ตอนที่ 6 – วีนเพราะกลัวแพ้

ห้องแต่งตัวเงียบผิดปกติ

มีเพียงเสียงโทรศัพท์ที่สั่นไม่หยุดบนโต๊ะเครื่องแป้ง

ลลินมองหน้าจอ

พาดหัวข่าวตัวโตจ้องกลับมา

“แบรนด์ดังเตรียมดันนางแบบหน้าใหม่ แทนตัวท็อปที่มีปัญหาสัญญา”

มือเธอกำแน่น

เล็บจิกลงบนฝ่ามือโดยไม่รู้ตัว

แพรวา

ชื่อที่เธอเห็นถี่ขึ้นทุกวัน

“ปิดข่าวให้หมด”

ลลินพูดเสียงแข็ง โดยไม่เงยหน้า

ก้อง ฝ่ายข่าวชะงัก

“ลลิน ข่าวมันเริ่มไหลแรงแล้ว ถ้าฝืน—”

“ฉันบอกให้ปิด!”

เสียงเธอสูงขึ้นทันที

“หรือทุกคนคิดว่าฉันแพ้แล้ว?”

บรรยากาศตึงเครียด

มินตรารีบเข้ามา

“ลลิน ใจเย็นก่อนนะ ข่าวแบบนี้ยิ่งวีนยิ่งเสีย—”

“แล้วให้ฉันทำยังไง!”

ลลินหันขวับ

ดวงตาแดง แต่ไม่ยอมให้น้ำตาไหล

“นั่งดูชื่อฉันถูกแทนที่เฉย ๆ เหรอ?”

ประตูห้องเปิดออกเบา ๆ

ธีร์เดินเข้ามา

แฟ้มเอกสารอยู่ในมือเหมือนเดิม

เขามองภาพตรงหน้า

แล้วพูดเพียงคำเดียว

“พอครับ”

ลลินหัวเราะ

เสียงนั้นสั่น

“คุณมีสิทธิ์อะไร มาสั่งฉัน?”

ธีร์วางแฟ้มลง

ไม่เร่ง ไม่กดดัน

“คุณกำลังทำให้เรื่องแย่ลง”

เขาพูดตรง

“ไม่ใช่เพราะคุณผิด แต่เพราะคุณกลัว”

คำว่า กลัว

เหมือนมีดที่แทงตรงจุด

“ฉันไม่กลัว”

ลลินสวนทันที

ธีร์มองเธอ

สายตานิ่ง แต่ไม่แข็ง

“คุณกลัวเสียชื่อ”

“กลัวคนคิดว่าคุณแพ้”

“และกลัวว่าถ้าเงียบ…คุณจะหายไป”

ห้องเงียบสนิท

ลลินตะโกนออกมา

เหมือนอัดอั้นมานาน

“ฉันสร้างทุกอย่างมาด้วยตัวเอง!”

“ฉันไม่มีสิทธิ์แพ้!”

ธีร์ไม่เถียง

เขาพูดเพียงว่า

“ไม่มีใครแพ้

แค่เพราะเขาหยุดตะโกน”

ลลินหันหนี

ไหล่สั่นนิดเดียว

มินตรากับก้องเงียบ

ไม่มีใครกล้าแทรก

ธีร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

วางไว้ตรงหน้าเธอ

“ข่าวพวกนี้ ผมจัดการทางกฎหมายได้”

“แต่คุณต้องหยุดทำร้ายตัวเองก่อน”

ลลินเงยหน้าขึ้น

เสียงแผ่วลง

“ถ้าฉันเงียบ…คนจะคิดว่าฉันยอม”

ธีร์ตอบทันที

“บางครั้ง การไม่ตอบโต้

คือการบอกว่าเรายังยืนอยู่”

ลลินมองเขานานกว่าปกติ

ไม่ใช่เพราะเชื่อทั้งหมด

แต่เพราะเป็นครั้งแรก

ที่มีคนเห็นความกลัวของเธอ

โดยไม่ดูถูกมัน

เธอสูดหายใจลึก

แล้วพูดเสียงเบา

“…ฉันไม่อยากแพ้”

ธีร์พยักหน้า

น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย

“ผมรู้ครับ”

“เพราะถ้าคุณยอมแพ้ง่าย

คุณคงไม่ยืนอยู่ตรงนี้”

ความเงียบครั้งนี้

ไม่อึดอัดเหมือนก่อน

ลลินหลบตา

แล้วพูดเหมือนบ่นกับตัวเอง

“คุณนี่…พูดเก่งเฉพาะตอนที่ฉันไม่พร้อมจะฟัง”

ธีร์ยกมุมปากนิดเดียว

แทบไม่เรียกว่ายิ้ม

“งั้นแปลว่าผมพูดถูกจังหวะแล้ว”

และในวินาทีนั้น

ลลินเพิ่งรู้ตัวว่า

ความใกล้บางอย่าง

ไม่ได้เริ่มจากความหวาน

แต่มาจากการที่ใครสักคน

ยืนอยู่ข้างเรา…ตอนที่เราไม่อยากให้ใครเห็นว่าอ่อนแอ

⸻