ตอนที่ 8 พันธมิตรใต้ดิน...

รถแท็กซี่คันที่สามที่ถูกเปลี่ยนเพื่อสับขาหลอก จอดเทียบท่าที่ตรอกด้านหลังคลับหรูระดับไฮเอนด์ที่ซ่อนตัวอยู่อย่างมิดชิดในย่านเอกมัย มีอาในชุดเดรสสีแดงที่ตอนนี้สวมทับด้วยเสื้อแจ็กเก็ตสีดำตัวโคร่งเพื่อพรางตัว ก้าวลงจากรถพร้อมกับกระเป๋าใบหรูที่กอดแนบอกไว้แน่น

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกขณะเดินตรงไปยังประตูด้านหลัง

ตามความทรงจำที่หลงเหลืออยู่... เจ้าของคลับแห่งนี้คือ ‘ลิตา’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของมีอาที่คบหากันมาตั้งแต่สมัยที่ครอบครัวยังไม่ตกอับ ลิตาเป็นลูกสาวมาเฟียไทยที่ทรงอิทธิพล แม้ว่าตั้งแต่มีอา (วิญญาณสาวออฟฟิศ) ทะลุมิติเข้ามาสวมร่างนี้ เธอจะขาดการติดต่อไปเลยก็ตาม แต่เมื่อวานที่ได้คุยกัน ลิตาก็ยังเป็นคนเดียวที่พึ่งพาได้มากที่สุดในตอนนี้

เพียงแค่เธอดึงฮู้ดที่ปิดหน้าออก การ์ดร่างยักษ์ที่จำหน้าอดีตคุณหนูมีอาได้ก็เบิกตากว้าง และรีบเปิดประตูให้ทันทีโดยไม่ต้องถามไถ่

ภายในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุด ลิตาในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มตัดเย็บเนี้ยบกริบกำลังนั่งไขว่ห้างรออยู่ ทันทีที่ประตูเปิดออก มาเฟียสาวก็ผุดลุกขึ้นด้วยสีหน้าโล่งอก

“รอดมาจนได้นะยัยคุณหนู!” ลิตาปรี่เข้ามาหา “ฉันลุ้นแทบแย่ตอนแชตแกเงียบไป... นึกว่าจะโดนไอ้มาเฟียอิตาลีนั่นจับได้ซะแล้ว!”

มีอาแอบชะงักไปเล็กน้อย แม้จะมีภาพความทรงจำยืนยันว่านี่คือเพื่อนรัก แต่สำหรับวิญญาณพนักงานออฟฟิศอย่างเธอ... นี่คือการเผชิญหน้ากับมาเฟียสาวตัวเป็นๆ ครั้งแรก!

ใจเย็นไว้มีอา... แกต้องสวมบทบาทคุณหนูจอมหยิ่งเพื่อนยัยนี่ให้เนียนที่สุด!

หญิงสาวท่องในใจ ก่อนจะปรับสีหน้าให้ดูเชิดรั้นและเย่อหยิ่งตามสไตล์คุณหนูตกอับ เธอเดินนวยนาดไปทิ้งตัวลงบนโซฟาราคาแพงอย่างถือดี ก่อนจะวางกระเป๋าแบรนด์เนมลงบนโต๊ะกระจก แล้วรูดซิปเปิดออกอย่างจงใจ

“ระดับฉันไม่มีคำว่าพลาดอยู่แล้ว” มีอาเหยียดยิ้มบางๆ เผยให้เห็นปึกเงินสดสกุลยูโรและเงินบาทที่อัดแน่นอยู่ข้างในกระเป๋า “ทุนรอนสำหรับชีวิตใหม่... ขอน้ำเย็นๆ ให้ฉันสักแก้วสิ เหนื่อยจะแย่แล้ว”

