EP3

“มึงกับกูตัวใหญ่ด้วย จะซ่อนตรงไหนได้วะเนี่ย” เดม่อนพึมพำ

“ตู้เสื้อผ้าได้ไหมวะ” เจย์เลอร์ลนลาน ว่าแล้วก็เปิดตู้เธอดู แต่ด้านในกลับเต็มไปด้วยชุดที่เท็มป์ซื้อมายัดไว้จนแทบไม่มีที่ให้ซ่อนตัว

“Dammit! ไอ้เท็มป์แม่งจะเปิดร้านเสื้อผ้ารึไงวะ”

“เตียงก็ไม่มีช่องเลย ทำไงดีวะ” เดม่อนหนักใจ

“ห้องน้ำไหมวะ” ว่าแล้วทั้งสองก็รีบปรี่ไปยังห้องน้ำ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงเคาะประตูห้องของเธอดังขึ้น

ก๊อก ๆ

“ปั้นหยาหนูกลับมาแล้วใช่ไหม เปิดประตูให้พี่หน่อยพี่ซื้อของมาฝาก” น้ำเสียงทุ้มนุ่มของคนเป็นพี่ชายเอ่ยอยู่หน้าประตู แต่การจะให้เขาเข้ามาเห็นเธอสวมชุดนักศึกษาอยู่มันก็คงแปลก ๆ ปั้นหยาจึงรีบวิ่งไปยังตู้เสื้อผ้า สาวน้อยจัดการถอดชุดออกแล้วยัดมันไว้ในตู้อย่างรีบร้อน

“ปั้นหยา! หนูได้ยินพี่ไหม” เท็มป์ถามย้ำ

“ได้ยินค่ะ! พอดีหนูกำลังจะอาบน้ำ ไว้อาบเสร็จหนูไปหาที่ห้องได้ไหมคะ” สาวน้อยส่งเสียงพลางหาเสื้อผ้ามาเปลี่ยน

“ยังไม่เข้าไปอาบใช่ไหม หนูเปิดประตูให้พี่ก็พอเดี๋ยวพี่เอาของไปแยกไว้ให้” ทว่าเท็มป์กลับไม่ยอมจากไปง่าย ๆ ด้วยสิ ปั้นหยาจึงต้องเปลี่ยนมานุ่งผ้าขนหนูแทน ซึ่งเธอไม่รู้เลยว่าคนที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำจะแอบมองเธอถอดเสื้อผ้าจนถึงขั้นปลดบราเพื่อนุ่งผ้าขนหนู

“มึงเห็นเหมือนกูไหม” เดม่อนกระซิบเสียงเบา

“อือ...” เจย์เลอร์ตอบได้เพียงแค่นั้นจริง ๆ เพราะภาพที่พวกเขาเห็นคือร่างเกือบเปลือยของสาวน้อยปั้นหยาที่ปลดบราออกจนส่วนอวบอูมดีดผึ่งออกมา มันทั้งขาวแถมตรงปลายยังชมพูมาก ๆ ด้วย

“ติดตาฉิบหาย กูตื่นแล้วเนี่ย” เดม่อนพึมพำแล้วใช้มือกดเป้ากางเกงตัวเองเอาไว้ นั่นทำให้เจย์เลอร์แทบจะโบกกะโหลกเพื่อน

“เหี้ยม่อน! มึงคิดไม่ดีกับเบบี๋”

“จะว่ากูมึงทำให้ของมึงลงก่อนไหม” เดม่อนยอกย้อน

“ปฏิกิริยาทางธรรมชาติของผู้ชายเว้ย”

“พูดดีนะไอ้ฝรั่ง ตัวดีเลยมึงอะ” เดม่อนว่าใส่

“เบบี๋ไม่ใช่เบบี๋...เธอโตแล้ว”

“โตแบบ...อื้อหือเลยว่ะ” เดม่อนเห็นด้วย

กริ๊ก!

บานประตูถูกเปิดออกพร้อมกับเจ้าของร่างน้อยในสภาพนุ่งผ้าขนหนูสั้นจู๋ ทำให้เท็มป์ชะงักไปเพราะสิ่งที่คิดในหัวกับภาพที่เห็นมันช่างต่างกันเหลือเกิน...ปั้นหยาโตเป็นสาวแล้วเหรอ?

“เข้ามาสิคะ” เธอเอ่ยแล้วถอยให้เขาเดินเข้ามาในห้อง

“เอ่อ...หนูเข้าไปอาบเลยก็ได้นะ พี่จะแยกของวางไว้ให้ แล้วจะกลับไปอาบน้ำเหมือนกัน สักครึ่งชั่วโมงพี่จะมาหาใหม่” เท็มป์ว่า แทบไม่หันมามองหน้าเธอด้วยซ้ำ

“ให้หนูช่วยไหมคะ ซื้ออะไรมาตั้งเยอะแยะ ของที่เคยซื้อมาหนูยังไม่มีโอกาสใช้เลยค่ะ หนูไม่อยากให้พี่เท็มป์สิ้นเปลืองเงินนะคะ” เธอเอ่ยพลางเดินมาหยุดยืนข้างเขา ใบหน้าอ่อนใสที่เงยขึ้นมามองสบตากันทำให้เท็มป์จำต้องเบือนหน้าไปอีกทางเมื่อสายตาของเขาดันไปสะดุดเข้ากับร่องอกอวบที่โผล่พ้นผ้าขนหนูขึ้นมา

