EP4

“แชทกลุ่มของปีหนึ่งเหรอ” เดม่อนถาม เมื่อเห็นเธอนั่งลงพวกเขาจึงนั่งด้วยเนียน ๆ นั่นทำให้ปั้นหยาเปิดอัลบั้มรูปกิจกรรมรับน้องให้พวกเขาดู โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเธอถูกพวกเขานั่งขนาบข้างอยู่

“นี่ค่ะ! หนูได้เข้าฐานด้วยนะคะ พี่คนนี้ใจดีกับหนูมากเลยค่ะ” เธอเล่าแล้วชี้ให้สองหนุ่มดูรูปรุ่นพี่ที่เป็นหัวหน้าทีมสตาฟ

“คนนี้ใจดีกับเบบี๋เหรอ” เจย์เลอร์ถามย้ำ เพราะ ‘กันต์ธี’ มีหน้าที่ไซโครุ่นน้องนี่หว่า ทำไมปั้นหยาถึงบอกว่าไอ้หมอนี่ใจดีล่ะ

“ใช่ค่ะ อืม...ชื่อพี่กันต์ธีมั้งคะ พี่เขาเท่มากเลย รุ่นน้องพูดถึงพี่เขาตลอดรับน้องเลยค่ะ” เธอเล่าแล้วยิ้มออกมา นั่นทำให้เดม่อนมองสบตากับเจย์เลอร์ เพราะพวกเขารู้ดีว่ากิตติศัพท์ของกันต์ธีเป็นยังไง

“คนเดียวเหรอ” เดม่อนเอ่ยถาม ทว่าสายตาคู่คมที่หลุบมองร่องอกอวบอูมไปด้วยนั้นก็ทำให้เจย์เลอร์จ้องหน้าเพื่อนราวปรามกัน

“ที่จริงก็ใจดีกันทุกคนนะคะ พวกพี่เขาซื้อขนมมาฝากหนูด้วย รุ่นพี่คณะเราใจดีกันทั้งนั้นเลยนะคะ” เธอว่าแล้วหันมายิ้มน่ารักให้เดม่อน สายตาคู่คมที่กำลังจดจ้องลงต่ำ ก็ทำให้ปั้นหยาขมวดคิ้ว

“พี่เดม่อน! พี่ม่อนคะ” เธอเอ่ยเรียกเมื่อรุ่นพี่หนุ่มเหมือนคนกำลังเหม่อลอย ก่อนที่สาวน้อยจะก้มมองตามสายตาของเขา

“ว้าย!” ปั้นหยาร้องออกมา พร้อมรีบดึงชายผ้าขนหนูที่มันแยกออกจากกันจนเห็นขาอ่อนให้กลับเข้าที่

“เอ่อ...พี่ไม่ได้ตั้งใจนะ” เดม่อนเห็นเธอตกใจก็รีบบอกทันที

“หนูว่าพวกพี่ขยับออกไปอีกหน่อยดีไหมคะ” ตอนนี้สาวน้อยรู้ตัวแล้วว่าไหล่ของเธอและของสองหนุ่มมันกำลังเบียดกันอยู่ นั่นทำให้เจเลอร์เอียงคอมองสบตาเธอ

“เบบี๋ไม่ชอบเหรอคะ” เขาเอ่ยถาม ซึ่งสาวน้อยไม่รู้เลยว่าทำไมเจย์เลอร์ถึงพูดแบบนี้

“หมายความว่ายังไงคะ”

“นุ่งแค่ผ้าขนหนูเบบี๋น่าจะหนาวใช่ไหม มีพวกพี่นั่งข้าง ๆ เบบี๋จะได้อุ่นไง” คนเจ้าเสน่ห์เอ่ยแล้วขยับยิ้มน้อย ๆ เดม่อนเห็นว่าไอ้คนที่พยายามปรามเขามาตลอดกำลังรุกใส่เธอก็ชักยั๊วะขึ้นมา

“อย่าทำยัยหนูตกใจ” เขาเอ่ยเสียงดุ พร้อมโอบไหล่เธอให้ขยับถอยจากเจย์เลอร์ นั่นทำให้ปั้นหยาถึงกับเบิกตาโต

“พี่ม่อน” เธอยกมือดันอกเขา แต่เดม่อนกลับทำเนียนโอ๋เธอ

“ไม่ต้องกลัวนะ พี่ไม่ให้ไอ้เจย์แกล้งเธอหรอก”

“พี่เจย์ยังไม่ได้แกล้งหนูเลยค่ะ” เธอแย้ง พอเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเดม่อนแบบนี้ ทำให้เธอรู้ว่าเขาตัวใหญ่มากเลย

