EP2

เวลาต่อมา...แสงไฟภายในห้องนั่งเล่นที่ถูกเปิดทิ้งไว้ทำให้คนที่เพิ่งกลับมาจากสนามบาสของโครงการหมู่บ้านขมวดคิ้วมุ่น

“ไอ้เจย์แม่งออกไปไม่ปิดไฟอีกแล้ว ไอ้เท็มป์กลับมาเจอแม่งได้บ่นหูชาพอดี” เสียงห้าวเอ่ยถึงเพื่อนร่วมชายคาพลางเดินหมุนลูกบาสขึ้นบันไดไปยังห้องนอนส่วนตัว ทว่าตอนที่จะเปิดประตูเจ้าของเส้นผมสีแดงเพลิงก็ต้องเหลือบไปยังห้องข้าง ๆ ที่มีป้ายชื่อติดไว้ว่า ‘PANYHA’ จำได้ว่าน้องสาวเพื่อนไปรับน้องนี่หว่า แล้วทำไมไฟห้องของเธอถึงเปิดอยู่ล่ะ

“เฮ้! ยัยหนู...เธอกลับมาแล้วเหรอ” น้ำเสียงห้าวเอ่ยถามพลางดันบานประตูให้เปิดอ้าออก ก่อนจะสอดส่ายสายตามองไปรอบ ๆ ห้องที่ถูกคนเป็นพี่ชายตกแต่งไว้ให้อย่างดี

“ปั้นหยา...” เมื่อมองไปเจอปลายเท้าที่ห้อยอยู่ตรงปลายเตียง ชายหนุ่มก็รู้ได้ทันทีว่าเธอกลับมาแล้ว แต่ในจังหวะที่จะเดินเข้าไปถามไถ่ ‘เดม่อน’ ก็ต้องเหลียวหลังกลับมามองคนที่คว้าจับบ่าเขาเอาไว้

“ไอ้เหี้ยเจย์! ตกใจหมด” เดม่อนหันมาดุ ‘เจย์เลอร์’ ที่มาเงียบ ๆ

“มึงจะทำอะไร จะเข้าห้องเบบี๋ทำไม” คนที่เพิ่งกลับมาถึงและขึ้นมาเจอเพื่อนทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่หน้าห้องสาวน้อยอดถามไม่ได้

“ไม่ได้จะเข้าเว้ย กูเห็นประตูแง้มอยู่เลยจะดูว่าเธอกลับมาแล้วหรือว่าใครเข้าไปในห้องเธอ หวังดีไอ้สัตว์!” เดม่อนอธิบาย

“ถามจริง? ไม่ใช่มึงแอบคิดชั่วตอนพวกกูไม่อยู่นะ” เจย์เลอร์หยั่งเชิงเพื่อน เพราะพักหลัง ๆ มาถ้าสาวน้อยอยู่บ้าน เดม่อนมักจะหิ้วเธอไปสนามบาสด้วยตลอด

“สติไอ้สัตว์นั่นน้องไอ้เท็มป์ เด็กยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเลย”

“ก็ดี...กูไม่อยากให้มึงกับมันต้องทะเลาะกันเพราะมึงหน้ามืด”

“กูเป็นคนดีเหอะ แล้วนี่ยัยหนูก็กลับมาแล้วด้วย แต่ว่ากูเรียกไปหลายทีละ เธอไม่ตอบว่ะ” เดม่อนว่า ทำให้เจย์เลอร์เดินมาชะโงกหน้ามองเข้าไปในห้องเธอ ก่อนจะเห็นว่าเธอน่าจะนอนอยู่ที่เตียง

“หลับไหมวะ แล้วนี่ไอ้เท็มไอ้กันน์มายัง”

“ยังมั้ง ห้องพวกมันยังปิดไฟอยู่” เดม่อนว่า

“อืม...แล้วเราควรปล่อยเธอไว้หรือแวะไปทักเธอดี คือถ้าไอ้เท็มป์มาเจอมึงกับกูอยู่ตรงนี้นะ ฉิบหายคู่แน่” เจย์เลอร์คิดหนัก เพราะเท็มป์ค่อนข้างหวงน้องสาวราวกับพ่อจงอางหวงลูกเลยทีเดียว

“ดูสักนิดไหมวะ เธอไปรับน้องตั้งอาทิตย์เลยนะ”

“หมายความว่ามึงกับกูจะแอบเข้าไปเหรอ” เจย์เลอร์ถามย้ำ

“ไม่ได้แอบเว้ย! เปิดประตูไว้ก็จบ เข้าไปแบบเปิดเผยแบบพี่แบบน้องอะ เก็ทไหมไอ้ฝรั่ง” เดม่อนอธิบาย

“เออ! งั้นเปิดไว้แล้วมึงเข้าไปพร้อมกูนะ ถ้าไอ้เท็มป์มาเจอมึงคือผู้ร่วมชะตากรรมของกู” เจย์เลอร์ตกลงให้เข้าใจ

“เออ! เข้าไปทักแป๊บเดียว”

“ดีล!”

