ลงทัณฑ์

น้ำตาลจำใจให้เขาไปส่งหน้าตึก ขณะที่เธอกำลังจะก้าวลงจากรถตู้คันหรู

“เดี๋ยวก่อน!ห้ามตุกติกนะ ถ้าฉันรู้ว่าเธอคิดไม่ซื่อ ฉันจะจับเธอขังไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลย คอยดู!”

“ตาลสัญญาค่ะ”

“ไอ้แตม เอาโทรศัพท์ มึงมาซิ เธอใช้ของไอ้แตมไปก่อน แล้วเอาของเธอมานี่ เธอไม่มีสิทธิ์ใช้มัน ฉันจะโทรเชค ทุกชั่วโมง“

น้ำตาลรับโทรศัพท์มือถือของไอ้แตมมาถือไว้ด้วยมือสั่นๆ ก่อนจะส่งเครื่องของเธอให้เพลิงอย่างจำยอม สายตาคมกริบจ้องมองเธอเหมือนจะสแกนเข้าไปถึงความคิดข้างใน

“จำไว้... ถ้าฉันโทรไปแล้วเธอไม่รับสายภายในสามวินาที ฉันจะบุกขึ้นไปลากตัวเธอลงมาจากห้องสอบต่อหน้าอาจารย์และเพื่อนทุกคนทันที!”

“คุณเพลิง! อย่าทำแบบนั้นนะคะ ตาลอายคนอื่น...” น้ำตาลหน้าตื่น

“งั้นก็ทำตัวดีๆ อย่าให้ฉันต้อง รอ จนต้องขึ้นไปตามตัวเธอ!” เพลิงเหยียดยิ้มร้ายพลางเอนหลังพิงเบาะหนังราคาแพง “ไปได้แล้ว... ฉันให้เวลาสองชั่วโมง ถ้าเกินแม้แต่นาทีเดียว เตรียมตัวโดนทำโทษได้เลย”

น้ำตาลรีบก้าวลงจากรถทันทีราวกับกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ ท่ามกลางสายตาของเหล่านักศึกษาที่หันมามองรถตู้คันหรูที่มาจอดหน้าตึกคณะบริหารด้วยความสงสัย

ขณะที่ร่างบางเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในตึก เพลิงกลับลดกระจกฟิล์มดำลงเล็กน้อย สายตาคมเข้มจับจ้องตามแผ่นหลังเล็กไปจนสุดสายตา... จนไอ้แตมที่นั่งอยู่ข้างคนขับอดรนทนไม่ไหวต้องเอ่ยแซว

“นายครับ... เฝ้าขนาดนี้ ไม่ขึ้นไปนั่งสอบข้างๆ น้องน้ำตาลเลยล่ะครับ?”

“ไอ้แตม! มึงอยากไปเฝ้ายมบาลแทนไหม ปิดปากมึงไปเลย!” เพลิงตวาดลูกน้องเสียงเขียว แต่หัวใจเขากลับว้าวุ่นอย่างประหลาด... แค่เห็นน้ำตาลเดินห่างออกไป ใจเขาก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาซะอย่างนั้น

พึ่งจะนอนเตียงเดียวกันวันแรกเองเริ่มละพี่น่ะ

ขณะสอบวิชาสุดท้ายก่อนเบรค โทรศัพท์ไอ้แตม ก็สั่นรัวในกระเป๋า เธอยังทำข้อสอบไม่เสร็จจึงรับสายไม่ได้

ส่วนคนโทรก็กดสายมารัวๆ 10 สายไม่ได้ รับ เธอส่งกระดาษคำตอบแล้วรีบกดรับโทรศัพทีนที”ค่ะคุณเพลิงตาลเพิ่งออกจากห้องสอบค่ะ“

”เธอกล้าท้าทายฉันมากนะน้ำตาล ลงมาขึ้นรถ“

”แต่ตาลยังมีสอบตอนบ่ายอีกวิชานึงค่ะ“

”ลงมา!หรือจะให้ขึ้นไปตาม“

น้ำตาลกดวางสายแล้วเดินลงไป ระหว่างเดินลงมา

“ยัยตาล นี่แกจะรีบไปไหน”

“ฉันมีธุระน่ะผิง เดี๋ยวเล่าให้ฟัง”

โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง

“ไปก่อนนะผิงบ่ายเจอกัน”

“รีบอยู่ค่ะ กำลังไป”

ตี๊ด ตี๊ด

น้ำตาลกึ่งเดินกึ่งวิ่งลงมาจากตึกคณะด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ในมือยังกำโทรศัพท์ของไอ้แตมไว้แน่น เธอเห็นรถตู้คันเดิมจอดเด่นหราอยู่หน้าตึก และที่น่ากลัวกว่านั้นคือกระจกด้านหลังที่ค่อยๆ เลื่อนลงมาจนเห็นสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

พอน้ำตาลก้าวเข้าไปนั่งในรถยังไม่ทันจะได้ปิดประตูดี แรงมหาศาลก็กระชากแขนเธอให้เข้าไปประชิดตัวคนตัวโตทันที!

