Chapter 2

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะดังที่ประตูสองสามทีก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มต่ำของคนด้านใน อันดาเปิดประตูเดินข้ามาหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงานของเจ้านาย เธอยืนกุมมือก้มหน้าเพราะไม่กล้าสบตากับสายตาคมเข้มคู่นั้น ทันทีที่เขาเรียกชื่อ ใบหน้าจิ้มลิ้มตวัดสายตาขานรับโดยทันที

ใหญ่ยื่นเงินจำนวนห้าร้อยบาทให้กับเด็กตรงหน้า ดวงตาคู่สวยเป็นประกายแวววาวเมื่อเห็นเงินจำนวนที่เขายื่นให้ ริมฝีปากบางฉีกยิ้มด้วยความดีใจ เธอสาวเท้าเข้าไปใกล้พร้อมยกมือไหว้อีกฝ่ายอย่างอ่อนน้อมถ่อมตนและไม่ลืมที่จะเอ่ยคำขอบคุณก่อนทุกครั้ง

"มีเงินแล้วจะเอาไปทำอะไร?" เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้น เขายังคงคอนเซ็ปต์หน้านิ่งไร้อารมณ์ แต่อันดาไม่ได้สนใจตรงนั้นเพราะเธออยากเล่าว่าตนมีอะไรที่อยากซื้อมากมายเต็มไปหมด แต่รวมๆ ก็มีแต่ของกินทั้งนั้น...

ใหญ่เอียงศีรษะคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะไล่อีกฝ่ายไปเพราะมีสายเข้า อันดากล่าวคำลาด้วยรอยยิ้ม แผ่นหลังของคนตัวเล็กค่อยๆ ย่องเดินออกจากห้องด้วยความเบาเสียงโดยไม่รู้เลยว่ากำลังมีสายตาคมเข้มของชายหนุ่มจ้องเธอจนกระทั่งประตูปิดลง

ร่างเล็กตรงดิ่งไปที่ลานไม้เพื่อนั่งรอผู้เป็นอาเพราะจะรอกลับบ้านพร้อมกัน ใบหน้าจิ้มลิ้มยิ้มระรื่นตั้งแต่ได้เงินมา เธอเอาแต่มองเงินในมือก่อนจะรีบเดินหาหนังยางมามัดเงินไว้กับปลายเสื้อ

"อาเอก!" เสียงเล็กใสร้องตะโกนหาผู้เป็นอา ทำเอาทุกคนในลานไม้และลานตู้หันมามองที่เธอเป็นจุดเดียว ร่างเล็กวิ่งเข้ามาหาชายหนุ่มพร้อมชวนอีกฝ่ายกลับบ้าน

"ต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอวะ" เอกพูดขึ้นอย่างนึกเสียดาย ก่อนจะได้ยินเสียงถอนหายใจยาวของอีกฝ่าย เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มเม้มริมฝีปากส่ายหน้าไปมาช้าๆ เพื่อบอกว่าต่ออีกไม่ได้แล้ว

"หลานมึงน่ารักดีนี่หว่า"

"หยุดเลยมึง หลานกู!" ถึงเอกจะดูไม่เอาไหนแต่เขาก็หวงหลานคนนี้มาก

"เออ กูไม่ได้จะอะไรหรอกแค่เอ็นดูน่ะ เห็นมันมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยตอนนี้หอยเท่าฝาตีนแล้วมั้ง เสียอย่างเดียวมีอาเป็นขี้เหล้าแถมยังขี้โวยวายอีก!"

"ไอ้สิงห์ ไอ้เปรต! เดี๋ยวกูถีบไปนู่น!" เอกตวาดลั่นราวกับคนกำลังตีกัน แต่จริงๆ แล้วพวกเขาแค่หยอกกันเล่นเท่านั้น จนกระทั่งชายร่างสูงใหญ่แผ่รังสีอำมหิตเดินเข้ามาใกล้ ทุกคนต่างเงียบกันหมดโดยไม่ได้นัดหมาย "เอ้า กลัวเจอตีนกูเหรอ ฮ่าๆ กูหยอกเฉยๆ ไอเพื่อน" เอกเอ่ยพร้อมตบที่บ่าของสิงห์ดัง ปัก ปัก!!

"มึงสิจะถูกตีนกู ไอ้เอก!"

