3

“ว่าอะไรนะ?”

พรรษชลถามกลับอย่างต้องการให้แน่ใจว่าสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่นี้เธอไม่ได้หูฝาดไปเอง ผู้ชายคนที่เธอเพิ่งยอมรับกับตนเองว่าตรงตามอุดมคติคนนี้กำลังบอกว่าอยากได้ตัวเธออย่างนั้นหรือ?

“คุณได้ยินชัดแล้วนี่” เขากล่าวพลางยื่นหน้าเขามาใกล้กับใบหูเล็กๆ ของเธอ พรรษชลขนลุกซู่ทันทีที่ลมหายใจอุ่นจัดจนร้อนของเขารินลงใบหูและลำคอของเธอ

“ผมต้องการคุณคืนนี้บนเตียงของผม”

มือบางของหญิงสาวผลักอกหนาออกห่างอย่างแรง โมโหอย่างมากกับคำพูดจาบจ้วงที่บ่งบอกความต้องการดิบเถื่อนของเขา ราวกับว่าเขากำลังมองเธอเป็นผู้หญิงใจง่ายที่ยอมนอนกับใครก็ได้ขอแค่ถูกใจทั้งๆ ที่เพิ่งเจอหน้ากันเป็นครั้งแรก

“ขอโทษ!! ถ้าคุณคิดว่าจะหาผู้หญิงสักคนเพื่อสนองความใคร่ให้ในคืนนี้ล่ะก็ เชิญไปหาคนอื่นเถอะค่ะ! ฉันไม่ใช่ผู้หญิงอย่างที่คุณต้องการหรอก”

กล่าวจบหญิงสาวก็สะบัดหน้าพรืดเตรียมจะเดินออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด ไม่เช่นนั้นเธอคงต้องได้ลงไม้ลงมือตอบแทนคำพูดหยาบคายของเขาเป็นแน่ แต่มีหรือที่นายพรานผู้เก่งกล้าอย่างอัคนีจะยอมอะไรง่ายๆ ชายหนุ่มรีบคว้าข้อมือบางไว้ ก่อนดึงให้เจ้าของร่างงามที่เขาปรารถนาหันกลับมาคุยกับเขาอีกที เขาเชื่อว่าเขาดูผู้หญิงไม่ผิด เธอคนนี้ก็คงไม่ต่างอะไรกับผู้หญิงที่เคยพบมา ที่ต้องการกอบโกยที่ร่างกายและเงินทองจากเขาถึงขนาดยอมเอาตัวเข้าแลก และเธอก็คงกำลังพยายามทำตัวให้มีค่าเพื่อโก่งค่าตัวกับเขาอยู่

“เอาน่า...แค่คืนเดียวเอง รับรองว่าผมจะตอบแทนให้คุณจนคุ้มแสนคุ้มเชียวล่ะ”

และสิ่งที่เขาได้รับกลับมาแทนคำตอบคือฝ่ามือบางๆ ที่หนักไม่ใช่เล่นฟาดลงบนซีกหน้าข้างหนึ่งของเขาอย่างไม่ออมแรง อัคนีตะลึงงันกับสิ่งที่ได้รับ ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าทำอย่างนี้กับเขามาก่อนเลยในชีวิต และอาการนิ่งของเขานั้นเป็นโอกาสดีที่ทำให้เธอสามารถเป็นอิสระจากมือใหญ่ของเขาได้

“จำไว้นะคะ ว่าเงินซื้อฉันไม่ได้ แล้วอีกอย่างฉันก็ไม่ได้เดือดร้อนถึงขนาดต้องหาเงินด้วยวิธีนี้ เก็บเงินของคุณไว้ทำประโยชน์อย่างอื่นเถอะค่ะ”

สิ้นคำพูดพรรษชลก็สาวเท้าจากไปอย่างรวดเร็ว กลัวว่าหากเขาได้สติขึ้นมาและโมโหที่เธอทำเช่นนั้นกับเขาแล้ว เขาจะใช้กำลังในการเอาคืนเธอให้สาสม หญิงสาวตรงไปยังกลุ่มเพื่อนๆ ที่ยังคงคุยกันอยู่อย่างสนุกสนานด้วยสีหน้าและแววตาที่เคร่งเครียดปนโมโหที่โดนผู้ชายแปลกหน้าพูดจาดูถูก

“ฉันกลับก่อนดีกว่านะ”

“อ้าว! ทำไมล่ะ? เพิ่งมาแท้ๆ”

พริ้งพักตราเอ่ยถามขึ้น

“หมดสนุกแล้ว เอาเป็นว่าเดี๋ยวค่อยนัดเจอกันคราวหลังแล้วกันนะ”

กล่าวจบพรรษชลก็เดินตรงลิ่วๆ ออกนอกสถานบันเทิงไป ก่อนที่จะคว้าโทรศัพท์โทร.หาคนขับรถประจำบ้านให้มารับเธอซึ่งยืนรออยู่ที่หน้าสถานบันเทิงแห่งนั้น

“อ้าว! คุณนั่นเอง ยืนรอใครอยู่เหรอ? แล้วตกลงเปลี่ยนใจรับข้อเสนอของผมรึยังครับ?”

