ตอนที่ 9 เจอตัวแล้วนะ...นกน้อย

เขาตั้งคำถามกับตัวเองในใจ ทว่าคำตอบก็ผุดขึ้นมาแทบจะในทันที... ไม่ใช่เพราะความรัก ไม่ใช่เพราะความผูกพัน แต่มันคือ ‘อีโก้’ ล้วนๆ ในโลกของเขา ไม่มีผู้หญิงคนไหนมีสิทธิ์เดินจากเขาไปก่อน... จนกว่าเขาจะเป็นฝ่ายเขี่ยทิ้งเอง

ใครที่บังอาจฉีกสัญญากับดอนร็อสซี่ มันผู้นั้นต้องชดใช้!

“แล้วถ้า... ถ้าเจอตัวแล้ว พวกผมต้องทำยังไงครับ?” มาร์โก้ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

ดันเต้กระตุกยิ้มมุมปาก... เป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่ไร้ซึ่งความปรานี

“จับเป็น... ฉันจะลงทัณฑ์คนอวดดีด้วยมือของฉันเอง”

ประตูลิฟต์ส่วนตัวของเพนต์เฮาส์เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้ารูปที่เนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า

ใบหน้าหล่อเหลาที่คล้ายคลึงกับดันเต้ทว่าดูละมุนกว่า สวมแว่นตากรอบเงินที่ขับให้เขาดูเหมือนนักวิชาการผู้สุขุม ทว่ารอยยิ้มมุมปากกลับให้ความรู้สึกอ่านยากและเยือกเย็น

‘วิตโตริโอ ร็อสซี่’ น้องคนกลางของตระกูล ผู้กุมบังเหียนเครือข่ายข้อมูลและเทคโนโลยีมืด ก้าวเข้ามาในห้องโถงพร้อมกับกระเป๋าเอกสารโลหะสีเงิน

“เรียกผมบินด่วนข้ามทวีปมา นึกว่ามีสงครามแก๊งคอขาดบาดตาย... ที่แท้ก็แค่ตามจับ ‘นกน้อย’ ที่แหกกรงหนีไปหรอกเหรอครับพี่ชาย”

วิตโตริโอเอ่ยกลั้วหัวเราะด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ขณะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างมีมารยาท แววตาหลังเลนส์แว่นทอประกายขบขันและประหลาดใจ เมื่อเห็นพี่ชายที่เคยเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง กำลังแสดงอาการร้อนรนและแผ่รังสีอำมหิตอย่างเห็นได้ชัด

“หาตัวผู้หญิงของฉันให้เจอ วิตโต้...” ดันเต้สั่งเสียงเย็นเยียบ นัยน์ตาสีเทาเข้มตวัดมองน้องชาย “ก่อนที่ฉันจะถล่มเครือข่ายใต้ดินในกรุงเทพฯ ให้พังพินาศไปทีละแก๊งจนกว่าจะเจอตัวเธอ”

“ผู้หญิงที่หลอกให้พี่ชายผมตายใจ แล้วหอบเงินหนีไปได้... ไม่ธรรมดาเลยนะครับ”

แฮกเกอร์หนุ่มไม่รอช้า เขาเปิดกระเป๋าโลหะออก เผยให้เห็นแล็ปท็อปสั่งทำพิเศษ นิ้วเรียวยาวราวกับศิลปินเริ่มพรมลงบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วและแม่นยำ หน้าจอสีดำปรากฏโค้ดสีเขียววิ่งวนสลับกับภาพกล้องวงจรปิดนับพันตัวทั่วกรุงเทพมหานคร

เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่นาที เสียงคีย์บอร์ดก็หยุดลง พร้อมกับรอยยิ้มพึงพอใจของวิตโตริโอ

“เรียบร้อยครับ... ตามตัวง่ายกว่าที่คิด นกน้อยของพี่ไม่ได้เตรียมการพรางตัวหรือลบร่องรอยเลยสักนิด” วิตโตริโอหมุนหน้าจอแล็ปท็อปไปทางพี่ชาย “ผมเจาะระบบกล้องวงจรปิดย่านเอกมัย ตอนนี้เธออยู่ที่คลับของ ‘ลิตา’ ลูกสาวมาเฟียเจ้าถิ่นฝั่งไทยครับ”

ดันเต้ก้าวเข้ามาดูหน้าจอทันที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น

“แต่ดูเหมือน... เด็กของพี่จะปรับตัวเก่งและสุขสบายดีนะครับ ไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวการถูกตามล่าเลยสักนิด”

วิตโตริโอกดปุ่มเล่นวิดีโอจากกล้องวงจรปิดภายในคลับวีไอพีที่ถูกแฮกเจาะระบบเข้าไปสดๆ ร้อนๆ

