ผู้ชายงานดี

ตอนที่2

“คุณเพลิง... จะทำอะไรคะ”

น้ำตาลถามเสียงสั่นพร่า หัวใจเต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก เมื่อใบหน้าคมกริบของเพลิงโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยฤทธิ์สุราจ้องมองเธอเหมือนเสือที่กำลังมองเหยื่อที่ไร้ทางสู้

“ฉันก็จะดูไง... ว่าน้ำตาลอย่างเธอ มันจะหวานสมชื่อ หรือจะเป็นแค่ยาพิษที่พี่ชายเธอส่งมาหลอกฉัน!”

เพลิงไม่ได้พูดเปล่า มือหนาข้างหนึ่งเริ่มซุกซนลูบไล้ไปตามเรียวขาขาวผ่องที่โผล่พ้นกระโปรงพลีทนักศึกษา น้ำตาลสะดุ้งสุดตัว พยายามจะผลักอกแกร่งออกแต่เขากลับแข็งแกร่งดั่งหินผา

“ฮึก... อย่าค่ะคุณเพลิง ตาลไหว้ล่ะ...”

“เงียบ!” เพลิงตวาดเบาๆ แต่ทรงพลัง มือที่ลูบไล้ชะงักไปเมื่อปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบและความสั่นเทาของร่างกายหญิงสาว เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตากลมโตนั่นฉายแววหวาดกลัวสุดขีดจนเขาเผลอใจหาย

‘ทำไมกูต้องรู้สึกหงุดหงิดที่เห็นเธอร้องไห้วะ’ เพลิงสบถในใจอย่างหัวเสีย

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ เพลิงจ้องมองริมฝีปากบางที่สั่นระริกนั่นครู่ใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจกระชากร่างเล็กให้ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเหวี่ยง ลงบนเตียงกว้างคิงไซส์!

“นอนลงไป! แล้วห้ามขยับไปไหนจนกว่าจะเช้า!”

น้ำตาลเบิกตากว้าง “คะ...คุณเพลิงจะทำอะไรคะ”

“ถ้ายังไม่หยุดถาม ฉันจะเปลี่ยนใจจากการนอนเฉยๆ มาเป็นการ ‘ตรวจของ’ แบบละเอียดแทน! เลือกเอา!”

เพลิงพูดจบก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ทำเอาน้ำตาลต้องรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมกายแล้วขดตัวสั่นอยู่มุมเตียง เธอได้แต่มองแผนหลังกว้างที่มีรอยสักจางๆ ของเขาเดินเข้าไปในห้องน้ำ...

‘คืนนี้รอดมาได้... แต่วันพรุ่งนี้ล่ะ น้ำตาลจะเจออะไรอีก‘

เพลิงเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกลิ่นสบู่หอมสะอาดที่ตัดกับกลิ่นบุหรี่ในตอนแรกอย่างสิ้นเชิง หยดน้ำพราวเกาะตามแผงอกกว้างและลอนกล้ามท้องที่เรียงตัวสวยงามจนคนมองถึงกับลืมหายใจ

น้ำตาลที่แอบมองอยู่ใต้ผ้าห่มถึงกับต้องรีบหลบสายตาพัลวัน พวงแก้มใสร้อนฉ่าขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

‘ฮื้อออ... ถ้าไม่ติดว่าเป็นมาเฟียใจร้ายนะตาลเอ๊ย ผู้ชายงานดีในฝันของสาวๆ ชัดๆ ทำไมพระเจ้าต้องสร้างเขามาให้หล่อแต่ใจยักษ์ขนาดนี้ด้วยนะ’

“มองอะไร!” เสียงทุ้มดุถามขึ้นทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งโหยง

“เปล่า... เปล่านะคะ ตาลไม่ได้มอง”

“ไม่ได้มองแล้วหน้าแดงทำไม?” เพลิงแค่นยิ้มมุมปาก เขาเดินเข้ามาใกล้เตียงเรื่อยๆ จนน้ำตาลต้องขยับตัวถอยหนีจนเกือบตกขอบเตียงอีกฝั่ง “นอนไปซะ... แล้วอย่าให้ฉันรู้ว่าเธอแอบหนีออกจากห้องกลางดึก เพราะถ้าฉันจับได้ คราวนี้ฉันจะไม่แค่ ‘เชยคาง’ เธอแน่”

เขาพูดขู่ทิ้งท้ายก่อนจะเดินไปดับไฟที่สวิตช์ข้างหัวเตียง ความมืดเข้าปกคลุมห้องทันที มีเพียงแสงสลัวจากภายนอกที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาพอให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ที่ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอีกฝั่ง

น้ำตาลนอนเกร็งจนแทบไม่กล้าหายใจ ความนุ่มของที่นอนราคาแพงไม่ได้ช่วยให้เธอหลับลงได้เลย กลิ่นกายชายหนุ่มที่ลอยมาแตะจมูกมันทำให้เธอรู้สึกกระวนกระวายจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ

เพลิงพลิกตัวไปมาบนเตียงกว้างที่ปกติเขานอนคนเดียวจนชิน แต่คืนนี้กลับรู้สึกว่ามันแคบลงถนัดตา กลิ่นหอมอ่อนๆ เหมือนน้ำผึ้งผสมกลิ่นแป้งเด็กจากร่างเล็กที่นอนขดอยู่ริมเตียงอีกฝั่งมันคอยแต่จะลอยมาเตะจมูก ปั่นประสาทให้เขานอนไม่หลับ

‘ยัยเด็กนี่... มานอนหายใจรดใจฉันแบบนี้ ใครมันจะไปหลับลงวะ!’

เขาสบถในใจพลางเหลือบมองเงาร่างบางในความมืด น้ำตาลเงียบไปแล้ว... คงจะเพลียจนหลับไปทั้งน้ำตา

‘ไอ้แตมนะไอ้แตม บอกให้เอาไปขัง ดันพามาไว้ในห้องนอนกู... วอนโดนเตะซะแล้วมึง พรุ่งนี้เหอะ กูจะจัดหนักให้ทั้งลูกพี่ลูกน้องเลย!’

เพลิงพ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจ พยายามข่มตาหลับและสั่งตัวเองให้เลิกสนใจคนข้างๆ แต่ในหัวกลับมีแต่ภาพใบหน้าหวานที่เปื้อนน้ำตาปนกับรอยแดงที่ข้อมือของเธอ

ฝากไว้ก่อนเถอะน้ำตาล... พรุ่งนี้ฉันจะใช้งานเธอให้คุ้มกับที่ทำให้ฉันนอนไม่หลับทั้งคืน!