เมื่อเทียบกับเขาแล้วปั้นหยาเป็นเด็กสาวที่ตัวเล็กมาก เธอสูงไม่ถึงร้อยหกสิบด้วยซ้ำ แต่เท็มป์ก็ไม่คิดว่าเธอจะไปเจริญเติบโตที่ส่วนอื่นแทน เห็นแบบนี้คนเป็นพี่ชายยิ่งหนักใจ หากเพื่อน ๆ ของเขารู้ว่าปั้นหยามีของดีซ่อนอยู่ ไม่วายไอ้พวกนั้นคงหาเรื่องแทะเล็มเธอ

“หนูไปอาบน้ำเลยก็ได้เดี๋ยวพี่แยกเอง” เขาบอกย้ำ เพราะผ้าขนหนูที่เธอนุ่งมันสั้นจนน่าใจหาย เปิดเปลือยผิวกายขาวผ่องของเธออย่างชัดเจน ส่วนที่คอดเล็กและอวบนูนนั่นก็ด้วย สภาพของเธอมันไม่เหมาะที่จะมาช่วยเขาแยกของจริง ๆ

“ก็ได้ค่ะ งั้นหนูไปอาบน้ำนะคะ” ปั้นหยาที่รู้ดีว่าภายในห้องน้ำมีเพื่อนพี่ชายซ่อนตัวอยู่เธอจึงคิดจะช่วยเขาแยกของ แต่ดูเหมือนเท็มป์จะไม่ต้องการคนช่วยสินะ แล้วแบบนี้เธอจะเลี่ยงรุ่นพี่หนุ่มทั้งสองยังไง

กริ๊ก!

สาวน้อยเดินเข้ามาภายในห้องน้ำก่อนจะกดล็อกประตู เธอเหลือบสายตาไปทางเดม่อนและเจย์เลอร์ที่ยืนส่งยิ้มแห้งมาให้

“ไอ้เท็มป์จะไปตอนไหนวะ” เดม่อนงึมงำเสียงเบา ไม่รู้จะวางสายตาไว้ตรงไหน เมื่อสาวน้อยตรงหน้ามาในสภาพนุ่งผ้าขนหนู ขาวมาก ตัวเล็กมาก แถมนมตูมมาก ยิ่งมองยิ่งไม่ดีต่อใจ

“กูไม่รู้” เจย์เลอร์ว่า

“เงียบ ๆ ค่ะ หนูจะเปิดน้ำไว้” ปั้นหยาเอ่ยปรามแล้วเดินไปเปิดฝักบัว ทำทีว่าเธอเริ่มอาบน้ำแล้ว เท็มป์ซึ่งแยกของอยู่ก็จัดการวางข้าวของที่ซื้อมาไว้บนโต๊ะหนังสือให้เธอ แต่ภาพของสาวน้อยที่นุ่งเพียงผ้าขนหนูยังติดตาเขาไม่หายเลย สุดท้ายเท็มป์ก็ต้องตั้งสติให้ดี เพราะเขากับเธอเป็นพี่น้องกันไงล่ะ

“ปั้นหยาพี่วางของไว้ให้แล้วนะ อีกครั้งชั่วโมงเจอกัน” เขาส่งเสียงบอกเธอ ก่อนจะเดินออกไปโดยไม่ลืมกดล็อกประตูให้ นั่นทำให้สาวน้อยค่อย ๆ แง้มประตูห้องน้ำมาดูลาดเลา เมื่อเห็นว่าเท็มป์จากไปแล้วเธอจึงเดินออกมา โดยมีเดม่อนและเจย์เลอร์ตามมาติด ๆ

“รอไอ้เท็มป์เข้าไปก่อนแล้วพวกพี่จะออกไปนะ” เดม่อนบอกเธอ เพราะยังได้ยินเสียงของเท็มป์และกันเนอร์คุยกันอยู่เลย

“ว่าแต่พวกพี่เข้ามาในห้องหนูทำไมคะ” ปั้นหยาเอ่ยถาม มือหนึ่งก็ดึงชายผ้าขนหนูไว้ เพราะผืนผ้ามันค่อนข้างสั้นเหลือเกิน

“พี่...พี่เห็นไฟเปิดอยู่เลยจะมาดูว่าเธอกลับมารึยัง”

“พี่ด้วย แต่เธอไม่ตอบไงพวกเราเลยเข้ามาดู” เจย์เลอร์ว่า

“เหรอคะ ว่าแต่ทำไมพี่เท็มป์คุยนานจัง” สาวน้อยงึมงำ เธอไม่อยากอยู่ในสภาพนี้นาน ๆ หรอกนะ

“ปีนี้เบบี๋อายุเท่าไหร่แล้วนะ” จู่ ๆ เจย์เลอร์ก็ถามขึ้น

“ย่างสิบเก้าไงคะ” เธอว่า เธอขึ้นปี 1 แล้วนี่ไง

“อ่า...จะสิบเก้าแล้วสินะ” รุ่นพี่หนุ่มว่า ที่ผ่านมาเขามองเธอเป็นเด็กมัธยมต้นมาตลอดเลยเหรอวะ

“ว่าแต่ไปรับน้องคงได้เจอเพื่อนใหม่เยอะเลยสิ” เดม่อนชวนคุย

“ใช่ค่ะ! มีรูปด้วยนะคะเดี๋ยวหนูเอาให้ดู” คนที่พยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้นเอ่ยแล้วปรี่ไปที่เตียงทำให้สองหนุ่มเดินตามมาด้วย

ให้ตาย! ยิ่งเธอรีบร้อนเดินแบบนั้นชายผ้ามันยิ่งเปิดง่ายเลย ตอนนี้ยอมรับเลยว่าสายตาของพวกเขามันอยู่ไม่สุขจริง ๆ