นางแบบจอมวีน กับทนายหน้านิ่ง

แดดบ่ายส่องแรงจนพื้นสตูดิโอสะท้อนแสบตา

เสียงทีมงานขยับไฟ ขยับฉาก ดังระงม แต่ไม่มีใครกล้าพูดเสียงดัง

เพราะนางแบบตัวท็อปยืนอยู่กลางกอง

“ขออีกรอบนะคะลลิน”

ผู้กำกับพูดอย่างระวัง

ลลินยืนนิ่งอยู่หน้าฉาก เสื้อผ้าดีไซเนอร์ราคาแพงแนบตัว

รอยยิ้มบนหน้าเธอสวยเป๊ะ…จนกระทั่งกล้องดับ

“นี่มันมุมอะไรคะ”

เธอหันไปถาม เสียงเรียบแต่เย็น

“ใครบอกให้ถ่ายแบบนี้”

ช่างกล้องชะงัก

“เอ่อ…บรีฟจากแบรนด์ครับ”

“บรีฟเหรอ”

ลลินหัวเราะหยัน

“บรีฟให้ฉันดูเหมือนตัวประกอบเนี่ยนะ”

บรรยากาศในกองตึงขึ้นทันที

ผู้ช่วยผู้กำกับรีบเดินเข้ามา

“ลลิน ใจเย็นก่อนนะ เดี๋ยวปรับ—”

“ไม่ต้อง!”

ลลินเสียงดังขึ้น

“นี่มันงานฉัน ฉันมีสิทธิ์ไม่พอใจ!”

เธอหันไปมองจอมอนิเตอร์

ภาพที่ขึ้นอยู่ตรงหน้าไม่แย่

แต่ไม่ใช่ภาพที่ “ดีที่สุด” สำหรับเธอ

“ถ้าจะให้ฉันยืนแข็ง ๆ แบบนี้”

เธอพูดต่อ เสียงคม

“จ้างหุ่นมาดีกว่าไหมคะ”

ทีมงานเงียบกริบ

บางคนก้มหน้า บางคนแอบถอนหายใจ

ภีมรีบก้าวเข้ามา

“ลลิน ใจเย็นนะ ทุกคนทำงานกันอยู่”

ลลินหันขวับ

“แล้วฉันไม่ทำงานเหรอภีม!”

“ฉันยืนตรงนี้ตั้งแต่เช้า ใส่ส้นสูง ปวดหลัง ปวดขา แต่สิ่งที่ได้คืออะไร?”

ภีมพยายามยิ้ม

“เดี๋ยวผมคุยให้”

“คุย?”

ลลินหัวเราะเสียงสั่น

“คุณบอกแบบนี้ทุกครั้ง แล้วอะไรดีขึ้นบ้าง!”

เสียงเริ่มดังเกินควบคุม

สื่อออนไลน์ที่แอบถ่ายอยู่ข้างกองยกมือถือขึ้นทันที

“ถ้ากองนี้ไม่เคารพนักแสดง”

ลลินพูดเสียงแข็ง

“ฉันไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อ”

เธอถอดแว่นกันแดดออก

สายตาแดง แต่ไม่ยอมหลบ

“ลลิน!”

ผู้กำกับเรียก

“ขอโทษนะคะ”

เธอพูดชัดถ้อยชัดคำ

“ฉันไม่ใช่ของให้ใครใช้ตามใจ”

เธอเดินออกจากกอง

เสียงซุบซิบดังขึ้นทันที

“วีนอีกแล้ว…”

“สมกับฉายาเลย”

ภีมรีบตามไป

ทิ้งไว้แต่กองถ่ายที่ชะงักงัน

และคลิปวิดีโอความยาวไม่กี่นาที

ซึ่งจะกลายเป็นข่าวใหญ่ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

ลลินไม่รู้เลยว่า

วีนครั้งนี้

ไม่ใช่แค่ทำให้กองถ่ายพัง

แต่มันกำลังพาเธอ

ไปเจอกับทนายหน้านิ่ง

ที่จะไม่ยอมให้เธอวีนแบบเดิมได้อีก