ว่าแล้วทั้งสองหนุ่มก็เปิดประตูห้องเธอไว้ ก่อนจะเดินตามกันเข้ามาภายในห้องนอนของสาวน้อย ทว่าสิ่งที่ทำให้เดม่อนและเจย์เลอร์ต้องหันมองหน้ากันก็คือ เจ้าของร่างเล็ก ๆ ที่พวกเขามองว่าเป็นเด็กยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมมาตลอด เธอกำลังนอนอยู่บนเตียงในชุดนักศึกษานี่สิ

“นี่! น้องไอ้เท็มป์แบบว่า...อึ๋มขนาดนี้เลย” เดม่อนพึมพำ พลางทำไม้ทำมือให้เพื่อนดูสิ่งที่สะดุดตาเขามากที่สุด...เธอนมโคตรตูมเลย!

“ทำไมเบบี๋ใส่ชุดนี้วะ” เจย์เลอร์พยายามจะไม่มองไปยังส่วนอวบอูมที่เดม่อนว่า จึงชวนเพื่อนเปลี่ยนเรื่องคุย

“อาจจะลองชุดไหมวะ ปกติยัยหนูใส่แต่เสื้อแขนยาวไม่รู้เลยว่าเอวจะเล็กนิดเดียว งานดีขนาดนี้ไหมวะไอ้เท็มป์ถึงหวง” เดม่อนพึมพำ ทำให้เจย์เลอร์ต้องรั้งมือเพื่อนให้ถอย แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้หลบออกไปเงียบ ๆ สาวน้อยบนเตียงก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเสียก่อน และการที่ในห้องมีเพื่อนพี่ชายมาปรากฎตัวอยู่ตรงหน้า ก็ทำให้ปั้นหยาเบิกตาโต

“พี่เดม่อน! พี่เจย์เลอร์! ทำไมถึงเข้ามะ...อื้อ ๆ” เธอส่งเสียงดังอย่างตกใจ ทำให้เดม่อนรีบปรี่เอามือมาปิดปากสาวน้อยไว้ เพราะหูได้ยินเสียงเหมือนคนเดินขึ้นบันไดมา

“ชู่ว์! ยัยหนูเงียบก่อน พวกพี่ไม่ได้จะทำอะไรเธอนะ” เขาปราม

“มึงปิดรั้วยังวะ”

“เออ! กูลืมว่ะ แป๊บหนึ่งกูไปปิดก่อน”

นั่นเป็นเสียงของ ‘เท็มป์’ และ ‘กันเนอร์’ ที่น่าจะกลับมากันแล้ว แต่ว่าตอนนี้พวกเขายังอยู่ในห้องนอนของปั้นหยานี่สิ

“ฉิบหายแล้วไอ้เท็มป์มา” เจย์เลอร์กระซิบเสียงหลง

“อื้อ ๆ” ปั้นหยาที่ถูกเดม่อนปิดปากไว้พยายามดิ้นตัวหนีจนชายกระโปรงพลีทเลิกขึ้นมาถึงขาอ่อนขาวนวล เห็นอย่างนั้นเดม่อนจึงยอมปล่อยมือออก แต่ก็รีบปรามเธอไว้ก่อน

“อย่าเสียงดังนะตอนนี้ไอ้เท็มป์กลับมาแล้ว จะให้พี่ชายเธอเจอว่าพวกพี่อยู่ในนี้ไม่ได้ ไม่งั้นพวกพี่ตายแน่” เดม่อนย้ำ ซึ่งปั้นหยาที่อยู่ในชุดนิสิตกับเพื่อนพี่ชายถึงสองคนก็คิดหนักไม่แพ้กัน หากเท็มป์มาเจอเข้าก็ไม่รู้เลยว่าเขาจะคิดยังไง

“แล้วเราจะทำยังไงดีคะ หนูต้องเปลี่ยนเสื้อผ้านะ”

“ซ่อน! / ซ่อน!” สองหนุ่มเอ่ยแทบจะพร้อมกัน ก่อนเดินวนหาที่ซ่อนตัว เพราะพวกเขาเดาไม่ได้เลยว่าเท็มป์จะมาหาเธอในทันทีไหม