ลิตามองเงินในกระเป๋าแล้วส่ายหน้าอย่างเหลือเชื่อ พลางรินน้ำแร่เย็นเฉียบส่งให้

“แกนี่มันบ้าบิ่นจริงๆ ไปกวาดเงินหมอนั่นมาขนาดนี้... แกไม่กลัวโดนตามล่าหรือไงยัยมีอา? ดอนร็อสซี่ไม่ใช่คนที่จะยอมปล่อยให้ใครลูบคมง่ายๆ นะ”

“หมอนั่นไม่มานั่งเสียเวลาตามหาฉันหรอกน่า” มีอารับแก้วน้ำมาจิบ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงไม่ยี่หระ “ดอนร็อสซี่มีของเล่นชิ้นใหม่แล้ว ระดับฉันน่ะเหรอจะยอมรอให้เขาเขี่ยทิ้ง... ขอเป็นฝ่ายชิ่งทิ้งเขาก่อนสวยๆ ดีกว่า ผู้หญิงที่พร้อมจะพลีกายให้เขามีตั้งเยอะแยะ เขาไม่มาสนใจอดีตเด็กเลี้ยงอย่างฉันหรอก”

“แต่พ่อแกเป็นหนี้เขามหาศาลเลยนะ” ลิตาแย้ง ขมวดคิ้วด้วยความกังวลแทนเพื่อน

“พ่อเป็นหนี้... แต่ฉันไม่ได้เป็นนี่” มีอาตอบกลับหน้าตาย ความเป็นพนักงานออฟฟิศสู้ชีวิตทำให้เธอตัดบัวไม่เหลือใยกับอีตาพ่อตัวดีที่ขายลูกสาวกิน “หนี้ใครคนนั้นก็ชดใช้ไปสิ ฉันช่วยใช้หนี้ด้วยร่างกายมาพอแล้ว... ตอนนี้ฉันแค่อยากได้แหล่งกบดานเงียบๆ”

ลิตาเลิกคิ้ว “นี่แกตั้งใจจะปักหลักที่ไทยเหรอ?”

“อืม อยู่ที่ไทยนี่แหละสบายดีออก” มีอาพยักหน้า “ฉันอยากได้ที่สงบๆ อยู่แบบสบายๆ ค่าครองชีพไม่สูงมาก แกพอจะหาให้ฉันได้ไหม”

ลิตาหัวเราะร่วน ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ แล้วกอดคอเพื่อนรัก “เรื่องแค่นี้จิ๊บจ้อยมาก มาอยู่กับฉันไหมล่ะ? แกมาเป็นผู้จัดการคลับให้ฉันก็ได้ เดี๋ยวฉันเลี้ยงดูแกเอง”

“ขอบใจย่ะ แต่ฉันขอใช้ชีวิตสงบๆ ไม่ยุ่งกับวงการสีเทาแล้วดีกว่า” มีอาหัวเราะเบาๆ ปฏิเสธอย่างนุ่มนวล ก่อนจะปรับสีหน้าจริงจังขึ้น “แต่มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องให้แกช่วยจัดการให้ด่วนที่สุด... ฉันอยากให้แกช่วยทำเรื่องเปลี่ยนชื่อ นามสกุล และประวัติส่วนตัวทั้งหมดให้ฉันที ฉันต้องการตัวตนใหม่”

ลิตายิ้มกริ่ม ดีดนิ้วดังเป๊าะ “เรื่องเอกสารกับตัวตนใหม่น่ะเหรอ? ระดับฉัน... แค่นี้สบายมาก พรุ่งนี้เตรียมรับบัตรประชาชนใบใหม่ได้เลย”

ได้ยินคำยืนยันที่หนักแน่นจากเพื่อนรักมาเฟีย มีอาก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกยาวเหยียด แผ่นหลังบางพิงพนักโซฟาอย่างผ่อนคลายที่สุดในรอบหลายวัน

ในที่สุด... เธอก็หลุดพ้นจากเส้นเรื่องบ้าๆ และมาเฟียหน้าตายนั่นเสียที!

บรรยากาศในเพนต์เฮาส์เวลานี้เต็มไปด้วยความตึงเครียด บอดี้การ์ดนับสิบชีวิตยืนก้มหน้าสงบนิ่ง ไม่มีใครกล้าส่งเสียงหรือสบตาเจ้านายที่กำลังอยู่ในอารมณ์คุกรุ่น

ดันเต้ยืนหันหลัง นัยน์ตาสีเทาดุดันจ้องมองลงไปยังแสงไฟของกรุงเทพมหานครเบื้องล่าง ในมือหนาถือไฟแช็กซิปโป้สีเงิน พลิกเปิดปิดไปมาจนเกิดเสียงดังกริ๊ก... กริ๊ก... เป็นจังหวะเนิบนาบที่ชวนให้อึดอัด

“รายงานมา” น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาดเอ่ยขึ้น

‘มาร์โก้’ มือขวาคนสนิทก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย “เราเช็กกล้องวงจรปิดรอบคลับและห้างสรรพสินค้าแล้วครับบอส มิสมีอาเปลี่ยนรถแท็กซี่ถึงสามคันเพื่อสับขาหลอก แต่รถแท็กซี่คันสุดท้าย... ตอนนี้เรายังหาเบาะแสไม่พบครับ”

“สับขาหลอก... เปลี่ยนรถแท็กซี่...” ดันเต้ทวนคำ นัยน์ตาคมกริบหรี่ลง

ผู้หญิงที่วันๆ เอาแต่แต่งตัวสวยและทำตัวน่ารำคาญ ไม่มีทางวางแผนหนีได้รัดกุมและใจเย็นขนาดนี้แน่...

ความคิดของมาเฟียหนุ่มแล่นอย่างรวดเร็ว การเรียกร้องขอเบิกเงินสดจำนวนมหาศาลแทนที่จะใช้แบล็คการ์ด... ท่าทีที่ห่างเหินและไม่ยอมเข้าใกล้... และที่สำคัญที่สุด คืออาการ ‘ไม่หึงหวง’ และทำตัวว่าง่ายผิดปกติในวันนี้

เธอไม่ได้เจียมตัว... แต่เธอจงใจสร้างช่องโหว่เพื่อให้เขามองข้าม!

ดันเต้ขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน ความรู้สึกเสียรู้และถูกหยามเกียรติทำให้ความโกรธเริ่มปะทุ ผู้หญิงที่เขาคิดว่าเป็นแค่ของเล่นในกำมือ กลับกล้าตบหน้าเขาฉาดใหญ่ด้วยการหลอกใช้ความเย็นชาของเขาเป็นเครื่องมือ แล้วหอบเงินหนีไปอย่างลอยนวล!

“เธอไม่มีทางทำเรื่องพวกนี้ได้ตัวคนเดียวแน่ ต้องมีคนในพื้นที่คอยให้ความช่วยเหลือ” ดันเต้หันกลับมาสั่งการ เสียงทุ้มกังวาน “ติดต่อ ‘เลโอนาร์โด’ บอกให้มันบินด่วนมาที่ไทยเดี๋ยวนี้ ฉันต้องการให้มันเจาะระบบเครือข่ายกล้องวงจรปิดทุกตัวในกรุงเทพฯ”

“บอสจะให้คุณเลโอนาร์โดมาช่วยตามหา... อดีตเด็กเลี้ยงคนเดียวเหรอครับ?” มาร์โก้เผลอหลุดปากถามด้วยความประหลาดใจ เพราะน้องชายคนรองของตระกูลเป็นถึงแฮกเกอร์ระดับโลก การเรียกตัวมาเพื่องานตามหาผู้หญิงขัดดอกคนหนึ่ง ดูจะเกินไปมาก

นัยน์ตาสีเทาเยียบเย็นตวัดขวับมองมือขวาทันทีจนมาร์โก้ต้องก้มหน้าหลบตา

ดันเต้ชะงักไปชั่วครู่กับคำถามนั้น... จริงด้วย ทำไมเขาต้องลงทุนทำขนาดนี้?