"ฉันบอกเธอว่ายังไงน้ำตาล! ฉันบอกว่าให้รับภายในสามวินาทีไม่ใช่เหรอ!" เสียงทุ้มตวาดลั่นจนน้ำตาลตัวสั่น

"ตะ...ตาลสอบอยู่ค่ะคุณเพลิง อาจารย์คุมเข้มมาก ตาลรับไม่ได้จริงๆ"

"สอบสำคัญกว่าคำสั่งของฉันงั้นเหรอ?" เพลิงบีบต้นแขนเรียวแน่นขึ้น "รู้ไหมว่าสิบนาทีที่เธอไม่รับสายฉันคิดจะสั่งให้คนพังห้องสอบเข้าไปลากคอเธอลงมาอยู่แล้ว!"

"ตาลขอโทษค่ะ... ตาลรีบออกมาที่สุดแล้ว" น้ำตาลเม้มปากแน่น น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาด้วยความกดดันและความอายเพื่อนที่เดินผ่านไปมา

"หึ! แล้วไอ้ผู้ชายหน้าจืดที่มันยืนมองเธอตอนเดินลงมานั่นล่ะ ใคร!!”

"นั่นเพื่อนค่ะ... เขาแค่จะทัก..."

"เพื่อนงั้นเหรอ? สายตามันไม่ได้บอกว่าอยากเป็นเพื่อนเลยนะ" เพลิงโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนน้ำตาลสัมผัสได้ถึงรังสีความหึงที่แผ่ออกมาแบบไม่รู้ตัว "จำใส่หัวไว้... ตอนนี้เธอเป็นคนของฉัน หนี้ที่เธอต้องชดใช้มันรวมถึงการที่เธอไม่มีสิทธิ์ไปมองหน้าผู้ชายคนไหนด้วย!"

"แต่คุณเพลิงไม่มีสิทธิ์มาห้ามเรื่องเพื่อนของตาลนะคะ!" น้ำตาลเริ่มเถียงกลับเพราะความอัดอั้น

"ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ? งั้นมาดูนี่... ว่าฉันจะมีสิทธิ์ทำอะไรกับ 'ลูกหนี้' อย่างเธอได้บ้าง!"

พูดจบเพลิงก็กดปุ่มปิดกั้นกระจกระหว่างห้องโดยสารกับคนขับทันที ไอ้แตมที่นั่งข้างหน้าถึงกับสะดุ้งรีบหันมองกระจกข้างอย่างไว

"คุณเพลิง! จะทำอะไรคะ... อื้อออ!"

"คุณเพลิง! จะทำอะไรคะ... อื้อออ!"

ริมฝีปากหนาฉกวูบลงมาปิดกั้นเสียงประท้วงของน้ำตาลอย่างรวดเร็วและดุดัน มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน แต่มันคือการ "ลงทัณฑ์" ที่แฝงไปด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวก็ยังหาคำตอบไม่ได้ น้ำตาลเบิกตาโพลง มือเล็กพยายามผลักไบอกแกร่งแต่กลับถูกรวบไปไว้ทางด้านหลังด้วยมือเพียงข้างเดียวของเขา

เพลิงบดจูบลงมาอย่างโหยหา รสชาติของน้ำผึ้งที่เขาจินตนาการไว้เมื่อคืน ตอนนี้เขากำลังได้สัมผัสมันจริงๆ ความหวานล้ำทำให้มาเฟียผู้เยือกเย็นถึงกับสติหลุดลอย

"อื้อ... อ่อย..." น้ำตาลประท้วงในลำคอ เมื่อเขาเริ่มรุกล้ำหนักขึ้นจนเธอแทบหายใจไม่ทัน

เพลิงถอนริมฝีปากออกช้าๆ แต่ยังไม่ยอมผละใบหน้าไปไหน ลมหายใจร้อนผ่าวของเขากับเธอเป่ารดกันจนบรรยากาศในรถตู้คันหรูร้อนระอุขึ้นมาทันตา

"จำไว้... อย่าให้ฉันเห็นว่าเธอยิ้มให้ผู้ชายคนไหนอีก แม้แต่คนเดียว!" เขาขู่กระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อของหญิงสาว "ส่วนเรื่องเพื่อน... ถ้าเธอไม่อยากให้เพื่อนสนิทเธอเดือดร้อน ก็ปิดปากให้เงียบ อย่าให้ยัยนั่นรู้ว่าเธอมาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร!"

น้ำตาลสั่นไปทั้งตัว "คะ...คุณเพลิงรู้จักผิงเหรอคะ?"