"ใคร?" เอกหันขวับมาที่ด้านหลัง ก่อนจะทำหน้าหงอยเป็นหมา "นะ...นายใหญ่"

"กูเห็นหลานมึงนั่งรอมึงนานแล้ว เมื่อไหร่มึงจะพามันกลับสักที"

"กำลังจะกลับครับ ถ้าอย่างนั้นผมกลับก่อนนะครับ" เอกแทบจะดึงคอเสื้ออันดาให้รีบกลับบ้านหลังจากที่นายใหญ่เข้ามา เจ้าของใบหน้าสวยยิ้มกว้างโบกมือลาผู้เป็นนาย หลังจากที่สองอาหลานได้เดินออกไปไกลแล้ว ในกลุ่มลูกน้องก็ต่างพูดถึงความน่ารักของเจ้าหล่อน ทางด้านใหญ่ไม่ได้สนใจมากนักแต่เขากลับได้ยินทุกประโยคที่เกี่ยวกับอันดา

@บ้านหลังเล็ก

เวลาผ่านไปพักใหญ่ เป็นเวลาปกติที่กรจะกลับ อันดายืนชะเง้อหน้ามองทางอย่างมีหวัง โครกคราก! ฝ่ามือเล็กจับที่หน้าท้องหลังจากที่มันร้องด้วยความหิว วันนี้เธอใช้แรงทำงานอย่างหนักจนแทบไม่ได้พัก

"ทำไมป่านนี้พ่อยังไม่มาอีกนะ" คนตัวเล็กมองนาฬิกาที่แขวนบนฝาบ้านพร้อมเสียงท้องร้อง เธอตั้งใจเตรียมเงินสดสามร้อยบาทไว้ให้ผู้เป็นพ่อและหวังว่าเขาจะดีใจที่ได้มันจากเธอ อันดาไม่ต้องการอะไรนอกจากคำชม...

จนเวลาล่วงเลยไปนานเขาก็ยังไม่มาเสียที อันดาจึงนั่งกับพื้นตักข้าวใส่จานหวังจะกินพอประทังความหิว เฮ้ย!! เสียงทุ้มตวาดลั่นพร้อมกับไม้ค้ำที่ตกลงมาใส่จานข้าวของคนตัวเล็ก เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มช้อนสายตามองบิดาด้วยความหวาดกลัว

"มึงกินข้าวก่อนกูได้ยังไง!"

"หนูรอพ่อแล้วนะ แต่พ่อมาช้า...เอง"

"มันเป็นความผิดกูเหรอ แล้วมึงไปแรดที่ไหนมาทั้งวัน"

"ไม่ได้ไปแรดที่ไหนมาจ้ะ หนูไปรับจ้างช่วยงานในสวนมา" อันดาเคี้ยวข้าวในปากยกมือเช็ดเม็ดข้าวหนึ่งเม็ดที่ติดขอบปาก หากจะทิ้งก็นึกเสียดาย เมื่อนึกขึ้นได้เจ้าเด็กจึงรีบเดินไปหยิบเงินจากบนตู้มายื่นให้ผู้เป็นพ่อ นาทีที่กรเห็นเงิน ชายขี้เมาก็ถึงกับยิ้มกว้างดึงเงินจากลูกมาด้วยความดีใจ มันอาจจะน้อยไปหน่อยแต่ก็พอทดแทนกันได้

"มึงไปเอาเงินมาจากไหน ไปขโมยเขามาหรือเปล่า? "

"ไม่จ้ะ หนูบอกพ่อแล้วไงว่าทำงานมาได้"

"ได้เท่าไหร่ สามร้อยเองเหรอ? ไหนมึงบอกไม่ได้งาน"

"มีคนใจดีให้หนูทำงานด้วย"

"งานประจำเหรอ?"

"ไม่จ้ะ แค่รับจ้างรายวันเหมือนทุกครั้ง" อันดาไม่กล้าบอกว่าเธอได้งานประจำเพราะกลัวว่ากรจะไปอาละวาด เธอกลัวว่าคนอื่นจะมองพ่อของเธอเป็นคนไม่ดี "วันนี้หนูได้มาห้าร้อย ซื้อกับข้าวหมดสองร้อย ที่เหลือหนูให้พ่อหมดเลย"

ห๊ะ!!

