Chapter 3

.....

"ที่ผ่านมา หนูคิดว่าที่พ่อทำแบบนี้เพราะพ่อรักหนูเสียอีก" น้ำเสียงบ่งบอกถึงความผิดหวังและแหลกสลายในเวลาเดียวกัน ดวงตาคู่สวยเริ่มสั่นไหวกับสิ่งที่ได้รับรู้

"กูรักมึงไม่ลงหรอก! กูไม่อยากเห็นหน้ามึงแม้แต่วินาทีเดียว โดยเฉพาะวันนี้!" วันที่เขาต้องสูญเสียหญิงที่รักไปเพื่อแลกกับชีวิตหนึ่ง

ฉึบ! ฉึบ! เสียงฝีเท้าเหยียบย่างตรงมาที่คนตัวเล็ก

ฝ่ามือหยาบบีบที่ข้อมือคนตรงหน้ากระชากสุดแรง "มึงมานี่!!" เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยวไม่สนใจว่าลูกจะเจ็บหรือไม่ ขอแค่อย่าได้เห็นหน้ามันอีกก็พอ

อันดาร่ำไห้ร้องขออีกฝ่ายเพราะรู้ว่าเขาจะทำอะไร พ่อแท้ๆ ของเธอจะส่งเธอไปขายให้เสี่ยที่บ่อนกาสิโนรายใหญ่

ใบหน้าสวยส่ายไปมาพยายามบอกอีกฝ่ายด้วยสีหน้าและแววตา ข้อมือเล็กสะบัดหลุดจากแรงบีบพร้อมทรุดหวบลงกับพื้น พนมมือสองข้างเข้าหากัน ใบหน้าจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยหยดน้ำ เอ่ยขอร้องให้เขาเมตตาเธออีกสักครั้ง แต่อีกฝ่ายกลับไม่สนใจ อันดาก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่งที่เขาไม่ได้รักไม่ได้ผูกพัน บุญหัวมันนักที่เขาเลี้ยงมันมาจนโตได้ขนาดนี้

แควก! เสียงเสื้อสีขาวผ้าบางฉีกขาดจากแรงกระชาก

"พ่อจ๋า~หนูกราบเถอะนะพ่อ อย่าขายหนูให้เขาเลยได้มั้ย~นะพ่อนะ" เสียงสะอื้นอ้อนวอนคนตรงหน้า ใบหน้าสวยเปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำตา

"แล้วนายมึงเป็นใครบอกมา กูจะเอามึงไปขายให้มัน!"

"นะ...หนู" อันดาอึกอักกับการบอกว่านายของตนเป็นใคร หากบอกไปก็จะทำให้เขาเดือดร้อนอีก "พ่อ หนูไม่มีหรอกจ้ะ หนูก็แค่ไปรับจ้างวันต่อวันแค่นั้นเอง"

"ก็ดีสิวะ!! เอามึงไปขายให้เสี่ย คงได้หลายอยู่"

"พ่อ...หนูขอร้องเถอะนะ อึก~~อย่าทำแบบนี้เลยนะจ๊ะ" อันดาก้มหน้ากราบเท้าของเขาอีกครั้ง การถูกขายให้เสี่ยที่บ่อนกาสิโนมันก็ไม่ใช่ทางที่อันดาจะทำ เธอทำแบบนั้นไม่ได้ "หนูไม่เคยขออะไรพ่อเลย แต่ครั้งนี้หนูขอเถอะนะ พ่ออย่าส่งหนูให้เสี่ยเลยหนูไม่อยากไปเป็นนางบำเรอเขา"

"มึงขอกูงั้นเหรอ? แล้วกูขอให้มึงเอาชีวิตเมียกูกลับคืนมาได้ไหม ห๊ะ!!! "

"นะ...หนู…หนูขอโทษ" น้ำเสียงของอันดาสั่นเครือเต็มไปด้วยความเสียใจ

"ขอโทษแล้วยังไง ถุย! งั้นก็ไปกับกู" กรฉุดกระชากอันดาดึงคอเสื้ออีกฝ่ายรากกับพื้นเป็นทางยาว นัยน์ตาเศร้าทอดสายตามองแผ่นหลังและใบหน้าของคนตัวสูงพร้อมเสียงสะอื้นร่ำไห้ราวจะขาดใจ

"มึงเหมาะกับที่แบบนั้นมากกว่านะ อยากให้กูรักก็ไปกับกูซะดีๆ สิอันดา!"

อร๊าย!!!