"หึ! เพื่อนเธอฉันทำความรู้จักไม่ยาก... และถ้าไม่อยากให้ฉันทำอะไรเพื่อนเธอก็ทำตัวให้มันดีๆ“

โทรศัพท์น้ำตาลมีสายเข้าจากผิง

“นาย นายครับ เพื่อนน้องน้ำตาลโทรมาครับนายให้ผมรับมั้ยครับ“

”ไอ้แตม!เอาโทรศัพท์มาสิ!“

”รับสายสิเปิดลำโพงด้วยฉันจะฟัง“

น้ำตาลกดรับสายด้วยเสียงสั่นเครือ

”ว่าไงผิง“

”ตาล!ใกล้ถึงเวลาสอบแล้วนะมัวทำอะไรอยู่

ข้าวก็ไม่ไปกิน เดี๋ยวเข้าห้องสอบไม่ทันหรอก“

เพลิงมองหหน้าเชิงบังคับให้ตอบ

”ตาลเข้าห้องน้ำอยู่น่ะ เดี๋ยวตาลรีบไปนะ“

น้ำตาลกดวางสายทันที

”ตาลต้องรีบไปแล้วค่ะคุณเพลิงเปิดประตู“

”สอบเสร็จกี่โมง!”

“บะ..บ่ายสองค่ะ”

“อย่าให้ฉันได้โทรตามอีกนะ!ลงไปได้แล้ว”

น้ำตาลก้าวลงจากรถมาน้ำตาคลอเบ้าแต่เธอต้องกลั้นและเก็บอารมึไว้ให้ลึกสุดใจ แล้วเดินเข้าห้องสอบเป็นคนสุดท้าย

น้ำตาลเดินเข้าไปในห้องสอบด้วยความรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบอัด เธอพยายามโฟกัสกับกระดาษคำถามตรงหน้า แต่มือยังสั่นไม่หาย กลิ่นน้ำหอมของเพลิงยังติดอยู่ที่ปลายจมูก และสัมผัสร้อนแรงที่ริมฝีปากยังคงตอกย้ำว่าชีวิตเธอต่อจากนี้ไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป

ขณะที่ในรถตู้...

เพลิงจ้องมองแผ่นหลังบางที่หายลับเข้าไปในตึกด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบพลางพ่นควันออกมาอย่างช้าๆ

"นายครับ... คุณผิงเธอจะสงสัยไหมครับถ้าเธอมาเจอพวกเรา" ไอ้แตมถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"เรื่องของมัน! มึงหน้าที่ขับรถก็ขับไป" เพลิงตวาดเบาๆ แต่ในใจเขากลับว้าวุ่น รสสัมผัสหวานฉ่ำจากริมฝีปากน้ำตาลเมื่อครู่ยังติดตราตรึงใจจนเขาแทบบ้า

"ไอ้แตม... บ่ายสอง เตรียมตัวลากยัยนั่นกลับบ้านทันทีที่ออกจากห้องสอบ ห้ามช้าแม้แต่วินาทีเดียว เพราะคืนนี้ฉันมี 'บทลงโทษ' ชุดใหญ่เตรียมไว้ให้เด็กเลี้ยงแกะอย่างยัยนั่น!"

น้ำตาลรีบทำข้อสอบจนเสร็จพอเดินออกจากห้องสอบเธอเหลือบดูนาฬิกายังไม่บ่ายสองอีก10นาที ธันวาหนุ่มหล่อเพื่อนอีกคนในกลุ่มที่แอบปลื้มน้ำตาลมานานทักขึ้น ตาลจะรีบไปไหน ”อ่านไลน์กลุ่มยังคืนนี้พวกเรามีนัดกัน ห้ามเบี้ยวล่ะยัยบ๊อง“

“เออ..ยังไม่ได้อ่านเลยเดี๋ยวค่อยอ่าน”

ใจของน้ำตาลสั่นรัว มือถือเธออยู่ในมือเขา ‘ป่านนี้ไม่เข่นเขี้ยวฉันแล้วเหรอ

“เราไม่ว่างน่ะ ฝากธันวาบอกเพื่อนๆด้วยนะ”

“จะรีบไปไหนล่ะตาล จบแล้วเราไปเที่ยวกันมั้ย ธันมีอะไรจะบอก”

“อะแฮ่ม.แอบคุยอะไรกันจ๊ะ แหมธัน แกน่ะไม่ชวนฉันเลยนะ”ผิงเดินเข้ามาแจมหลังออกจากห้องสอบ

“ผิงคุยกับธันไปละกันนะเจอกันวันส่งเอกสารจบ“

”เฮ้ยแกจะรีบไปไหนน้ำตาล นี่ฉันจะชวนแกไปเป็นเลขาของเฮีย เฮียเสนอเงินเดือนให้ฉันตั้งเยอะแต่ฉันไม่อยากไปฉันเลยจะเสนอให้แกไปแทน“

”ขอบใจนะผิง แต่ตอนนี้ฉันรีบรู้สึกปวดท้อง ฉันไปก่อนนะ“

บนรถตู้คนรอยิ่งหงุดหงิดเมื่อเห็นแชทไลน์กลุ่มเด้งขึ้นมานัดกันฉลองสอบเสร็จ

‘ไนต์คลับ PM69งั้นเหรอ ฝันไปเถอะ”

ทีแรกเขาไม่ได้ใส่ใจแต่ะดุดตาเมื่อเพื่อนในกลุ่มมีผู้ชายชื่อธันวาด้วย