รับใช้

เพลิงยืนกอดอกพิงขอบเตียง จ้องมองร่างเล็กที่กำลังลนลานดีดตัวขึ้นมานั่ง สภาพของเขาตอนนี้มีเพียงกางเกงนอนผ้าแพรขายาวตัวเดียวที่เกาะอยู่หมิ่นเหม่บนสะโพกสอบ ท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์มัดกล้ามและรอยสักที่ดูดิบเถื่อนแต่ทรงเสน่ห์จนน้ำตาลต้องรีบก้มหน้ามองมือตัวเอง

“ขะ...ขอโทษค่ะ ตาลตื่นสาย” เสียงหวานสั่นเครือ เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง 'อันตราย' ตรงหน้า

“ตื่นสาย? นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว รู้ไหมว่าคนอย่างฉันไม่ชอบรอใคร!” เพลิงตีหน้ายักษ์ ทั้งที่จริงๆ เพิ่งจะหกโมงเช้าเศษๆ เท่านั้นเอง “แล้วนั่นจะก้มหน้าหาเศษเหรียญหรือไง เงยหน้าขึ้นมาคุยกับฉัน!”

“ตาล... ตาลไม่กล้าค่ะ” น้ำตาลตอบอ้อมแอ้ม หน้าแดงซ่านไปถึงใบหู

“ทำไม! หน้าฉันเหมือนหัวกะโหลกนักหรือไง หรือว่า... เธอแอบคิดลามกอะไรกับหุ่นของฉันอยู่?” เพลิงแกล้งโน้มตัวลงไปใกล้จนน้ำตาลได้กลิ่นสบู่ผสมกลิ่นกายจางๆ จากตัวเขา

“เปล่านะคะ! ตาลไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย” หญิงสาวรีบเงยหน้าขึ้นมาประท้วงทันควัน แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมวาวโรจน์ที่จ้องอยู่ก่อนแล้ว แถมสายตาเจ้าเล่ห์นั่นยังกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ไม่ได้คิด... แต่หน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกเนี่ยนะ“เพลิงแค่นหัวเราะในลำคอ “ไปอาบน้ำซะ! ฉันให้เวลาสิบนาที ถ้าช้ากว่านั้น ฉันจะเข้าไป 'ช่วย‘อาบให้เอง... และบอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่ได้ช่วยอาบฟรีๆ!”

น้ำตาลตาโตเท่าไข่ห่าน รีบคว้าผ้าเช็ดตัวที่วางอยู่ใกล้ๆ แล้ววิ่งจู๊ดเข้าห้องน้ำไปทันทีโดยไม่คิดชีวิต ทิ้งให้มาเฟียหนุ่มยืนยิ้มกริ่มอยู่คนเดียวในห้อง

‘หึ... ยัยลูกแมวเอ๊ย แค่นี้ก็ขวัญอ่อนซะแล้ว’ เพลิงส่ายหัวพลางนึกถึงไอ้แตม... ‘เออ ครั้งนี้มึงรอดตายไปนะไอ้แตม ขังแบบนี้ก็... ไม่เลวเหมือนกัน’

น้ำตาลอาบน้ำแต่งตัวเสร็จในชุดนักศึกษาชุดเดิม

“เธอทำไมยังใส่ชุดเดิม”

น้ำตาลก้มหน้าตอบ “ตาล ตาลไม่มีชุดเปลี่ยนค่ะ

”จะเอาอะไรบ้างจดมา จะให้ไอ้แตมไปหามาให้ มาช่วยฉันแต่งตัวก่อน“

น้ำตาลขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงใหญ่ที่ยืนนิ่งเป็นสง่า มือน้อยสั่นเทาขณะเอื้อมไปจัดระเบียบปกเสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขา กลิ่นน้ำหอมบุรุษที่แสนดึงดูดผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ ทำให้สมองของเธอเริ่มพร่าเลือน

"ผูกให้มันดีๆ อย่าให้ฉันต้องรอนาน" เสียงทุ้มดุประชิดอยู่เหนือศีรษะ

น้ำตาลไม่ตอบแต่พยายามรวบรวมสมาธิปลายนิ้วเรียวเล็กค่อยๆ ตวัดเนคไทผ้าไหมเนื้อดีอย่างเก้ๆ กังๆ ความใกล้ชิดในระดับที่หน้าอกของเธอแทบจะชิดกับแผงอกแกร่งทำให้เธอต้องกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

ในขณะที่มือน้อยกำลังง่วนอยู่กับปมเนคไท สายตาคมกริบของเพลิงก็ไม่ได้มองไปที่ไหนเลย... เขามองจ้องลงมาที่ใบหน้าขาวเนียนละเอียด ขนตางอนยาวที่สั่นระริกตามจังหวะการหายใจ และริมฝีปากบางระเรื่อที่เจ้าตัวเผลอเม้มเข้าหากันอย่างประหม่า

‘ทำไมถึงได้ดูน่ารังแกขนาดนี้วะ...’ เพลิงคิดในใจ ความโกรธแค้นที่มีต่อพี่ชายของเธอถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วอก

"อ๊ะ!" น้ำตาลอุทานเบาๆ เมื่อจู่ๆ มือหนาของเพลิงก็คว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วแล้วดึงร่างเธอให้เข้าไปชิดกว่าเดิมจนไร้ช่องว่าง

"มะ...มัด เสร็จแล้วค่ะ" เธอละล่ำละลักบอก พยายามจะถอยหนีแต่แขนแกร่งกลับรัดแน่นขึ้น

"เสร็จแล้วเหรอ? แต่ฉันว่ามันยัง ‘เบี้ยว’ อยู่เหมือนใจเธอนะน้ำตาล..." เพลิงโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากชนกัน ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ไหวระริกเหมือนกวางน้อยตื่นตระหนก "หึ... มือนิ่งๆ หน่อยสิ ถ้าสั่นแบบนี้คืนนี้จะ ‘รับใช้’ ฉันไหวเหรอ?"

น้ำตาลหน้าร้อนผ่าวเหมือนจะไหม้ "คุณเพลิง... ปล่อยตาลเถอะค่ะ ตาลจะไปเขียนรายการของใช้มาให้พี่แตม"

"รายการของใช้ หรือ รายการหาทางหนี?" เพลิงแค่นยิ้มก่อนจะยอมปล่อยมือออก "ไปจดมา! แล้วอย่าคิดตุกติก ถ้าฉันเห็นชื่อใครที่ไม่ใช่ของใช้ในบ้านอยู่ในกระดาษแผ่นนั้น... เธอโดนดีแน่!"

ลงมาข้างล่าง น้ำตาลส่งกระดาษให้แตม “พี่แตมคะ รบกวนด้วยนะคะ”

ไอ้แตมส่งสายตาล้อเลียนนาย“นายเมื่อคืนฝันดีมั้ยครับ”

“ไอ้แตม !เดี๋ยวมึงมีเรื่องต้องเครียกับกู!“

”อ้าวเธอ จะไปไหน นั่งกินข้าวสิ ฉันจะได้รีบไป

“ตาล..ตาลจะไปทานในครัวค่ะ”

“นั่งตรงนี้นี่แหละ”

“ไอ้แตม ตักข้าว”

“ครับๆนาย”

“เธอตักต้มจีดให้หน่อยสิ!มันอยู่ไกลฉันตักไม่ถีง”

น้ำตาลจึงตักต้มจืดใส่่ถ้วยแแบ่งให้

น้ำตาลทานข้าวไม่กี่คำก็อิ่ม

“คุณเพลิงคะ คือ ตาล มี สอบค่ะ ตาลขอไปคะสอบแล้วค่อยกลับมาทำงานใช้หนี้ให้ได้มั้ยคะ”

“ไม่ได้!!ถ้าเธอไปแล้วใครจะทำงานให้ฉัน หน้าที่เธอคืออยู่คอยดูแลรับใช้ฉัน และระหว่างอยู่ที่นี่ห้ามติดต่อกับใครเด็ดขาด”

“แต่ตาลขอแค่ไปสอบแค่วันนี้เท่านั้นตาลก็จะจบแล้ว ถ้านายไม่เชื่อใจตาลให้พี่แตมไปนั่งเฝ้าตาลก็ได้”

เพลิงวางช้อนลงเสียงดัง เคร้ง! จนน้ำตาลสะดุ้งเฮือก สายตาคมกริบมองใบหน้าหวานที่ฉายแววเว้าวอนกึ่งสิ้นหวัง เขามองปราดไปที่ชุดนักศึกษาที่เธอใส่มาตั้งแต่เมื่อวาน ความรู้สึกบางอย่างบอกว่าเขาไม่อยากให้เธอหายไปจากสายตาแม้แต่นาทีเดียว

“จะไปสอบ เพื่อเอาใบปริญญามาใช้หนี้ฉันงั้นเหรอ?” เพลิงแค่นยิ้มเย็น “ใบกระดาษใบนั่นมันไม่ได้มีค่าเท่าข้อมูลที่พี่ชายเธอขโมยไปหรอกนะน้ำตาล”

“แต่ตาลพยายามมาสี่ปีนะคะคุณเพลิง... ตาลไม่อยากให้ทุกอย่างสูญเปล่า ตาลสัญญาค่ะว่าสอบเสร็จจะกลับมาที่นี่ทันที”

เพลิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองไอ้แตมที่ยืนทำหน้าลุ้นอยู่ข้างๆ จนมันต้องรีบหลบสายตา

“เออ! อยากไปนักก็ไป แต่มีข้อแม้...” เพลิงโน้มตัวเข้ามาใกล้จนน้ำตาลต้องถอยหลังชิดพนักเก้าอี้ “ไอ้แตมไม่ต้องไปเฝ้า... เพราะฉันจะไปส่งเธอด้วยตัวเอง!”

“คะ? คุณเพลิงจะไปส่ง”น้ำตาลตาโตเท่าไข่ห่าน

“ทำไม? อายเหรอที่มีคนอย่างฉันไปส่งที่คณะ หรือว่าแอบนัดใครไว้ที่นั่นถึงไม่อยากให้ฉันไปเห็น!”

“เปล่านะคะ ตาลแค่... เกรงใจ”

“อย่ามาใช้คำว่าเกรงใจกับคนอย่างฉัน!” เพลิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะกลัดกระดุมเสื้อสูทด้วยท่าทางน่าเกรงขาม “ห้านาที... ไปเตรียมตัว ถ้าช้าแม้แต่วินาทีเดียว ฉันจะเผาใบลงทะเบียนสอบของเธอทิ้งซะ!”