ชี้ทางสว่าง

เซี่ยอันหนิงค่อนข้างงงงวย นางไม่รู้จักผู้มาเยือน อีกทั้งสาวใช้ก็ไม่อยู่ ไม่รู้ว่าผู้ใหญ่ตรงหน้ามาดีหรือไม่ แต่นางก็ทำความเคารพอย่างน้อบน้อม

“อันหนิงคารวะท่านป้า” นางย่อตัวลงพร้อมเชื้อเชิญผู้อาวุโสกว่าเข้ามาในเรือน

“แม่นางเซี่ยคงจะตกใจไม่น้อยที่ข้ามาเยี่ยมเยียนโดยปกติ ตอนที่ข้าเคยมาที่จวนหลังนี้ครั้งล่าสุดเจ้าเองยังเล็กนัก ข้าอวี๋เพ่ยฮัว มารดาของลี่หัว” เมื่อคนตรงหน้าแนะนำตัวว่าเป็นใคร นางถึงกับตกใจทันที โดยไม่คิดว่าสตรีที่มีอำนาจไม่น้อยมีเหตุอันใดจึงต้องพบนาง เพราะมารดาของใต้เท้าอวี๋ผู้นี้คือน้องสาวของฮองเฮา!!

“เป็นเพราะข้าไม่ได้ออกไปพบผู้คนมาเป็นเวลานาน จึงไม่ค่อยรู้จักใครนัก ต้องขออภัยท่านป้า” นางรินน้ำชาที่สาวใช้พึ่งต้มก่อนออกไปให้สตรีตรงหน้าอย่างเกรงใจ

“ข้าเองก็มาที่นี่ฉุกละหุกไป ไม่ทันได้สอบถามว่าเจ้าสะดวกใจคุยหรือไม่” นางพยักหน้า การที่ผูกมิตรไว้ย่อมดี เพราะเรื่องคดีความนั้ยังต้องอาศัยใต้เท้าอวี๋

“อันหนิงปีนี้เจ้ากี่หนาวแล้ว” นางทำท่านึก หากอยู่ในโลกเดิมตอนนี้นางอายุ25ปีพอดี แต่หากอยู่ในโลกนี้นางอายุเพียงสิบเจ็ดปีเท่านั้น

“ปีนี้ข้าอายุสิบเจ็ดหนาวแล้วเจ้าค่ะ” อวี๋ฮูหยินยิ้มอย่างพึงใจอะไรบางอย่าง

“ก่อนมารดาเจ้าจากใปจัดพิธีปักปิ่นพร้อมด้วยแจงการหมั้นหมายกับสกุลเยว่ แต่บัดนี้ทางนั้นกลับยื่นฏีกาต่อฝ่าบาทลงนามถอนหมั้นด้วยเหตุที่เจ้าไร้ความสามารถ หากเป็นเช่นนี้เจ้าคงต้องอยู่ในความปกครองฮูหยินผู้เฒ่าต่อไป ถูกหรือไม่“ นางเงยหน้าขึ้นสมตาผู้ใหญ่ตรงหน้าคล้ายกับว่ามีคนมาชี้ทางสว่าง

”เป็นเรื่องที่ข้าเองก็คิดไม่ตกเจ้าค่ะ ตามกฏหมายอาญา บุตรหลานไม่สามารถเอาผิดผู้ปกครองได้ ข้าเอง…ก็ไม่อาจทนโดนรังแกฝ่ายเดียวได้“ นางไม่ใช่คนยอมคน ข้อนี้เซี่ยอันหนิงรู้ตัวเองดี วันนี้ที่ต้องยอมทนเพื่อขอความเห็นใจจากชาวบ้าน และกดดันคนบ้านใหญ่ให้ตะบะแตก ตบตีนางต่อหน้าคนอื่นเท่านั้น

”เรื่องนั้นข้าเองก็พอมองออก“ อวี๋ฮูหยินเอ่ยพร้อมยิ้มอบอุ่น ก่อนมาที่นางและแม่สามีมีความเห็นตรงกัน บุตรสาวพ่อค้าเซี่ยรายนี้ฉลาดนัก วิธีการเอาตัวรอดของนางถูกตาต้องใจแม่สามีจนต้องส่งนางมาเจรจา

”ตอนนี้เรื่องข้าเป็นบุคคลไร้ความสามารถจนคู่หมั้นต้องถอนหมั้นคงดังกระฉ่อนทั่วเมืองหลวง“ นางมั่นใจว่าคนบ้านใหญ่ต้องโจมตีนางแน่นอน

”เรื่องนั้น…วันนี้ชาวบ้านคงประจักรเองว่าเจ้าไม่ใช่ผักปลาดังที่คู่หมายเจ้ากล่าวอ้าง อันหนิง…หากเจ้าอยากหลุดพ้นและเอาชนะคนบ้านใหญ่ ไม่สู้เจ้าหาคนแต่งงานที่พร้อมปกป้องเจ้าไม่ดีกว่าหรือ“ เซี่ยอันหนิงตาโต การหาสามีมันง่ายเช่นนั้นเลยหรือ!!

“ลี่หัวของข้าอาจจะมีอายุสักหน่อย แต่เรื่องคู่ครองเขากลับไม่เคยคิด ทั้งยังบ่ายเบี่ยงยามข้าขอให้ไปดูตัว แต่กับเจ้ากลับเห็นใจจนยอมช่วยเหลือทุกทาง ก็อาจเป็นไปได้ที่เขาสนใจเจ้าขึ้นมา” เรื่องนี้เซี่ยอันหนิงไม่เห็นด้วย นางไม่รู้สึกว่าเขามองนางในด้านนั้น อาจจะมองนางเพียงสงสารในชะตากรรมเท่านั้น

“เรื่องนั้น ข้า…ไม่อาจเอื้อมเจ้าค่ะ” นางไม่มีพ่อแม่ อย่าพูดถึงทรัพย์สินเลย ตอนนี้นางเป็นสตรีที่จนเข้าขั้นอดอยากเลยทีเดียว

“ข้าเพียงชี้แนะ หากเจ้าสามารถแต่งงานกับลี่หัวได้ เจ้าเองนอกจากจะหลุดพ้นจากบ้านใหญ่แล้ว อนาคตภายหน้า…เขาปกป้องเจ้าได้”

หลังอวี๋ฮูหยินกลับไป นางได้ต้อนรับลูกพี่ลูกน้องที่เป็นสตรี คนของกรมอาญาถามความเห็นนางว่าให้เปิดรับคุณหนูรองสกุลเซี่ยหรือไม่ นางจึงพยักหน้ารับ