ร้องเรียน2

”แน่นอนว่าทั้งตัวข้าไม่มีหลักฐานแต่ข้าพร้อมจะพิสูจน์“ นางมองเห็นบุรุษชุดแดงเดินออกมาจากศาลาศาลร้องทุกข์ด้วยใจมาดหมาย

”ใต้เท้าอวี๋เจ้าค่ะ“ ถิงถิงเป็นคนกระซิบบอก …มาแล้วสินะฉากสำคัญ…

”แต่ข้าแค่เพียงขอร้องความเป็นธรรมจากศาลไทฟง ขอปกครองจวนที่เป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของครอบครัวข้า เหตุใดท่านย่าจึงอยากขัดขวางหรือเจ้าคะ“ นางบีบน้ำตาออกมาให้มันไหลอัตโนมัติ ยิ่งร้องเท่าไหร่ยิ่งน่าสงสารมากเท่านั้น!!

”บ้านนั้นคือบ้านลูกชายข้า เจ้าเองต่อให้เป็นทายาทแต่ข้าเป็นมารดา แบ่งให้ข้าปกครองมันถึงจะถูก“ นางไม่สนสายตาเว้าวอนของหลานสาว อยากเปิดศึกนางก็จะทำให้

“แม่เฒ่าเซี่ยเจ้าช่างใจดำนัก แม่นางน้อยนี้ถูกถอนหมั้นจนไร้ที่พึ่งพา เจ้าเป็นย่าปกป้องลูกหลานถึงจะถูก” ชาวบ้านคนนึงเอ่ยอย่างเหลืออด

“นางถูกจดหมายถอนหมั้นลงตราประทับว่าเป็นบุคคลไร้ความสามารถ นางมีสิทธิ์ครอบครองทรัพย์สินตั้งแต่เมื่อไหร่กัน หึ อันหนิง เจ้าเองยอมอยู่ในโอวาทคนแก่ในบ้านก็ไม่ต้องเจ็บตัวเช่นนี้” คำพูดแสนใจดำและไม่รู้สำนึกทำชาวบ้านรุมประนาม แต่ใครจะสน…ในบรรดาบุตรชายบุตรสาว เซี่ยฮุยหมิงบิดาของเซี่ยอันหนิง ร่ำรวยที่สุด! บ้านหลังใหญ่ที่สุด! ทั้งนางยังเชื่อว่าในบ้านต้องมีที่เก็บอัญมณีแน่นอน เรื่องอะไรต้องปล่อยให้หลุดมือ

“หลบทางให้ใต้เท้า!” เสียงคนเฝ้าประตูศาลไทฟงตะโกนส่งสัญญาณว่าบัดนี้ผู้มีอำนาจตัดสินคดีอยู่ที่นี่แล้ว

“ไม่ทราบว่า สกุลเซี่ยมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ มีอะไรหรือ” คนที่ยืนฟังมาพอสมควรแสร้งเอ่ยถามพร้อมมองดวงหน้าสตรีที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน แม้มีใบหน้าบวมช้ำ ความสวยของนางก็ไม่น้อยลงสักนิด

“ใต้อวี๋…เอ่อ เกิดเรื่องไม่เข้าใจกันในครอบครัวนิดหน่อย ข้าเพียงแต่สั่งสอนบุตรหลาน ไม่รบกวนเวลาอันมีค่าของท่าน” หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์รีบออกตัว ก่อนสั่งให้สาวใช้จับนางลุกขึ้น นางยอมลุกขึ้นตามแรงดึง ก่อนจะกวาดตามองคนในตระกูลทุกคน จดจำใบหน้าไว้ให้หมั่น

“ขอตัวใต้เท้า…พานางกลับไปคุยกันที่จวน“ ฮูหยินเฒ่าพูดกับอวี๋ลี่หัวเสร็จ ก็หันไปสั่งการให้คนดึงนางออกไป นางหันไปพยักหน้าให้สาวใช้ก่อนสบัดตัวออกสุดแรง วิ่งไปคุกเข่าด้านหน้าบุรุษที่เป็นที่พึ่งสุดท้ายในยามนี้!! พึบ

”เรียนใต้เท้า ข้าถูกท่านป้า ท่านย่า ท่านอา วางยาพิษจนเป็นคนไร้ความสามารถเจ้าค่ะ“ นางพูดรวดเดียวจบจนคนพวกนั้นห้ามไม่ทัน

”อันหนิง!! เจ้าใส่ร้ายพวกข้า!!“ คนที่ไม่ทันระวังว่าหลานสาวยังมีแรงดื้อดึงตะโกนดังลั่น มืออวบชี้นิ้วมาที่นางอย่างโกรธจัด

”หยุด!!“ เสียงกำปนาทของอวี๋ลี่หัวทำคนทั้งหมดตัวสั่น

“เจ้าต้องการให้ข้าสอบสวนหรือไม่” เขาก้มลงไปถามสตรีเรือนร่างบอบบางที่มีใบหน้าบวมช้ำนิ่งๆ

“เจ้าค่ะ ข้าต้องการหลุดพ้นจากคนที่หมายเอาชีวิตข้า แม้ว่าจะเป็นผู้ใหญ่ในบ้าน แต่ข้าไม่อาจพึ่งพาใครได้นอกจากความยุติธรรม!!” แววตาแน่วแน่ของนางบงบอกว่านี่คือวิธีสุดท้ายแล้วจริงๆ

“แต่เจ้าไม่มีหลักฐาน” ท่านย่าของนางยังคงข่มขู่

“หากข้าฟ้องร้องเจ้าโทษฐานกฏหมาย อกตัญญูต่อคนเฒ่าในบ้าน โทษเจ้าหนักนัก!!” แววตาอาฆาตแค่ไหนเซี่ยอันหนังไม่สน นางสนเพียงว่า นางจะคว้าโอกาสสุดท้ายเอาไวให้สุดความสามารถ

“เป็นข้าหรือเป็นท่านที่มีอำนาจในการตัดสินคดี แม่เฒ่าเซี่ย หากท่านบริสุทธิ์ใจ ท่านเองก็ควรเข้าสู่ขบวนการยุติธรรม หรือว่า…ท่านเองกลัวว่าหลักฐานจะมัดตัวกันแน่” เขากวาดตามองทุกคนก่อนจะหันไปหาคนสนิท

“ซุนกวงพาแม่นางเซี่ยเข้าไปลงบันทึกร้องทุกข์ กักตัวนางไว้ดูแลความปลอดภัย ลงตราประทับหนังสือ หากอยู่ในระหว่างการสอบสวน…“ เขากวาดตามองทุกคนด้วยสายตาคาดโทษ

”ห้ามผู้ใดในสกุลเซี่ยพูดจากับนาง หากข่มขู่หรือทำร้าย ให้ถือว่า…นางเป็นผู้ชนะคดีทันที!!”