สัญญาหนี้

“คุณเพลิงคะ ตาลขอแวะไปเอาของที่ห้องได้มั้ยคะ”

“ไม่ได้!นี่เธอคิดจะตุกติกกับฉันเหรอ”

“ตาลแค่จะแวะไปเอาของใช้ส่วนตัวนิดหน่อยค่ะ”

”เมื่อเช้าฉันสั่งให้เธอจดให้ไอ้แตมแล้วไม่ใช่เหรอ!“ค่ะใช่ค่ะ..แต่มันของส่วนตัวของผู้หญิงจริงๆ“

เพลิงสั่งแตมออกรถทันที

“ไอ้แตม!ออกรถ!”

“จะไปไหนครับนาย”

“ไอ้นี่!กลับบ้าน!หรือมึงอยากไปนอนเฝ้ารากมะม่วง”

“ครับๆกลับบ้านครับ”

ในรถน้ำตาลหิวจนตาลายแทบจะเป็นลม

”นี่เธอ! น้ำตาล !“

น้ำตาลที่ใบหน้าเริ่มซีด มือเย็น เหงื่ออชื้น

”นี่เธออย่ามาแกล้งเป็นลมในรถฉันนะ“

”นายคนเป็นลมต้องปลดกระดุมเสื้อครับนาย“

”ไอ้บ้าแตม!มึงจะให้กูปลดกระดุมเสื้อผู้หญิงเหรอ“

ไอ้แตมอมยิ้มพึมพำเบา”ฮึ!ทำยังกะไม่เคย“

”มึงขับรถเร็วๆเข้า เอายาดมส่งมาด้วย จะมาเป็นลมอะไรเวลานี้วะเนี่ย“

เพลิงรีบรับยาดมจากไอ้แตมมาอย่างลนลาน มือหนาประคองศีรษะเล็กของน้ำตาลให้ซบลงบนไหล่กว้าง กลิ่นยาดมผสมกลิ่นน้ำหอมดุดันของเขาคละคลุ้งไปทั่วรถ น้ำตาลที่หลับตาพริ้มเพราะความหน้ามืดเริ่มได้สติขึ้นมาบ้างเมื่อรู้สึกถึงไออุ่นจากร่างสูง

"น้ำตาล... ลืมตาขึ้นมามองฉันเดี๋ยวนี้!" เพลิงสั่งเสียงดุแต่แฝงความกังวล "ไอ้แตม! มึงเหยียบมิดเลยนะ ถ้าถึงบ้านช้ากว่าสิบนาที กูจะปลดมึงไปเฝ้าห้องน้ำ!"

"ครับนาย! มิดไมล์แล้วครับ!" ไอ้แตมรับคำพลางลอบยิ้มในกระจกมองหลัง 'ปากด่าเขาปาวๆ แต่มือกอดเค้าแน่นเชียวนะเจ้านาย'

น้ำตาลปรือตาขึ้นมองใบหน้าคมกริบที่อยู่ใกล้แค่คืบ เธอเห็นแววตาที่สั่นไหวของเพลิงก่อนที่มันจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิมเมื่อเขารู้ว่าเธอฟื้นแล้ว

"หิวจนจะเป็นลม... สำออยชะมัด!" เพลิงพ่นลมหายใจทิ้งพลางดันศีรษะเธอให้ออกห่างไหล่ แต่ก็ยังประคองไว้อยู่ "จำไว้... ถ้าตายในรถฉัน ฉันจะตามไปทวงหนี้ที่นรกแน่!"

