ตอนที่ 9 – ปกป้องแบบเงียบ ๆ ธีร์จัดการข่าวโดยไม่บอกลลิน

เช้าวันถัดมา

ข่าวยังไม่หาย

แต่โทนเริ่มเปลี่ยน

ลลินเลื่อนหน้าจอช้า ๆ

จากพาดหัวแรง

กลายเป็นคำว่า “ยังไม่มีหลักฐาน”

“แหล่งข่าวใกล้ชิดปฏิเสธความสัมพันธ์ส่วนตัว”

เธอขมวดคิ้ว

ไม่ใช่เพราะดีใจ

แต่เพราะ…มันเร็วเกินไป

“มินตรา”

ลลินเรียกเสียงเรียบ

“ใครจัดการ”

มินตราเงยหน้าจากโน้ตบุ๊ก

สีหน้าลังเลเล็กน้อย

ก่อนตอบตรง ๆ

“ไม่ใช่ฝั่งเรา”

ลลินชะงัก

หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่ตั้งใจ

“แล้วใคร”

มินตรายื่นแท็บเล็ตให้

บนหน้าจอเป็นข่าวอีกชิ้น

ที่เธอยังไม่ได้เปิดอ่าน

“สำนักข่าวขออภัย ภาพถูกนำเสนอเกินข้อเท็จจริง

แหล่งที่มาไม่สามารถยืนยันความสัมพันธ์ส่วนตัวได้”

ลลินเงียบ

เธอรู้ดีว่าการให้สื่อ “ขอโทษ”

ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

โทรศัพท์เธอสั่น

ชื่อเดิมขึ้นหน้าจอ

ธีร์

“ข่าวเริ่มซาแล้ว”

เขาพูดเหมือนรายงานงานปกติ

“คุณทำอะไร”

ลลินถามทันที

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนธีร์ตอบ

“ผมคุยกับคนที่ควรคุย”

“โดยไม่บอกฉัน?”

น้ำเสียงเธอเริ่มแข็ง

“เพราะคุณจะไม่ยอม”

เขาตอบตรง

“และคุณไม่ควรต้องเลือก

ระหว่างชื่อเสียงกับความถูกต้อง”

ลลินหลับตาลง

อารมณ์หลายอย่างตีขึ้นมาพร้อมกัน

“คุณรู้ไหมว่าการทำอะไรลับหลังฉัน

มันทำให้ฉันเหมือนคนอ่อนแอ”

“ผมรู้”

ธีร์ตอบ

“แต่ผมก็รู้ด้วยว่า

คุณไม่จำเป็นต้องแข็ง

ตลอดเวลา”

ลลินกำโทรศัพท์แน่น

“แล้วถ้ามันย้อนกลับมาทำร้ายคุณล่ะ”

ปลายสายเงียบ

ก่อนจะมีเสียงถอนหายใจเบา ๆ

“ผมเลือกเองครับ”

ช่วงบ่าย

ลลินไปหาเขาที่สำนักงาน

โดยไม่แจ้งล่วงหน้า

ธีร์กำลังคุยโทรศัพท์

พอเห็นเธอ เขาพยักหน้าเล็กน้อย

เหมือนบอกว่า รอ

เธอสังเกต

โต๊ะทำงานที่มีแฟ้มข่าว

เอกสารคำชี้แจง

และรายชื่อสำนักข่าวหลายแห่ง

ไม่ใช่งานที่ทำเพื่อโชว์

แต่เป็นงานที่ทำเพื่อ “ลบ”

เมื่อเขาวางสาย

ลลินพูดทันที

“คุณไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้”

ธีร์มองเธอ

สีหน้าเรียบ

แต่ดวงตาอ่อนลง

“ผมจำเป็น”

“ในฐานะอะไร”

เธอถาม

“ทนาย? หรืออะไร”

ธีร์เงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนตอบอย่างระมัดระวัง

“ในฐานะคนที่ไม่อยากให้คุณ

ถูกลากลงมาในเกมที่คุณไม่ได้เริ่ม”

ลลินกลืนน้ำลาย

คำพูดนั้นไม่หวาน

แต่หนักกว่าคำปลอบใจใด ๆ

“ครั้งหน้า”

เธอพูดช้า ๆ

“ถ้าคุณจะปกป้องฉัน”

ธีร์รอฟัง

ไม่แทรก

“…บอกฉันก่อน”

ลลินเงยหน้าขึ้น

“ฉันไม่อยากเป็นคนที่ถูกช่วย

โดยไม่รู้ตัว”

ธีร์พยักหน้า

“ตกลงครับ”

เธอหมุนตัวจะเดินออก

แต่หยุดก่อนถึงประตู

“ขอบคุณ”

เสียงเธอเบามาก

แทบไม่ได้ยิน

ธีร์ยิ้มเพียงเล็กน้อย

เล็กจนถ้าไม่ตั้งใจดู

ก็จะคิดว่าเขาไม่ได้ยิ้มเลย

และในวันนั้น

ลลินเพิ่งเข้าใจว่า

การปกป้อง

ไม่จำเป็นต้องยืนข้างหน้า

หรือพูดเสียงดัง

บางครั้ง

มันคือการจัดการทุกอย่างให้เงียบ

เพื่อให้คนหนึ่ง…ยังยืนอยู่ได้

โดยไม่ต้องรู้ว่า

ใครเป็นคนรับแรงกระแทกแทน