ตอนที่ 3 คำพูดที่แทงใจ

ฝนตกพรำตั้งแต่เช้า

ออฟฟิศกฎหมายเงียบกว่าปกติ

ลลินนั่งอยู่ปลายโต๊ะประชุม แขนกอดอก สายตาแข็ง

ธีร์วางแฟ้มเอกสารลงตรงหน้าเธอ

“ผมดูทุกอย่างแล้ว”

“แล้วไงคะ”

ลลินถาม เสียงเรียบ แต่แฝงความตึง

“คดีนี้ คุณไม่ได้แพ้เพราะถูกใส่ร้ายอย่างเดียว”

ธีร์พูด

“คุณแพ้เพราะภาพลักษณ์เดิมของคุณ”

คำว่า ภาพลักษณ์

แทงเข้ากลางอก

“คุณกำลังจะบอกว่ามันเป็นความผิดฉัน?”

ลลินเงยหน้าขึ้น

แววตาแดง แต่ไม่ยอมให้มันไหล

“ผมกำลังบอกว่า”

ธีร์สบตาเธอ

“ศาลไม่แยกคุณออกจากสิ่งที่คุณแสดงต่อสาธารณะ”

ภีมขยับตัวไม่สบายใจ

“ธีร์ ใจเย็นหน่อย ลลินกำลัง—”

“ผมพูดด้วยเหตุผล”

ธีร์ตัดบท

“ไม่ใช่อารมณ์”

ลลินหัวเราะสั้น ๆ

“คุณนี่มันสุดยอดเลยนะ”

“ใช้คำว่าเหตุผล บังความใจร้ายได้เนียนมาก”

ธีร์นิ่งไปวินาทีหนึ่ง

ก่อนพูดต่อ

“ถ้าคุณยังคิดว่าโลกจะเข้าใจคุณเอง”

เขาพูดช้า

“โดยที่คุณไม่ต้องเปลี่ยนอะไรเลย คุณจะเสียทุกอย่าง”

ความเงียบถาโถม

ลลินลุกขึ้นยืน

“พอแล้ว”

เสียงเธอสั่น

“ฉันไม่ต้องการฟังคนที่ไม่เคยโดนเหยียบ”

ธีร์เงยหน้าขึ้น

“ผมเคยครับ”

เธอชะงัก

“และผมแพ้”

เขาพูดเรียบ

“เพราะผมปล่อยให้ความรู้สึกนำเหตุผล”

ลลินหัวเราะทั้งน้ำตา

“งั้นคุณก็เลยเลือกจะไม่มีหัวใจเลยใช่ไหม”

คำพูดนั้น

ทำให้ธีร์เงียบไปจริง ๆ

“คุณไม่เข้าใจหรอก”

ลลินพูดต่อ

“คนที่ต้องสู้มาตลอดชีวิต ไม่มีสิทธิ์เงียบ”

เธอหยิบกระเป๋า

มือสั่น

“ถ้าการชนะคดีต้องแลกกับการกลายเป็นคนไร้ตัวตน”

เธอพูดโดยไม่หันกลับ

“ฉันไม่เอา”

เธอเดินออกจากห้อง

ประตูปิดดัง ปัง

ภีมหันไปมองธีร์

“คุณแรงเกินไป”

ธีร์มองประตูที่ปิดสนิท

นิ่ง…แต่สายตาหนัก

“ผมรู้”

เขาพูดเบา ๆ

“แต่ถ้าไม่พูดวันนี้”

เขาหยุด

“เธอจะเจ็บกว่านี้ในศาล”

ฝนยังตกไม่หยุด

ลลินยืนอยู่ข้างนอก

ปล่อยให้น้ำฝนกลบเสียงสะอื้น

ในหัวเธอยังวนอยู่กับประโยคเดียว

ศาลไม่แยกคุณออกจากสิ่งที่คุณแสดงต่อสาธารณะ

คำพูดนั้นเย็นชา

ไร้ความปรานี

แต่ลึก ๆ

มันคือความจริง

ที่เธอกลัวที่สุด