เจย์เลอร์ที่เห็นว่าไอ้เพื่อนเวรทำเนียนแถมยังได้กอดสาวน้อยก็ไม่ยอมเช่นกัน เขาเองก็อยากรู้ว่าเนื้อตัวปั้นหยาเป็นยังไง ไม่วายรุ่นพี่หนุ่มก็รั้งร่างเธอมาสู่อ้อมอกของเขาบ้าง

“พี่เจย์!” ปั้นหยาที่ถูกรั้งจนถลาขึ้นมานั่งตักเจย์เลอร์รีบดึงชายผ้าขนหนูปิดขาอ่อนไว้ ทำไมพี่ ๆ ถึงทำแบบนี้ล่ะ

“ไอ้ม่อนไว้ใจไม่ได้มันเจ้าชู้จะตายค่ะ” เสียงทุ้มกระซิบบอกข้างหู เจย์เลอร์ไม่คิดเลยว่าเนื้อตัวปั้นหยาจะนุ่มและหอมถึงขนาดนี้ ถ้าเขาและเดม่อนคิดเกินเลยกับเธอขึ้นมาจริง ๆ เห็นทีคงได้เปิดสงครามกันแน่นอน

“ยัยหนูอย่าไปฟัง! มันนั่นแหละเพลย์บอย” เดม่อนแย้งเสียงขุ่น ไอ้เพื่อนเหี้ยกล้าขายกันซึ่งหน้า แถมยังเอาปั้นหยาไปนั่งตักอีก

“ไม่จริงหรอก พี่เป็นคนเรียบร้อยค่ะ” เจย์เลอร์เอ่ยเสียงอ้อนแล้วเกยคางลงกับไหล่ลาด สายตาคู่คมฟาดฟันกับเดม่อนไม่หยุด

“เรียบร้อย...มาเป็นร้อยก็เรียบดิมึง” เดม่อนว่าใส่

“พอแล้วค่ะ ทำไมต้องเถียงกันด้วย หนูว่าป่านนี้พี่เท็มป์น่าจะเข้าห้องไปแล้วนะคะ” ปั้นหยาปรามทั้งสองคน

“มึงปล่อยน้องได้แล้ว” เดม่อนเอ่ย นั่นทำให้เจย์เลอร์กระตุกยิ้ม

“เบบี๋ไม่อุ่นเหรอ พี่กอดแบบนี้ไม่ดีรึไงคะ”

“ไม่ค่ะ! หนูจะไปตะ...”

“เปิดประตู!” ยังเอ่ยไม่จบเสียงของเท็มป์ที่ฟังดูดุดันกว่าปกติก็ทำให้ปั้นหยาสะดุ้งโหยง

“ไขเข้าไปดิ กูว่าพวกมันอยู่ข้างใน” ไม่ใช่แค่เท็มป์ แต่ยังมีกันเนอร์ที่ดูเหมือนจะรู้แล้วว่าเดม่อนและเจย์เลอร์อยู่ในนี้

“ฉิบหายแล้วไง!” เดม่อนเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง ยังไม่ทันได้คิดหาข้อแก้ตัว เท็มป์ก็ไขประตูเข้ามาเสียแล้ว

“พี่เท็มป์...” สาวน้อยร้องเสียงหลง ในขณะที่เจย์เลอร์คลายอ้อมแขนออก ปั้นหยาจึงรีบปรี่ไปหาพี่ชาย ซึ่งภาพของเธอที่มีเพียงผ้าขนหนูห่อหุ้มร่างสวยแบบหมิ่นเหม่ ทำให้กันเนอร์ขมวดคิ้วมุ่น เขาถอดเสื้อแจ็คเก็ตที่สวมอยู่มาคลุมให้เธอเงียบ ๆ ในขณะที่เท็มป์เดินเข้าไปซัดหมัดใส่หน้าเจย์เลอร์อย่างจัง

พลั่ก!

“ปั้นหยาคือน้องสาวกูใครก็ห้ามแตะ! กูบอกตั้งแต่วันแรกแล้วไม่ใช่” เท็มป์เอ่ยย้ำเสียงขุ่น มองสบตาเพื่อนผ่านเลนส์แว่น แต่อีกฝ่ายกลับแค่นเสียงหยัน ยกหลังมือขึ้นปาดเลือดที่มุมปากออกลวก ๆ

“ก็แค่ลูกพี่ลูกน้อง ต้องบอกว่าไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดเลยถึงจะถูก ที่มึงโมโหขนาดนี้เพราะเห็นเบบี๋เป็นน้องจริงดิ”