น้ำตาลไม่มีแรงจะเถียง เธอทำได้เพียงหลับตาลงอย่างอ่อนแรง

'จะที่ไหนก็คงไม่ต่างกันหรอก... เพราะตอนนี้ชีวิตเธอก็เหมือนตกนรกทั้งเป็นอยู่แล้ว'

ทันทีที่รถจอดสนิท ไอ้แตมยังไม่ทันจะลงมาเปิดประตูให้ เพลิงก็ช้อนอุ้มร่างบางของน้ำตาลขึ้นแนบอกท่ามกลางสายตาตกตะลึงของแม่บ้านและลูกน้องคนอื่นๆ

"นายครับ... ให้ผมช่วย..." ไอ้แตมเสนอหน้าเข้ามา

"ไม่ต้อง! มึงไปสั่งป้าภาให้จัดสำรับข้าวขึ้นไปบนห้องกูเดี๋ยวนี้... อ้อ เอาข้าวต้มอ่อนๆ มาด้วย ยัยนี่มันกระเพาะบาง เดี๋ยวจะตายคาห้องกูซะก่อน"

"ครับนาย! จัดไปครับ!" ไอ้แตมยิ้มกริ่ม รีบวิ่งไปสั่งงานทันที

เพลิงอุ้มน้ำตาลที่หน้าซีดเซียวขึ้นมาบนชั้นสอง ท่ามกลางสายตาเลิ่กลั่กของลูกน้องคนอื่นๆ แต่พอก้าวพ้นบันไดมาได้ไม่กี่ก้าว เสียงเข้มๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

“คุณเพลิง! ทำอะไรน่ะ ปล่อยลงเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ป้าภา เดินถือถาดน้ำเข้ามาเห็นเข้าพอดี

เพลิงชะงักกึก หน้าตึงขึ้นมาทันที “ป้าภา... อย่ามายุ่งน่า ยัยนี่มันเป็นลูกหนี้ผม”

“ลูกหนี้หรือลูกอะไรก็ไม่ควรไปอุ้มกระเตงแบบนั้น น้องเค้าหน้าซีดจะแย่แล้ว คุณเพลิงไปทำอะไรเธอ!” ป้าภาเดินเข้ามาตีแขนเพลิงเพียะใหญ่ จนมาเฟียหนุ่มต้องรีบวางน้ำตาลลงบนเตียงในห้องนอน

“ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะป้า ยัยนี่มันหิวจนเป็นลมเองต่างหาก” เพลิงบ่นอุบอิบพลางขยับเนกไทแก้เก้อ

“ก็เพราะคุณเพลิงนั่นแหละ มัวแต่แกล้งจนเธอไม่ได้กินข้าวใช่ไหมล่ะ” ป้าภาส่ายหัวอย่างระอาใจ ก่อนจะหันมาลูบหัวน้ำตาลอย่างเอ็นดู “ไม่ต้องกลัวนะลูก เดี๋ยวป้าไปเอาข้าวต้มร้อนๆ มาให้ คุณเพลิงน่ะออกไปข้างนอกก่อนเลย ป้าจะดูแลน้ำตาลเอง”

“นี่ห้องผมนะป้า!”

“ห้องใครป้าไม่สน ออกไปเดี๋ยวนี้! ก่อนที่ป้าจะฟ้องคุณท่านว่าคุณเพลิงทำตัวเป็นอันธพาลรังแกเด็ก”

เพลิงฮึดฮัด สะบัดหน้าเดินออกจากห้องไปอย่างเสียไม่ได้ แต่ไม่ลืมหันมาขู่ฝากไว้ “ฝากไว้ก่อนนะน้ำตาล กินข้าวให้หมดล่ะ ถ้าป้าภาบอกว่าเธอเหลือแม้แต่คำเดียว... คืนนี้เธอเจอดีแน่!”

หลังจากป้าภาดูแลให้น้ำตาลทานข้าวต้มจนหมดและหลับไปได้ครู่หนึ่ง เพลิงที่แอบยืนสูบบุหรี่รออยู่ตรงระเบียงก็ก้าวเข้ามาในห้องอีกครั้งในสภาพที่เปลี่ยนเป็นชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม เขานั่งลงที่ปลายเตียง จ้องมองใบหน้าหวานที่ดูมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง ก่อนจะสะกิดเท้าเธอเบาๆ

"ตื่น... มาเซ็นสัญญาให้มันจบๆ ไป"

น้ำตาลปรือตาตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย เห็นเพลิงถือปึกกระดาษและปากกาสีทองหรูหราอยู่ตรงหน้า เธอค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นพิงพนักเตียง

"สัญญา... หนี้เหรอคะ?"

