น้องเพื่อน.มันส์.ยั่ว | Messy Relationship

“พี่เท็มป์หนูกลับมาแล้วค่ะ!” เมื่อเดินพ้นกรอบประตูเข้ามาเจ้าของร่างเล็กก็ส่งเสียงบอกคนเป็นพี่ชาย คิดไว้ว่าค่ำแล้วพี่ชายน่าจะอยู่บ้านแต่เธอคิดผิด เมื่อบรรยากาศภายในบ้านเงียบสงัดราวกับป่าช้า คนที่ ‘ปั้นหยา’ อยากเจอหน้ามากที่สุดกลับไม่มาให้เห็นแม้เพียงเงา

“ออกไปข้างนอกเหรอ ไหนว่าจะรอหนูกลับมาไง” ปั้นหยาพึมพำกับตัวเองด้วยความรู้สึกเศร้าใจสุด ๆ สาวน้อยทำได้เพียงวางกระเป๋าเป้สัมภาระลงที่โซฟาแล้วนั่งลงอย่างหมดแรง ทั้งที่บอกไว้แล้วว่าจะกลับมาวันนี้ ทั้งที่สัญญากันไว้ว่าจะอยู่รอเจอกันแต่พี่ชายก็ลืมสัญญาสินะ

ปั้นหยาทอดสายตาหม่นแสงไปยังความว่างเปล่าของบ้านหลังใหญ่ เธอกำลังคาดหวังอะไรกับพี่ชายที่เพิ่งเจอกันได้ไม่นาน ในเมื่อชีวิตที่สูญเสียบิดามารดาไปในอุบัติเหตุเครื่องบินตกทำให้ปั้นหยาถูกญาติฝ่ายมารดารับมาเลี้ยงดูตั้งแต่อายุสิบขวบ ด้วยฐานะทางการเงินที่ค่อนข้างขัดสน ชีวิตในอุปการะจึงไม่ได้ดีเด่หรืออบอุ่นอะไร เธอถูกป้าเลี้ยงดูแบบทิ้งขว้างไม่ต่างจากเลี้ยงหมาแมวจรจัด มีข้าวเหลือก็ได้กินข้าวไม่มีก็อด จนกระทั่งปั้นหยาอายุได้สิบห้าปี สาวน้อยก็ต้องดิ้นรนต่อสู้เอาตัวรอดจากปากเหยี่ยวปากกาที่อยู่ในฐานะลูกพี่ลูกน้อง เมื่อ ‘ป้อง’ ลูกชายของบ้านซึ่งอายุห่างจากเธอสองปี ผู้ชายที่ต่อหน้าบิดามารดาก็ทำตัวเป็นพี่ชาย แต่พอลับหลังคนในบ้านเมื่อไหร่ป้องก็มักจะหาเรื่องแทะเล็มเธอไม่เว้นวัน ส่วน ‘ปรายฟ้า’ ลูกสาวของบ้านวัยเดียวกัน นอกจากจะไม่ชอบหน้าเธอมาก ๆ แล้ว ยังหาเรื่องกลั่นแกล้งเธอแบบซึ่งหน้าอยู่บ่อยครั้ง ซึ่งปั้นหยามักถูกคนเป็นป้ามองว่าเป็นฝ่ายผิดเสมอ

เธอถูกด่าถูกตบตีให้เพื่อนบ้านเห็นเป็นกิจวัติด้วยเหตุผลเล็กน้อย แต่ปั้นหยาที่ไม่มีหนทางไปก็ทำได้เพียงอดทนอดกลั้น กระทั่งขีดจำกัดของเธอได้สิ้นสุดลงในคืนหนึ่ง หลังจากที่สาวน้อยบอกป้าว่าเมื่อวันเปิดเทอมมาถึงเธอจะย้ายออกไปอยู่หอของมหาวิทยาลัยในฐานะนักเรียนทุน ซึ่งป้าก็ไม่ได้คิดจะรั้งเธอไว้ให้เสียข้าวสุก บอกเพียงว่าหากย้ายออกไปแล้วก็อย่าได้กลับมาสร้างภาระให้ท่านอีก ปั้นหยาที่ทราบซึ้งในบุญคุณอันแสนทรมานมาหลายปีก็ตั้งใจไว้แล้วว่าจะเรียนไปด้วยทำงานพาร์ทไทม์ไปด้วย และไม่คิดจะกลับมาเหยียบที่บ้านของป้าอีก แต่การที่เธอเอ่ยปากบอกป้าว่าจะจากไป ทำให้ป้องลอบเข้ามาในห้องใต้บันไดเล็ก ๆ ของเธอ หวังจะขืนใจเธอให้สำเร็จก่อนที่สาวน้อยจะย้ายออกจากบ้าน ในคืนที่ลุงและป้ากลายเป็นคนหูหนวกตาบอด ไม่มีใครหยิบยื่นความช่วยเหลือใด ๆ ให้ ปั้นหยาได้ดิ้นรนอย่างสุดชีวิตแล้ววิ่งหนีออกมาทั้งอย่างนั้น บนถนนยามค่ำคืนทอดไกลสุดลูกหูลูกตาสาวน้อยตัวเล็ก ๆ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะหนีไปที่ไหน เธอรู้เพียงว่าหากอยู่ที่นั่นต่อเธอจะต้องถูกป้องทำลายความบริสุทธิ์อย่างแน่นอน ความหวาดกลัว ความเสียใจ ความว้าเหว่และสิ้นหวังทำให้ปั้นหยาหลั่งน้ำตาแห่งความเศร้าใจอย่างถึงที่สุดออกมาเป็นสาย คิดในใจว่าบางทีชีวิตเธออาจจะมาได้แค่นี้จริง ๆซึ่งเมื่อสาวน้อยคิดได้อย่างนั้น เธอจึงเลือกที่จะเดินทางไปสู่ความตาย อย่างน้อยก็หวังว่าจะได้เจอบิดามารดาที่ล่วงลับไปก่อน

