ตอนที่ 4 เบื้องหลังนางแบบ

ห้องแต่งตัวเงียบผิดปกติ

ไฟนีออนส่องกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพผู้หญิงคนหนึ่ง

สวย เนี้ยบ และดูแข็งแรงกว่าความจริง

ลลินนั่งมองตัวเองในกระจก

มือเลื่อนโทรศัพท์ผ่านข่าวเก่า ๆ

พาดหัวที่คล้ายกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“นางแบบโนเนมเรื่องเยอะ”

“เด็กใหม่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง”

เธอกดปิดหน้าจอ

ภาพเหล่านั้นไม่ใช่เรื่องใหม่

มันคืออดีตที่เธอพยายามไม่หันกลับไปมอง

สิบปีก่อน

เธอไม่ใช่ “ลลิน” อย่างวันนี้

แค่เด็กสาวต่างจังหวัด ที่เชื่อว่าความฝันจะพาไปได้ไกล

สัญญาฉบับแรกวางอยู่ตรงหน้า

ตัวหนังสือเล็กจนอ่านแทบไม่เห็น

ผู้ใหญ่รอบตัวบอกเหมือนกันหมด

“โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยนะ”

“เซ็นไปก่อน เดี๋ยวค่อยว่ากัน”

เธอเซ็น

เพราะไม่รู้จะถามใคร

เพราะกลัวถูกมองว่าเรื่องมาก

งานแรกผ่านไป

งานที่สองตามมา

แต่เงินไม่เคยมาเต็มจำนวน

“หักค่าโปรโมต”

“หักค่าเอเจนซี่”

“หักค่าโอกาส”

ทุกคำพูดฟังดูสมเหตุสมผล

จนกระทั่งเธอเริ่มถาม

วันนั้นเอง

เธอถูกเรียกไปคุย

“ถ้าอยากอยู่ในวงการนี้”

เสียงผู้ชายคนนั้นเรียบ

“อย่าทำตัววีน”

คำว่า วีน

ถูกใช้ครั้งแรก

ทั้งที่เธอแค่ถามสิทธิ์ของตัวเอง

ตั้งแต่นั้นมา

ลลินเรียนรู้ว่า

การเงียบ คือการยอมแพ้

และการพูด คือการถูกเกลียด

เธอเลือกอย่างหลัง

“คุณโอเคไหม”

เสียงหนึ่งดังขึ้นเบา ๆ

ดึงเธอกลับสู่ปัจจุบัน

ธีร์ยืนอยู่หน้าประตู

ไม่ได้ก้าวเข้ามา

เหมือนกลัวล้ำเส้น

ลลินไม่ตอบ

แค่หัวเราะในลำคอ

“คุณรู้ไหม”

เธอพูดโดยไม่หันไปมอง

“ฉันไม่ได้เริ่มจากการวีน”

ธีร์นิ่ง

ฟัง

“ฉันเริ่มจากการเชื่อใจ”

เธอพูดต่อ

“แล้วมันทำให้ฉันเสียทุกอย่าง”

เธอเงยหน้าขึ้น

สบตาเขาผ่านกระจก

“พอฉันเริ่มปกป้องตัวเอง”

“ทุกคนเรียกมันว่าวีน”

ธีร์เงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนพูดเสียงต่ำ

“อดีตพวกนั้น…ถูกใช้เป็นแบบแผนซ้ำ ๆ”

ลลินพยักหน้า

“ใช่”

“พวกเขารู้ว่าถ้าฉันโกรธ ฉันจะดูผิดทันที”

เธอถอนหายใจยาว

ไหล่ที่ตั้งตรงตลอดเวลาคลายลงเล็กน้อย

“ฉันไม่ได้อยากชนะทุกคน”

ลลินพูดเบา ๆ

“ฉันแค่อยากไม่ถูกโกงอีก”

ธีร์มองเธอ

เป็นครั้งแรกที่สายตานิ่งนั้น

มีบางอย่างอ่อนลง

“ถ้าอย่างนั้น”

เขาพูด

“เราต้องทำให้ความจริงดังพอ โดยไม่ต้องใช้เสียงของคุณ”

ลลินยิ้มบาง ๆ

รอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากชัยชนะ

แต่จากความเข้าใจ

เบื้องหลังนางแบบขี้วีน

ไม่ใช่ความเอาแต่ใจ

แต่คือเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

ที่เรียนรู้ว่า

ถ้าไม่ยืนขึ้นเอง

จะไม่มีใครยืนข้างเธอ