"ชะ...ช่วยด้วย อาเอก...อาเอก!!" เสียงตะโกนขอความช่วยเหลือของอันดาดังไกลมาถึงบ้านที่ปิดด้วยสังกะสีเก่าๆ ในเวลาที่ทุกคนควรนอนอาจจะเป็นความโชคดีของเธอที่เจ้าของบ้านยังไม่หลับ เสียงแหลมแว่วดังมาถึงในตัวบ้าน

'ใครเรียกกูวะ?' เจ้าของบ้านสังกะสีถึงกับขนลุกซู่ๆ เพราะคิดว่าผีหลอกจึงย่องเบาเดินออกมาดู ทว่าสิ่งที่เห็นเบื้องหน้าทำให้เขาถึงกับตกตะลึงเพราะสิ่งที่เห็นเบื้องหน้ายิ่งกว่าผีแต่มันคือปีศาจที่อยู่ในร่างคน เขากัดฟันกรอดกำมัดแน่นด้วยความโกรธ

"พี่กร มึงทำอะไรเนี่ย!!"

"มึงหยุดเลย อย่าเสือก! " ยังไม่ทันที่เอกจะเดินเข้ามาใกล้ ปลายนิ้วชี้ของกรก็จ่อมาที่น้องชายด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยว

"อันมันเป็นลูกมึงนะพี่ ทำไมทำกับมันเหมือนไม่ใช่คน!"

"มึงเสือกอะไรด้วยวะ กูยังไม่เคยไปเสือกเรื่องของมึงเลยนะไอ้เอก!"

"แต่อันมันเป็นหลานผม" เอกละสายตาจากพี่ชายมองไปยังหลานของตนเอง ดวงตาคมไหววูบเมื่อเห็นบาดแผลและรอยฟกช้ำบนตัวของอีกฝ่าย เอกถึงกับยืนนิ่งจุกอกจนพูดไม่ออก เขาไม่เคยรู้เลยว่าหลานที่สดใสตลอดเวลาจะซ่อนบาดแผลมาเนิ่นนานขนาดนี้ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยสงสัยเลยว่าทำไมหลานถึงเอาแต่ใส่เสื้อคลุมแขนยาว

"พี่ตีอันเหรอ มึงตีลูกมึงขนาดนี้เลยเหรอไอ้พี่กร!?" ยิ่งกว่าเสียใจคือเขารู้สึกผิดต่ออันดาอย่างมากที่ไม่สามารถปกป้องเธอได้

"มันไม่ใช่ลูกกู"

"พี่กร! เสียสติไปแล้วหรือไง นั่นมันอันลูกพี่นะ"

"กูไม่มีลูกเป็นฆาตกร!" กรตวาดลั่นยืนยันด้วยความหนักแน่น เขาไม่อาจมอบความรักดีๆ ให้อันดาได้ ทุกครั้งที่เขามองใบหน้าเล็กนั่น ใบหน้าของหญิงที่รักจะแทรกขึ้นมาทุกครั้ง ที่ผ่านมาเขาเลี้ยงอันดาแบบปล่อยปละละเลย ไม่สนใจว่าลูกจะร้องหรือหิว เขาสนใจแค่ขวดเหล้าที่ตั้งอยู่ตรงหน้า ถือเป็นความโชคดีของอันดาที่มีเอกเป็นอา เอกเป็นคนห่ามๆ พูดจาโพงพางแต่รักอันดามากเขาคอยปกป้องและดูแลอยู่ห่างๆ

"พี่ใจเย็นๆ ปล่อยมันก่อน" เอกพูดอย่างใจเย็น ก่อนจะค่อยๆ พูดตะล่อมพี่ชายจนอันดาดิ้นหลุดออกมาได้ ทันทีที่กรเห็นจึงรีบเดินเข้าไปหาอันดาหวังจะจับตัวเธอไปส่งให้เสี่ยอ้วน ทว่าตอนนั้นก็เป็นจังหวะเดียวกับที่เอกเข้ามาล็อกตัวพี่ชายไว้

"หนีไปอัน ไปไหนก็ได้"

"ไอ้เอกปล่อยกู!! อีอันกลับมานี่เลยนะมึง!" ชายขี้เมาพยายามจะเดินเข้ามาดึงแขนของอันดาด้วยความบ้าคลั่ง "อีลูกเวร มึงมันเฮงซวยจริงๆ! " เสียงเข้มตวาดลั่นพร้อมชี้หน้าด่าคนตรงหน้าด้วยความโกรธ

"หนีไปอัน " เอกฉุดรั้งชายขี้เมาสุดกำลัง จ้องไปยังคนตัวเล็กที่เอาแต่ยืนตัวแข็งทื่อ ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล แววตาคู่สวยเศร้าหมองนัยน์ตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความจุกตื้ออัดแน่นอยู่ในอกเสียแต่ว่าเธอร้องไห้ไม่ออก น้ำตาปริ่มขึ้นมาตรงขอบตาล่างจนเกะกะทัศนวิสัย

"อ้าวเฮ้ย! ไปสิวะยืนหาพระแสงอะไร!" เอกถึงกับตวาดลั่นด้วยความหงุดหงิด ทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งโหยงละสายตาจากบิดาพร้อมหมุนกายสาวเท้าวิ่งหนีออกไป ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่เธอวิ่งออกมาจากจุดนั้นพร้อมน้ำตาที่อยู่เป็นเพื่อน