ภาพบนหน้าจอฉายให้เห็นร่างบางในชุดเดรสสีแดงรัดรูป เธอกำลังนั่งเอนหลังพิงโซฟาอย่างผ่อนคลาย มือหนึ่งถือแก้วค็อกเทลสีสวย อีกมือถือปึกเงินสดยูโรฟาดลงบนโต๊ะ ใบหน้าสวยเฉี่ยวเต็มไปด้วยรอยยิ้มกว้างขวางและเสียงหัวเราะที่เริงร่า ขณะกำลังชนแก้วฉลองอิสรภาพกับเพื่อนสาวอย่างมีความสุข

ภาพ ‘นกน้อย’ ที่กำลังเสวยสุขด้วยเงินของเขาโดยไม่มีทีท่าหวาดระแวงเลยแม้แต่น้อย ทำเอาเส้นเลือดข้างขมับของดอนร็อสซี่ปูดโปน

นัยน์ตาสีเทาที่เคยเยือกเย็นบัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยไฟโทสะ ดันเต้ขบกรามแน่นจนเกิดเสียงดังกรอด สันกรามคมชัดขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง แม้ชายหนุ่มจะยืนนิ่ง ทว่ารังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ก็กดดันจนบอดี้การ์ดในห้องแทบหยุดหายใจ

“เตรียมรถ... ฉันจะไปลากตัวเธอเดี๋ยวนี้” ดันเต้คำรามเสียงต่ำอย่างอันตราย หันหลังเดินตึงตังออกไปสั่งการลูกน้องทันที

วิตโตริโอมองตามแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดของพี่ชาย ก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอออกมาอย่างชอบใจ

เขาดันแว่นตาขึ้นเล็กน้อย พลางมองภาพหญิงสาวในจอคอมพิวเตอร์ด้วยแววตาสนใจ

“ทำให้พี่ชายหน้าตายของผม... หลุดมาดและแสดงอารมณ์โกรธเกรี้ยวเป็นบ้าเป็นหลังได้ขนาดนี้... คุณนี่มันน่าสนใจจริงๆ เลยนะครับ มิสมีอา”

คลับวีไอพี Crimson Night ย่านเอกมัย

เสียงเพลงจังหวะอีดีเอ็มดังกระหึ่มอยู่เบื้องล่าง ทว่าภายในห้องทำงานวีไอพีชั้นบนสุดกลับเงียบสงบและเป็นส่วนตัว

มีอากำลังนั่งเอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างอารมณ์ดี ในมือถือแก้วค็อกเทลสีสวย แผนการหลบหนีของเธอราบรื่นไร้ที่ติ นี่ก็เข้าสู่วันที่สองแล้วหลังจากที่เธอสลัดบอดี้การ์ดหลุดและหนีมาได้หนึ่งวันเต็มๆ ทุกอย่างดูเงียบสงบ ไม่มีวี่แววของการถูกตามล่า ตอนนี้ก็แค่รอให้ลิตาจัดการเรื่องเอกสารตัวตนใหม่ให้เสร็จ พรุ่งนี้เช้าเธอก็จะเป็นอิสระอย่างแท้จริง

ทว่าความสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน...

พรึ่บ!

จู่ๆ ไฟทั่วทั้งคลับก็ดับพรึ่บลงพร้อมกับเสียงเพลงจากชั้นล่างที่เงียบหายไปกะทันหัน เสียงแขกเหรื่อโวยวายดังระงมขึ้นมาถึงชั้นบน ลิตารีบพุ่งตัวไปเปิดม่านกระจกมองลงไปยังฟลอร์เต้นรำด้านล่าง

หน้าจอ LED ขนาดยักษ์ด้านหลังบูธดีเจ และจอทีวีทุกเครื่องทั่วทั้งคลับที่ดับวูบไปเมื่อครู่ สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกันด้วยพื้นหลังสีดำสนิท และปรากฏตัวอักษรสีเขียวสะท้อนแสงที่พิมพ์ข้อความสั้นๆ หรากลางจอว่า

‘Found you, little bird.’ (เจอตัวแล้วนะ นกน้อย)

“เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!” ลิตาสบถลั่น รีบกดปุ่มสื่อสารหาลูกน้อง “ใครมันแฮกจอคลับฉัน! การ์ดข้างล่างตอบด้วย!”

ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกอย่างแรง บอดี้การ์ดคนสนิทของลิตาวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ท่ามกลางแสงไฟฉุกเฉินสีแดงที่กะพริบเตือน

“คุณลิตาครับ! ระบบรักษาความปลอดภัยของเราถูกเจาะ คนของดอนร็อสซี่บุกเข้ามาคุมพื้นที่ชั้นล่างไว้หมดแล้วครับ พวกมันมากันเพียบเลย!”

คำรายงานนั้นทำเอาแก้วค็อกเทลในมือมีอาร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังเพล้ง! หญิงสาวผุดลุกขึ้นยืน นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความช็อกสุดขีด