แต่ราวกับฟ้ามีตาสวรรค์มีใจเมื่อรถยนต์คันที่แล่นมานั้นเป็นรถของ ‘คุณลุงทัตเทพ’ ซึ่งเป็นญาติฝ่ายบิดา ท่านเหยียบเบรกได้ทันท่วงทีก่อนที่รถจะปะทะกับร่างเล็ก ๆ ของเธอ ปั้นหยาที่คิดว่าจะได้จากโลกนี้ไปยืนเนื้อตัวสั่นเทาเนื่องจากความหวาดกลัวได้แทรกซึมสู่หัวใจอันบอบช้ำของเธอ และในคืนนั้นเองที่ชีวิตใหม่ในบ้านหลังโตได้เริ่มต้นขึ้น คุณลุงได้ให้เธอมาอยู่ในความดูแลของ ‘เท็มป์’ ผู้เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของท่าน และมีฐานะเป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ ซึ่งการอยู่ร่วมชายคาเดียวกับเขามันไม่ได้สร้างความลำบากใจให้ปั้นหยานัก เพราะในวัยเยาว์ช่วงที่บิดามารดาของเธอยังมีชีวิตอยู่ ท่านเคยพาเธอมาเล่นที่บ้านของคุณลุงบ่อย ๆ เธอเคยเจอเท็มป์อยู่หลายครั้ง ซึ่งเขาเป็นพี่ชายที่ใจดีมาก แต่ปัญหาในการอยู่กับเขาในครั้งนี้ คือเท็มป์มีการแชร์ห้องให้กับเพื่อน ๆ ของเขาอยู่อาศัยด้วยนี่สิ การมีพี่ชายแสนดีเป็นพรที่วิเศษมาก แต่การมีเพื่อนพี่ชายวนเวียนอยู่รอบ ๆ ตัวมันทำให้ปั้นหยาประหม่าและกังวล เธอรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ นะ แต่ระยะเวลาเกือบสองเดือนที่อยู่อาศัยร่วมกันมา มันทำให้ปั้นหยารู้แล้วว่าเพื่อนพี่ชายก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนัก พวกเขาไม่ได้โฟกัสการมีอยู่ของเธอด้วยซ้ำ นั่นทำให้ปั้นหยารู้สึกสบายใจและกล้าพูดคุยกับพี่ ๆ มากขึ้น ในบางครั้งเธอก็มีการทำกิจกรรมภายในบ้านร่วมกับพวกเขาบ้าง ออกไปข้างนอกกับพี่ ๆ บ้างถ้าพวกเขาบอกว่าสามารถพาเธอติดสอยห้อยตามไปด้วยได้ ทำให้ชีวิตหลังออกมาจากบ้านของคุณป้าไม่ได้เลวร้ายอะไรนัก

“จะทุ่มหนึ่งแล้วแท้ ๆ ออกไปไหนนะ” ปั้นหยาถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนที่เธอจะหยัดร่างลุกขึ้นจากโซฟา จัดการหิ้วกระเป๋าเป้ขึ้นไปเก็บบนห้อง เพราะเดาไม่ได้ว่าพี่ชายจะกลับมาตอนไหน

สาวน้อยที่เหนื่อยล้ากับกิจกรรมรับน้องตลอดสัปดาห์พาตัวเองเข้าไปอาบน้ำให้สบายตัว ก่อนที่เธอจะออกมาเห็นชุดนิสิตที่ร้านซักรีดคงนำมาส่งให้ ปั้นหยามองมันอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะนำมันมาสวมใส่ดู ปีนี้เธอได้ก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยแล้ว แถมยังเรียนคณะเดียวกับพี่ชายด้วย นั่นทำให้สาวน้อยมีความสุขเหลือเกิน ต่อไปเธอจะได้ไปเรียนพร้อมเขา และเจอเขาที่สถาบัน แค่คิดปั้นหยาก็ตื่นเต้นแล้ว

“ว่าไปเราก็ใส่ชุดนักศึกษาสวยเหมือนกันนะเนี่ย ถ้าสูงกว่านี้อีกหน่อยคงจะดูดี ไว้หางานพาร์ทไทม์ได้ค่อยซื้อรองเท้าส้นสูงใส่แล้วกัน”

ปั้นหยาตั้งความปรารถนาของตัวเองไว้ล่วงหน้า สายตาก็มองภาพสะท้อนในกระจก อีกสามวันก็จะเปิดเทอมแล้วสินะ

ตุบ!

คิดได้อย่างนั้นก็ทั้งตื่นเต้นและกังวล สาวน้อยเดินมาทิ้งตัวลงนอนที่เตียงกะว่าจะถ่ายรูปเก็บไว้ตั้งเป็นภาพหน้าจอโทรศัพท์ แต่สายตาก็เหลือบไปเจอข้อความในห้องแชทของเพื่อน ๆ ที่ทยอยส่งภาพกิจกรรมรับน้องลงในกลุ่ม เธอไล่ดูรูปไปเรื่อยและคุยกับเพื่อน ๆ จนหนังตาเริ่มหย่อนสุดท้ายปั้นหยาก็ผล็อยหลับไปทั้งที่ยังเปิดหน้าแชทไว้