ตอนที่ 5 สัญญาที่ไม่เป็นธรรม

แฟ้มเอกสารถูกวางเรียงเต็มโต๊ะ

กระดาษเก่าใหม่ปะปนกันเหมือนอดีตที่ยังไม่จบ

ธีร์อ่านเงียบ ๆ

สายตาไล่ตามตัวหนังสือเล็กแน่น

ขณะที่ลลินนั่งฝั่งตรงข้าม ขาโยกเล็กน้อยด้วยความอึดอัด

“นี่คือสัญญาฉบับแรกของคุณใช่ไหม”

ธีร์ถามโดยไม่เงยหน้า

“ใช่”

ลลินตอบ

“ตอนนั้นฉันยังไม่มีใคร ไม่มีชื่อ ไม่มีสิทธิ์ต่อรอง”

ธีร์หยุดที่หน้าหนึ่ง

ใช้นิ้วเคาะเบา ๆ

“ตรงนี้”

เขาพูด

“ค่าตอบแทนไม่ระบุชัด แต่เปิดช่องให้หักค่าใช้จ่ายไม่จำกัด”

ลลินหัวเราะหยัน

“แปลว่าโกงได้เต็มที่”

“ในทางปฏิบัติ ใช่”

ธีร์ตอบ

“ในทางกฎหมาย…ยังพอมีช่อง”

ลลินเอนหลัง

ความโกรธไหลขึ้นมาโดยไม่ต้องเรียก

“งั้นฟ้องเลยสิ”

เธอพูดเร็ว

“เอาให้มันรู้กันไป”

ธีร์เงยหน้าขึ้นทันที

สายตานิ่งแต่จริงจัง

“ถ้าคุณทำแบบนั้นตอนนี้”

เขาพูด

“คุณจะเสียเปรียบ”

“อีกแล้วเหรอ”

ลลินเสียงแข็ง

“ฉันต้องยอมอีกกี่ครั้ง”

“ไม่ใช่ยอม”

ธีร์แก้

“อดทน”

คำคำนั้น

ทำให้ลลินลุกขึ้นยืนทันที

“คุณรู้ไหม”

เธอพูด เสียงสั่น

“คนอย่างฉันถูกบอกให้อดทนมาตลอดชีวิต”

ธีร์ไม่ตอบทันที

เขาปิดแฟ้มช้า ๆ

“ผมรู้ว่ามันไม่ยุติธรรม”

เขาพูด

“แต่ถ้าคุณระเบิดตอนนี้ ทุกอย่างที่เรามีจะพัง”

ลลินกำมือแน่น

หายใจแรง

“แล้วฉันต้องทำยังไง”

เธอถาม

“นั่งเฉย ๆ ดูพวกเขาลอยนวล?”

“ไม่”

ธีร์ตอบ

“คุณต้องทำให้พวกเขาประมาท”

เธอขมวดคิ้ว

“หมายความว่าอะไร”

“ทำเหมือนคุณไม่รู้”

เขาพูด

“ไม่โต้ ไม่แฉ ไม่โพสต์”

ลลินหัวเราะ

เสียงขม

“นั่นแหละที่ยากที่สุด”

ธีร์สบตาเธอ

จริงจัง

“ผมจะจัดการเอกสาร”

“คุณจัดการอารมณ์”

ห้องเงียบไปครู่หนึ่ง

ลลินนั่งลงช้า ๆ

เหมือนใช้พลังทั้งหมดที่มี

“…ถ้าฉันทำได้”

เธอพูดเสียงเบา

“คุณสัญญาใช่ไหม ว่าจะไม่ปล่อยให้มันเงียบหาย”

ธีร์พยักหน้า

“ผมไม่ทำงานครึ่งเดียว”

ลลินหลับตา

สูดลมหายใจยาว

เหมือนกำลังกลืนไฟลงไปทั้งก้อน

“โอเค”

เธอพูด

“ฉันจะใจเย็น”

คำพูดนั้น

ไม่ใช่เพราะเธออ่อนแอ

แต่เพราะเป็นครั้งแรก

ที่มีใครสักคน

กำลังสู้แทนเธอ

โดยไม่ใช้เสียงของเธอเป็นอาวุธ

และในความเงียบนั้น

เกมที่แท้จริง

เพิ่งจะเริ่มต้น