"มึงว่าไงนะ ได้มาห้าร้อยแต่มึงเหลือให้กูสามร้อยเนี่ยนะ มันจะไปพออะไร!!" ชายขี้เมาพูดขึ้นอย่างหัวเสีย สำหรับเขาเงินสามร้อยมันไม่พอจริงๆ "มึงแน่ใจหรือเปล่าว่าไม่ได้ซ่อนเงินไว้ ไหนมาค้นตัวดูดิ๊!" กรขยับเข้ามาใกล้กระชากคอเสื้อของคนตัวเล็กเข้าไปหาพร้อมถลกปลายเสื้อของอีกฝ่าย สายตาสำรวจว่าเจ้าหล่อนซ่อนเงินไว้ตรงไหน ก่อนจะโค้งตัวหวังจะถอดกางเกงเพียงตัวเดียวที่เหลืออยู่

"พะ...พ่อ จะทำอะไรจ๊ะ!?" เสียงเล็กร้องถามด้วยความตกใจ ใบหน้าจิ้มลิ้มดูตื่นกลัวอย่างมาก กรยังคงค้นหาหวังจะถอดกางเกงอันดาให้ได้ แต่เจ้าหล่อนก็พยายามดิ้นสุดกำลังและบอกชายวัยกลางคนกับเรื่องเงิน

"อย่าให้กูรู้นะมึง!" เขาผลักอันดาออกห่าง สีหน้าแสดงออกชัดถึงความขยะแขยง กรหัวเราะเสียงดัง เหอะ!ปรายตามองเธอราวกับเป็นขยะชิ้นหนึ่ง ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มแหบตะโกนอยู่หน้าบ้าน

"ไอ้กร!" เสียงตะโกนดังขึ้นที่หน้าบ้าน ทำเอาชายวัยกลางคนหันขวับไปมองด้วยความสงสัย ชายวัยกลางคนเดินมาหยุดที่ประตูก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนไปราวกับคนละคน

" โอ้...เสี่ยอ้วนมาหาฉันหรือจ๊ะ?" กรรีบวิ่งลงจากบ้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้มราวกับคนละคน

"กูไม่ใช่เสี่ย แต่เสี่ยให้กูมาเอาเงินที่มึงยืมไป ไหนล่ะเงิน?"

"ฉันยังหาไม่ได้เลย บอกเสี่ยรอหน่อยได้มั้ยจ๊ะ พรุ่งนี้ฉันจะหาไปคืนให้" กรอ้อนวอนลูกน้องเสี่ยอ้วนพร้อมยกมือไหว้อีกฝ่าย

"ไม่ได้ มึงพลัดมาหลายวันแล้ว"

"แต่ตอนนี้ฉันยังไม่มีเลยจ้ะ เงินติดตัวยังไม่มีสักบาทเลย อย่าว่าแต่เงินติดตัวเลยพี่ เงินกินข้าวยังไม่มีซื้อเลย" กรตีหน้าเศร้าเสแสร้งแกล้งบีบน้ำตา หวังให้พวกเขาใจอ่อนเหมือนทุกครั้งแต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะต่างออกไป

ชายฉกรรจ์พยักหน้าเบาๆ ส่งสัญญาณบางอย่างให้ลูกน้องสองคนด้านหลัง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ใบหน้าของกรซีดเผือดราวคนตาย เพราะครั้งนี้คงถูกกระทืบจมกองตีนอีกเป็นแน่ ทว่าเวลานั้นกลับมีเสียงเล็กน่ารักของใครคนหนึ่งดังขึ้นที่หัวบันไดบ้าน

"นั่นใคร?" ลูกน้องเสี่ยอ้วนถามขึ้น ก่อนจะรู้ว่าเป็นอันดาลูกของไอ้กรผีพนัน ตอนนั้นเขาจำได้ว่าอันดายังเด็กมากไม่คิดว่าพอโตขึ้นมาแล้วจะมีหน้าตาสะสวยแบบนี้

"สวัสดีจ้ะ" คนตัวเล็กยกมือไหว้อีกฝ่ายอย่างนอบน้อม "มีเรื่องอะไรเหรอจ๊ะ?" เธอถามชายตรงหน้าสลับกับมองไปยังพ่อของตนเพื่อดูว่าเขาได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ เมื่อแน่ชัดแล้วว่าไม่มี เจ้าหล่อนจึงถามขึ้นอีกครั้ง "พวกพี่มาทำอะไรที่นี่จ๊ะ?" อันดาเอ่ยถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว