มสองหู

"ปะ... เปล่าค่ะ แค่บอกว่า ดีจังเลยค่ะ จะได้คุยกันได้บ่อย ๆ แบบไม่ต้องระแวง" แก้มแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ แต่หน้าแดงแปร๊ดลามไปถึงหู

เมื่อวางสายไปแล้ว แต่แก้มยังนอนกอดโทรศัพท์กลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงด้วยความฟินระดับสิบ

สถานะ: โสด

ทางสะดวก: ไฟเขียวผ่านตลอด

"เสร็จแน่... พี่ช่างไฟเสร็จน้องแก้มแน่ ๆ คราวนี้แม่จะรุกให้เสียทรงเลยคอยดู"

เมื่อรู้ว่าสถานะแล้ว กำแพงในใจของแก้มก็พังครืนลงมาอย่างราบคาบ ปกติถ้ามีผู้ชายมาจีบแล้วถามเรื่องส่วนตัว เธอคงรีบตัดบทหรือสร้างกำแพงใส่ทันทีเพราะรำคาญ

แต่กับ "พี่ติณ" มันคนละเรื่อง ความสุภาพ การให้เกียรติ และน้ำเสียงทุ้มต่ำนั่น มันทำให้แก้มรู้สึก "แพ้ทาง" อย่างบอกไม่ถูก จากที่แค่จะเช็กสถานะ กลายเป็นว่าเธอยอมเปิดปากเล่าเรื่องที่เก็บกดไว้ในใจออกมาเฉยเลย

"จริง ๆ อยู่คนเดียวมันก็เหงานะคะพี่ติณ..." แก้มเล่าเสียงอ่อย พลิกตัวนอนตะแคงกอดหมอนข้างแน่น "พ่อกับแม่แก้มแยกทางกัน ต่างคนต่างมีครอบครัวใหม่ แก้มเลยต้องแยกมาอยู่เอง... บางทีฝนตกหนัก ๆ แบบเมื่อคืน มันก็เคว้งเหมือนกันนะพี่"

ปลายสายเงียบไปพักใหญ่ เงียบจนแก้มเริ่มใจเสีย ‘เวรแล้วไอ้แก้ม... ดราม่าใส่เขาทำไมเนี่ย เขาจะรำคาญมั้ยวะ’

แต่แล้วเสียงทุ้มก็เอ่ยขึ้นมา "น้องแก้มเก่งมากนะครับ... เก่งมากแล้วที่ดูแลตัวเองมาได้ขนาดนี้" ก่อนจะพูดประโยคที่ทำเอาคนฟังน้ำตาซึม "แต่จำไว้นะครับ... ถึงเราจะเก่งแค่ไหน ก็ไม่จำเป็นต้องแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวนะ"

"..."

"ถ้าวันไหนมันเหนื่อย หรือมันเหงาจนทนไม่ไหว... โทรหาพี่ได้เสมอนะครับ พี่ว่างรับสายเราตลอด"

แก้มได้ยินดังนั้นก็กัดปากแน่น กลั้นเสียงสะอื้นแห่งความตื้นตัน คำว่า ‘พี่ว่างรับสายเราตลอด’ จากปากผู้ชาย มันเหมือนคำสัญญาที่บอกเป็นนัยว่า ‘พี่พร้อมจะเป็น Safe Zone ให้หนูนะ’

"ข... ขอบคุณนะคะพี่ติณ" เสียงหญิงสาวสั่นเครือเล็กน้อย "พี่พูดแล้วนะ ห้ามคืนคำนะ"

"ครับ... สัญญาด้วยเกียรติของช่างไฟเลย"

แก้มจึงยิ้มทั้งน้ำตา ในใจตะโกนก้องอย่างผู้ชนะ ‘แม่จ๋า... หนูเจอแล้ว คนนี้แหละ อบอุ่นยิ่งกว่าไมโครเวฟ ปลอดภัยยิ่งกว่าเซฟตี้คัท’

ภารกิจจีบพี่ช่างไฟ... เริ่มต้น ณ บัดนาว

คืนนั้น... แก้มนอนหลับปุ๋ยไปอย่างง่ายดาย ไม่มีอาการผวาตื่นกลางดึกเหมือนทุกคืน มีเพียงรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก เพราะในคืนนี้ไม่ได้มีแค่ความมืด แต่มีแสงสว่างจากใครบางคน ที่กำลังส่องนำทางเข้ามานั่งกลางใจเธอเรียบร้อยแล้ว