เสียงที่เธอไม่อยากจะได้ยินเลยในขณะนี้ดังลอยมากระทบกับโสตประสาทของเธอเข้าอย่างจัง พอเธอหันกลับไปมองเจ้าของเสียงก็ยืนล้วงกระเป๋ามองเธออยู่ก่อนแล้ว หญิงสาวขยับออกห่างเขาอีกเล็กน้อย ทำไมนะ? ทำไมเธอถึงต้องเจอกับเขาอีก ทั้งๆ ที่ไม่อยากเจอเลย แล้วลุงเฉิดทำอะไรอยู่นะ? ทำไมถึงมาช้าอย่างนี้?

“ว่าไงครับ?”

เขาถามย้ำมาอีก หากแต่เธอก็ยังคงไม่ตอบเช่นเดิม กลับชะเง้อคอมองหารถยนต์ที่คนขับรถจะขับมารับ แต่ก็ไร้วี่แวว เธอได้ยินเสียงถอนหายใจดังจากปากของเขา และนั่นทำให้พรรษชลต้องหันกลับไปมองเขาอีกครั้ง

“เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าคุณกลายเป็นใบ้ไปเสียแล้ว”

“ฉันไม่ได้เป็นใบ้!!!” หญิงสาวแหวกลับเสียงเขียว

“ฉันเพียงแต่ไม่อยากคุยกับคนอย่างคุณเท่านั้น ขอร้องล่ะ...ถ้าคุณคิดจะหาผู้หญิงไปบำเรอความใคร่ล่ะก็ เชิญไปหาในผับเถอะค่ะ อย่ามายุ่งกับฉันเลย ฉันไม่ใช่ผู้หญิงอย่างที่คุณเข้าใจ!!”

ใช่ๆ! เขารู้แล้วว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงอย่างที่เขาคิดไว้ตั้งแต่แรก แต่นั่นยิ่งทำให้เขาดึงดูดเข้าไปหาเธออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แม้รู้ว่าเธอคงไม่ชอบหน้าเขานักที่พูดจาจาบจ้วงอย่างนั้นใส่ตั้งแต่เห็นหน้ากันครั้งแรกเพราะคิดว่าเธอคงไม่ต่างกับผู้หญิงที่เคยพบเจอ แต่เขากลับติดใจเธอเข้าให้แล้ว ยิ่งเธอวิ่งหนีเขา...เขาก็รู้สึกอยากจะวิ่งตามอย่างไรบอกไม่ถูก

“งั้นเหรอครับ? งั้นก็แสดงว่า...คุณเป็นประเภทที่จะยอมมอบใจและกายให้กับคนที่คุณรักเท่านั้นน่ะสิ”

“ใช่! รู้แล้วก็เลิกยุ่งกับฉันสักที”

เธอหันมากล่าวก่อนหันกลับไปมองถนนเช่นเดิม เพราะรอยยิ้มและแววตาที่แฝงร่องรอยของอะไรบางอย่างของเขา ทำให้เธอรู้สึกคล้ายกับมีอะไรวิ่งวนอยู่ในช่องท้องอย่างไรชอบกล

“แล้วถ้า...ผมทำให้คุณรักผมได้ล่ะ? คุณจะยอมให้ผมไหม?”

“ฝันไปเถอะ!!!!”

เป็นอีกครั้งที่เธอต้องหันกลับมาค้อนและแหวใส่เขาเสียงเขียว ตั้งแต่ที่พบเขาเมื่อไม่ถึงสิบห้านาทีหน้าห้องน้ำนี้ เขาทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงที่ชอบค้อน ชอบพูดจาห้วนไปเสียแล้ว และเหมือนระฆังช่วยชีวิต เมื่อลุงเฉิดขับรถมาจอดเทียบตรงหน้าเธอทันทีหลังจากที่เธอกล่าวประโยคนั้นจบ ไม่อย่างนั้นเธอคงได้เปิดสงครามน้ำลายกับเขาต่ออีกหลายต่อหลายยกเป็นแน่

อัคนีมองตามท้ายรถยนต์สีดำคันงามไปจนลับสายตา รถที่เธอนั่งและคนขับรถบ่งบอกเป็นอย่างดีว่าเธอคงมีฐานะไม่น้อย เพราะฉะนั้นไอ้การที่เขาเสนอเงินทองสิ่งของให้เพื่อแลกกับตัวเธอนั้นเป็นเรื่องที่ผิดพลาดอย่างมหันต์

ถ้าเป็นคนที่รักถึงยอมมอบให้ทั้งกายและใจอย่างนั้นหรือ? ชายหนุ่มคิดพลางยิ้มกับตนเอง รู้สึกถูกใจผู้หญิงนามว่าพรรษชลขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน อยากจะรู้นักว่าหากเขามีโอกาสได้พบเธออีกครั้ง และทำให้เธอรักได้ เขาจะได้ลิ้มลองรสทิพย์จากตัวเธอรึเปล่านะ?