ตอนที่ 10 – คำขอบคุณที่พูดยาก

เย็นวันนั้น

ลลินนั่งอยู่ในรถ

แต่ยังไม่สตาร์ตเครื่อง

ไฟถนนสะท้อนผ่านกระจกหน้า

เหมือนความคิดที่ยังวนอยู่ในหัว

เธอไม่ใช่คนที่พูดคำว่า ขอบคุณ ยาก

เธอแค่ไม่เคยชินกับการยอมรับว่า

มีใครบางคนทำอะไรให้…โดยไม่ต้องการอะไรตอบแทน

สุดท้าย

เธอเปิดประตูลงจากรถ

เดินกลับขึ้นไปยังสำนักงานของธีร์

ไฟในห้องยังเปิดอยู่

เหมือนเขารู้ว่าเธอจะมา

ทั้งที่ไม่มีนัด

ธีร์เงยหน้าจากเอกสาร

เห็นเธอแล้วก็ไม่ได้ถามว่า มาทำไม

“ข่าวเงียบแล้ว”

เขาพูดก่อน

เหมือนรายงานผล

ลลินพยักหน้า

ยืนอยู่ใกล้ประตู

ยังไม่กล้าเดินเข้าไป

“ฉันรู้”

เธอเว้นจังหวะ

“…ว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”

ธีร์ไม่ตอบ

ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมัน

ลลินสูดหายใจลึก

เหมือนรวบรวมอะไรบางอย่าง

“คุณทำมากกว่าหน้าที่”

เธอพูดช้า ๆ

“ทั้งที่ไม่จำเป็น”

ธีร์เงยหน้าขึ้น

สายตานิ่งเหมือนเดิม

แต่ฟังจริง

“ผมแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ”

“นั่นแหละปัญหา”

ลลินพูดทันที

“คุณไม่เคยทำให้ใครรู้

ว่าคุณทำอะไรไปบ้าง”

ธีร์ยิ้มบาง

“เพราะมันไม่สำคัญ”

ลลินส่ายหัว

เดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน

วางกระเป๋าลงช้า ๆ

“สำหรับฉัน…มันสำคัญ”

คำพูดนั้น

ทำให้ธีร์นิ่งไปครู่หนึ่ง

เธอมองเอกสารบนโต๊ะ

รายชื่อสื่อ

บันทึกการติดต่อ

ตัวหนังสือเรียบร้อย

ไม่มีอารมณ์

แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ

“ฉันเคยคิดว่าคุณเย็นชา”

ลลินพูดต่อ

เสียงเบาลง

“คิดว่าคุณไม่เข้าใจโลกของฉัน”

ธีร์ไม่เถียง

“แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้ว”

เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

“คุณแค่เลือกจะไม่ใช้อารมณ์

เพื่อไม่ทำร้ายใคร”

ธีร์ถอนหายใจเบา ๆ

“ผมไม่ได้ดีขนาดนั้น”

“ฉันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นเหมือนกัน”

ลลินยิ้มจาง ๆ

ความเงียบระหว่างพวกเขา

ไม่อึดอัด

ไม่ต้องเติมคำ

ลลินยืนตรงขึ้น

เหมือนตัดสินใจแล้ว

“…ขอบคุณนะ”

คำสั้น ๆ

แต่ใช้เวลานานกว่าจะพูดออกมา

ธีร์มองเธอ

ครั้งนี้ไม่หลบตา

“ยินดีครับ”

เขาตอบ

เสียงเรียบ

แต่จริงใจ

ลลินหยิบกระเป๋าขึ้น

เดินไปที่ประตู

ก่อนหยุดอีกครั้ง

“ธีร์”

เขาเงยหน้า

“ครั้งหน้า”

เธอพูด

“ถ้าฉันวีน…เตือนฉันด้วย”

ธีร์ยกมุมปากนิดเดียว

“ผมทำอยู่แล้วครับ”

ลลินหัวเราะเบา ๆ

เปิดประตูออกไป

เมื่อประตูปิดลง

ธีร์มองแฟ้มตรงหน้า

แล้วเผลอยิ้มมากกว่าทุกครั้ง

เพราะเขารู้ว่า

คำขอบคุณที่พูดยากที่สุด

มักมาพร้อมความไว้ใจ

และนั่น…

คือจุดจบของภาคที่ 2

ใกล้กันแบบไม่ตั้งใจ

⸻