ตอนที่ 11 – งานแฟชั่นกับศัตรูเก่า

เสียงดนตรีซ้อมดังสะท้อนทั่วฮอลล์

แสงไฟเวทีสว่างจ้า จนแทบกลบเสียงพูดคุยหลังฉาก

ลลินยืนอยู่หน้ากระจก

ชุดราตรีสีงาช้างแนบไปกับรูปร่าง

สมบูรณ์แบบในสายตาคนอื่น

แต่ในอกเธอ…กลับแน่นอย่างบอกไม่ถูก

“รายชื่อดีไซเนอร์ยืนยันแล้วนะ”

มินตราพูดเสียงเบา ขณะดูเอกสารในมือ

“เขาเป็นหัวหน้าคอลเลกชันนี้”

ลลินพยักหน้า

ไม่ถามชื่อ

เพราะเธอรู้ตั้งแต่แรก

อธิป

ชื่อที่เธอไม่อยากได้ยิน

แต่ไม่เคยลืม

หลายปีก่อน

อธิปคือคนที่ดันลลินขึ้นเวทีระดับนานาชาติ

เป็นคนที่พูดกับสื่อว่า “นี่คือนางแบบที่ผมภูมิใจที่สุด”

และเป็นคนเดียวกัน

ที่ในวันที่เกิดความผิดพลาดในโชว์

เลือกปล่อยข่าวว่าเธอ “เรื่องมาก”

“ไม่ยอมทำตามดีไซน์”

เพื่อปกปิดความผิดของตัวเอง

วันนั้น

ชื่อเสียงของลลินเกือบพัง

เธอถูกยกเลิกงาน

ถูกมองด้วยสายตาไม่ไว้ใจ

ทั้งที่ไม่เคยมีโอกาสอธิบาย

“ลลิน”

เสียงหนึ่งเรียกเธอจากด้านหลัง

เธอหันไปช้า ๆ

และเห็นเขายืนอยู่ตรงนั้น

ในสูทสีเข้ม รอยยิ้มสุภาพ

เหมือนผู้ชายที่ไม่เคยทำร้ายใคร

“ดีใจที่ได้ร่วมงานกันอีกครั้ง”

อธิปพูด

น้ำเสียงราบเรียบ เป็นมืออาชีพ

ลลินมองเขานิ่ง

ก่อนตอบสั้น ๆ

“ฉันก็เหมือนกัน”

แต่สายตาเธอไม่ได้บอกแบบนั้นเลย

อธิปหัวเราะเบา ๆ

เหมือนรับรู้แรงต้านนั้น

แต่ไม่ใส่ใจ

“วงการเรามันแคบ”

เขาพูดต่อ

“สุดท้ายก็ต้องเจอกันอีก”

“จริง”

ลลินตอบ

“โดยเฉพาะคนที่ทิ้งรอยแผลไว้”

รอยยิ้มของอธิปแข็งไปเพียงเสี้ยววินาที

ก่อนกลับมาเหมือนเดิม

“ผมหวังว่าเราจะทำงานกันอย่างมืออาชีพ”

เขาพูด

“อดีตก็ให้มันผ่านไป”

ลลินมองเขาตรง ๆ

เสียงเธอเรียบ

แต่หนัก

“อดีตผ่านไปได้”

“ถ้าคนที่ทำ…ไม่ปฏิเสธว่ามันเคยเกิดขึ้น”

บรรยากาศรอบตัวเงียบลง

ทีมงานบางคนชะงัก

เหมือนได้ยินอะไรที่ไม่ควรได้ยิน

อธิปไม่ตอบ

เพียงพยักหน้าเบา ๆ

ก่อนเดินจากไป

มินตราหันมามองลลินทันที

“เธอโอเคไหม”

ลลินสูดหายใจลึก

แล้วพยักหน้า

“ฉันไม่ถอยอีกแล้ว”

เสียงเรียกจากผู้จัดการเวทีดังขึ้น

“อีกห้านาทีเริ่มโชว์!”

หัวใจลลินเต้นแรง

ไม่ใช่เพราะความตื่นเต้น

แต่เพราะความทรงจำ

ที่กลับมาชัดเจนทุกก้าว

ด้านข้างเวที

ธีร์ยืนอยู่เงียบ ๆ

ไม่ได้เข้ามาใกล้

แต่สายตาเขาจับอยู่ที่เธอตลอด

ลลินเห็นเขา

เพียงแวบนั้น

ความสั่นในอกเหมือนจะเบาลง

เขาไม่ได้พูดอะไร

ไม่ต้องพูด

แค่การที่เขาอยู่ตรงนั้น

ก็เหมือนบอกว่า

เธอไม่ได้เผชิญเรื่องนี้คนเดียว

ดนตรีเริ่มขึ้น

ไฟเวทีเปลี่ยนสี

ลลินก้าวออกไปบนรันเวย์

แสงสปอตไลต์จับร่างเธอทันที

เสียงแฟลชดังรัว

ทุกสายตาจับจ้อง

ไม่มีใครรู้ว่า

ทุกก้าวที่เธอเดิน

คือการเดินผ่านอดีต

ที่เคยทำให้เธอแทบล้มทั้งยืน

หลังเวที

อธิปมองตาม

สีหน้าอ่านไม่ออก

ธีร์ขยับยืนตรงขึ้น

สายตาคมขึ้นอย่างคนที่เริ่มระวังภัย

ลลินเชิดหน้า

เดินอย่างมั่นคง

สวย สง่า

เหมือนผู้หญิงที่ไม่เคยพัง

แต่ในใจ

หัวใจเธอเริ่มสั่น

ไม่ใช่เพราะกลัวแพ้

หากเพราะเธอรู้ว่า

ศัตรูเก่าไม่เคยกลับมา…

โดยไม่มีเหตุผล

และเกมในภาคนี้

เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น