ตอนที่ 7 การหนีที่สมบูรณ์แบบ...

เมื่อรินถูกลากออกไปแล้ว ดันเต้ก็หันขวับมากระชากต้นแขนเรียว รั้งร่างบางให้ถลาเข้ามาปะทะกับแผงอกแกร่งอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาสีเทาหรี่ลง มองใบหน้าสวยเฉี่ยวด้วยสายตาคุกคามและจับผิด

“วันนี้เธอดูเงียบผิดปกตินะ... มีอา” เสียงทุ้มกดต่ำอย่างอันตราย

มีอาสูดลมหายใจเข้าลึก บังคับตัวเองไม่ให้หลบสายตา “มีอาแค่ไม่อยากทำตัวน่ารำคาญตอนที่คุณกำลังทำงานนี่คะ... ในเมื่อคุณมีธุระต้องจัดการต่อ งั้นเราแยกกันตรงนี้เลยดีไหมคะ มีอาจะไปเดินช้อปปิ้งต่อตามที่คุณอนุญาตเมื่อเช้า”

ดันเต้จ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต ท่าทีที่ดูว่าง่ายและไร้อาการหึงหวงของเธอทำให้เขาแปลกใจอยู่ลึกๆ แต่ในใจของมาเฟียหนุ่มกลับคิดว่า...

‘ก็ดี... อย่างน้อยเธอก็รู้จักสถานะตัวเองและไม่ทำตัวน่ารำคาญเหมือนเมื่อก่อน’

ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรตอบกลับมา เขาเพียงแค่ปล่อยมือจากต้นแขนเรียว เบือนหน้าหนีกลับไปสนใจเอกสารบนโต๊ะ เป็นเชิงอนุญาตและตัดรำคาญไปในตัว

มีอาลอบยิ้มกริ่มในใจ เธอหมุนตัวเดินนวยนาดออกจากห้องเจรจาไปอย่างใจเย็น...

เป็นไปตามคาด! หญิงสาวคิดในใจขณะก้าวขาเดินตามโถงทางเดิน ดันเต้ไม่ได้สนใจอะไรเธออยู่แล้ว สำหรับเขา เธอเป็นแค่คู่นอนชั่วคราว ตอนนี้จิตใจของเขาก็คงจดจ่ออยู่กับการเค้นความลับนางเอกต้นฉบับที่เพิ่งถูกจับตัวไปนั่นแหละ การที่เขาเมินเฉยและปล่อยปละละเลย คือช่องโหว่ชิ้นโตที่ฟ้าประทานมาให้!

เมื่อก้าวพ้นประตูคลับ มีอาไม่รอช้า เธอสั่งให้บอดี้การ์ดสองคนที่ดันเต้ให้เดินตามมาคุ้มกัน ไปส่งเธอที่ห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางเมืองตามที่ตั้งใจไว้ พอถึงที่หมาย เธอก็ทำทีเป็นเดินเข้าช็อปแบรนด์เนมขนาดใหญ่ที่มีทางเข้าออกหลายทาง

หญิงสาวแสร้งทำเป็นเลือกดูเสื้อผ้าอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะอาศัยจังหวะที่ผู้คนพลุกพล่าน เดินทะลุออกประตูด้านหลังของร้าน มุ่งตรงไปยังจุดเรียกรถ และกระโดดขึ้นรถแท็กซี่ที่จอดรออยู่อย่างรวดเร็วและไร้ร่องรอย!

หลายชั่วโมงต่อมา... ณ เพนต์เฮาส์หรู ตระกูลร็อสซี่

บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างเต็มไปด้วยความกดดัน ดันเต้กำลังยืนค้ำหน้าโซฟาตัวใหญ่ นัยน์ตาสีเทาดุดันจ้องมอง ‘ริน’ ที่นั่งร้องไห้ตัวสั่นอยู่

มาเฟียหนุ่มโน้มตัวลงไปใกล้ ฝ่ามือหนาเชยคางมนของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมาบีบเบาๆ เป็นการบังคับให้สบตา การกระทำที่ดูเหมือนจะคุกคามแต่กลับทำให้ทั้งสองอยู่ใกล้ชิดกันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว ทำเอารินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงด้วยความหวาดกลัวระคนสับสน

“บอกฉันมา... พ่อของเธอซ่อนตัวอยู่ที่ไหน” ดันเต้กระซิบถามเสียงพร่าชิดริมฝีปากบาง

ทว่าก่อนที่รินจะได้อ้าปากตอบ ประตูห้องโถงก็ถูกเปิดออกอย่างแรง!

บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนถลาเข้ามาคุกเข่าลงกลางห้องด้วยใบหน้าซีดเผือดราวกับศพ เหงื่อแตกพลั่กขัดกับอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศที่เย็นฉ่ำ

ดันเต้ชะงัก ชักมือกลับจากคางของรินทันที นัยน์ตาคมกริบตวัดมองลูกน้องอย่างหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ

“มีอะไร”

“บะ... บอสครับ” ลูกน้องคนหนึ่งละล่ำละลัก น้ำเสียงสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “มะ... มิสมีอาคลาดกับพวกเราที่ห้างสรรพสินค้าครับบอส! พวกผมสั่งคนปิดทางเข้าออกและค้นหาจนทั่วห้างแล้ว แต่ไม่พบร่องรอยเลย... เธอหายตัวไปแล้วครับ!”

บรรยากาศในเพนต์เฮาส์หยุดนิ่งไปชั่วขณะ

คิ้วเข้มของดันเต้ขมวดเข้าหากันแน่น นัยน์ตาสีเทาฉายแววประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด... หายตัวไป หรือจงใจจะหนีกันแน่? แต่ทำไมมีอาต้องทำแบบนั้นด้วย เขาหาเหตุผลมารองรับไม่ได้เลยสักนิด ในเมื่อเขาปรนเปรอเธอทั้งเงินทอง บัตรเครดิต และชีวิตที่สุขสบาย ทำไมผู้หญิงที่วันๆ เอาแต่เกาะติดเขาเพื่อผลาญเงิน ถึงได้ดิ้นรนหาทางหนีไปแบบนี้!

ความเงียบโรยตัวอยู่เพียงครู่ ก่อนที่มาเฟียหนุ่มจะแค่นเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ... หึ... หึหึ...

มันเป็นเสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตจนรินที่นั่งอยู่บนโซฟาถึงกับหน้าซีดเผือด เผลอกระเถิบตัวถอยหนีไปด้านหลังด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

“พาผู้หญิงคนนี้ไปขังไว้ที่อื่น... อย่าให้เกะกะสายตาฉัน” ดันเต้ปรายตามองรินด้วยความรำคาญใจ ความสนใจที่เคยมีต่อนางเอกต้นฉบับเมื่อครู่ปลิวหายไปจนหมดสิ้น

บอดี้การ์ดรับคำก่อนจะรีบลากตัวรินที่กำลังงุนงงออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

เมื่อเหลือเพียงความเงียบ ดันเต้ก็ล้วงหยิบซิการ์ราคาแพงขึ้นมาคาบไว้ที่ริมฝีปาก ก่อนจะจุดไฟสูบอย่างใจเย็น ควันสีเทาหม่นพ่นลอยขึ้นสู่อากาศ บดบังนัยน์ตาที่กำลังแปรเปลี่ยนเป็นความวาวโรจน์

ท่าทางที่แปลกไป ทำตัวห่างเหิน รอยยิ้มที่ไร้ความจริงใจ การขอเบิกเงินสดแทนบัตรเครดิต และความใจกว้างที่ไม่หึงหวงเมื่อเห็นผู้หญิงคนอื่น... ตอนแรกเขาคิดเพียงแค่ว่า เธอเรียกร้องความสนใจตามประสาเด็กเลี้ยงขี้อิจฉา ไม่เคยคิดเลยว่ามันคือ แผนการ ที่ถูกเตรียมการมาอย่างดี!

ตั้งแต่ก้าวขึ้นมาเป็นดอนร็อสซี่ ในชีวิตของเขามีผู้หญิงที่เลี้ยงดูไว้มากมาย แต่ละคนแทบจะคลานเข่าเข้ามาหา และไม่มีใครกล้าหนีเขาไปสักคนจนกว่าเขาจะเป็นฝ่ายเบื่อและเขี่ยทิ้งเอง

แต่นี่... เธอกล้าหนีเขาไปงั้นเหรอ มีอา?

ได้สิ... ถ้านกน้อยตัวนี้อยากจะลองดี เล่นเกมซ่อนหากับมาเฟียอย่างเขา เขาก็จะจัดให้!

“สั่งคนของเราทุกคน... พลิกแผ่นดินกรุงเทพฯ หามีอาให้เจอ” ดันเต้หันไปสั่งมาร์โก้ มือขวาคนสนิทด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและเย็นเยียบจนถึงกระดูก “ไม่ว่าเธอจะมุดหัวอยู่รูไหน ก็ต้องลากตัวเธอกลับมาให้ได้...”

ซิการ์ในมือถูกขยี้ลงบนที่เขี่ยบุหรี่จนแหลกละเอียด

“เมื่อไหร่ที่ฉันได้ตัวเธอ... ฉันจะลงโทษคนอวดดีให้สาสม!”