"เออ! ยอดหนี้ทั้งหมดที่พี่ชายเธอทำฉันเสียหายไว้ รวมดอกเบี้ยและค่าเสียโอกาสของกาสิโนฉัน" เพลิงโยนกระดาษลงบนตักเธอ "อ่านซะ... ถ้าตกลงก็เซ็นซะตอนนี้"

น้ำตาลไล่สายตาอ่านข้อความในสัญญา หัวใจเธอแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นตัวเลขมหาศาล และข้อตกลงที่ระบุว่า 'ผู้กู้ นางสาว คณึงนาง สุวรรเวสต้องยอมรับการถูกกักตัวและปฏิบัติหน้าที่ตามที่เจ้าหนี้สั่งทุกประการ จนกว่าจะชดใช้หนี้หมดแก่นาย อัคคี ก้องเกียรติไพบูลย์‘

"นี่มัน... ไม่ยุติธรรมเลยนะคะคุณเพลิง 'ทุกประการ' นี่มันหมายถึงอะไรบ้าง"

"หมายถึง... ตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ" เพลิงโน้มตัวเข้ามาใกล้ จนน้ำตาลต้องกระถดตัวหนี "รวมถึงการนอนบนเตียงนี้... และทำหน้าที่ 'เมียขัดดอก' ให้ฉันจนกว่าฉันจะพอใจ"

"คุณเพลิง!"

"เซ็นซะน้ำตาล... หรือจะเลือกให้ฉันส่งไอ้แตมไปตามล่าพี่ชายเธอแบบเอาถึงตาย?"

น้ำตาลมือสั่นระริก เธอไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ ปลายนิ้วเล็กหยิบปากกาขึ้นมาลงชื่อที่ท้ายกระดาษด้วยหัวใจที่แตกสลาย เพลิงหยิบสัญญานั้นขึ้นมาดูด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ เขาพับมันใส่กระเป๋าเสื้อคลุม ก่อนจะรวบเอวคอดของคนบนเตียงเข้าหาตัวทันที!

"คุณเพลิง... เดี๋ยวค่ะ ตาลยังไม่พร้อม" น้ำตาลประท้วงเสียงสั่น พยายามดันแผงอกกว้างที่ร้อนผ่าวออกห่าง แต่ยิ่งดันเขากลับยิ่งรัดวงแขนแน่นขึ้น

"เซ็นสัญญาแล้ว... ห้ามเบี้ยว" เพลิงกระซิบเสียงพร่าพลางซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นกายสาวบริสุทธิ์ทำให้ความอดทนที่เขาสั่งสมมาทั้งวันพังทลายลง

เขาผลักร่างบางให้นอนราบลงกับเตียงกว้าง ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักข้างหัวเตียงเพื่อหา 'เครื่องป้องกัน' ตามสัญชาตญาณ... แต่ปรากฏว่ามัน ว่างเปล่า!

"ไอ้แตม!!!" เพลิงสบถลั่นห้องด้วยความหงุดหงิด

เขาลืมไปว่าปกติเขาไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมานอนที่นี่ และไอ้ลูกน้องตัวแสบมันก็ 'ซื่อ' เกินกว่าจะรู้ใจว่าเขาจะเผด็จศึกน้ำตาลคืนนี้ มันเลยไม่ได้เตรียมของสำคัญไว้ให้เลยสักชิ้นเดียว!

"เป็นอะไรคะคุณเพลิง..." น้ำตาลถามด้วยความแปลกใจ

เพลิงหันกลับมามองใบหน้าสวยหวานที่ดูไร้เดียงสานั่น ความปรารถนาในอกมันพุ่งพล่านจนยากจะดับ แววตาของเขาวาวโรจน์ขึ้นอย่างคนตัดสินใจเด็ดขาด