เรียกร้องค่าเสียหาย

เรียกร้องค่าเสียหาย

หลิวฉางเหอเริ่มรู้สึกว่าสิ่งที่รับปากลูกสาวบ้านซ่งไปคือเรื่องที่ผิดมหันต์ และเพิ่งคิดได้ว่าการที่ซ่งอวี้เหมยท้าทายทุกคนแบบนี้ย่อมต้องมีไม้ตาย

‘หรือว่าเธอไม่ได้ขโมยของจริง’ เขาได้แต่คิดอยู่ในใจ แต่สุดท้ายก็ต้องเดินเข้าไปตรวจค้นในบ้านซ่ง

ชาวบ้านคนอื่นที่รอดูเหตุการณ์อยู่ต่างก็สาแก่ใจ เมื่อเห็นหัวหน้าหลิวและอีกหลายคนเดินเข้าไปตรวจค้นบ้านซ่ง หนึ่งในนั้นคือหญิงจากบ้านถัง

เมื่อเข้ามาในบ้านแล้ว หัวหน้าหลิวก็นำทุกคนตรวจค้นทันที เมื่อพบเงินในบ้านมีไม่กี่หยวน ก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือเงินของบ้านซ่งจึงไม่สนใจอะไร และพอเข้าไปตรวจในครัวกลับไม่พบอาหารหรือเนื้อสัตว์เลยแม้แต่น้อย

อีกทั้งครัวยังคงสะอาดสะอ้านเหมือนไม่เคยมีการปรุงอาหารมาก่อน อย่างที่พวกชาวบ้านไปร้องเรียน “ไม่พบอะไรใช่ไหม” เมื่อตรวจค้นเสร็จซ่งไห่ถังจึงถามด้วยน้ำเสียงกึ่งเย็นชาผสมไม่พอใจ แต่ก็มีความโล่งใจที่ไม่พบสิ่งที่คนพวกนั้นบอก

“อืม เช่นนั้นเรื่องนี้ก็ถือว่าจบไปก็แล้วกัน เพราะซ่งอวี้เหมยไม่ได้ทำอาหารจานเนื้อและไม่ได้ขโมยของใคร ส่วนเรื่องคลังเก็บอาหารของคอมมูน ฉันเองก็ยังไม่ได้รับการร้องเรียนว่ามีอะไรหายไป” หลิวฉางเหอพูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และทำท่าจะเดินกลับไป

แต่ทว่าซ่งอวี้เหมยกลับเดินเข้ามาขวางไว้ แล้วพูดดักคอเสียก่อน “คงจบเรื่องง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้หรอกนะหัวหน้าหลิว พวกคุณต้องชดใช้ให้ฉันตามสัญญาเสียก่อน เพราะฉันถามย้ำหลายครั้งแล้วนะ แต่พวกคุณก็ยังยืนยันที่จะค้นโดยเรามีข้อตกลงกัน อีกอย่าง การมาตรวจค้นแบบนี้มันเท่ากับดูหมิ่นบ้านซ่งและตัวฉันเอง ดังนั้นหากไม่อยากให้ใครครหา หัวหน้าหลิวต้องทำตามที่พวกเราตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้” น้ำเสียงที่เธอพูดมานั้นดูจริงจังอย่างมาก

“หมายความว่าอย่างไรอวี้เหมย ลูกตกลงอะไรกับหัวหน้าหลิวไว้เหรอ” คนเป็นพ่อถามอีกครั้ง สีหน้าของเขาดูตกใจอย่างเห็นได้ชัด

“ก็ฉันบอกว่าไม่ได้ทำ แต่พวกเขาก็ยืนยันที่จะค้นบ้านเราให้ได้ ฉันเลยเสนอไปว่าถ้าเข้ามาค้นในบ้านแล้วไม่เจออะไร ทางหัวหน้าหลิวจะต้องจ่ายค่าเสียหายตามที่ฉันเรียกร้อง นั่นคือเงินสิบหยวน เนื้อหมูแล้วก็ข้าวสารอย่างดี ส่วนถ้าค้นพบของที่บอกว่าฉันขโมยมาจากคลัง ฉันยินดีจะให้ดำเนินตามกฎหมายอย่างไรล่ะพ่อ”

หญิงสาวตอบพ่อจบก็เบนสายตาไปหาหลิวฉางเหอ เพื่อไม่ให้เขาเล่นลิ้น แล้วไม่ยอมทำตามที่ตกลงกันไว้

พอเจอสายตาของซ่งอวี้เหมยรวมถึงคนบ้านซ่ง หัวหน้าหลิวจึงต้องรักษาหน้าตัวเอง ด้วยการพูดขึ้นมา “เอาน่า ฉันไม่ลืมสัญญาหรอก เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะจัดการให้ก็แล้วกัน”

เขาพูดจบก็ทำท่าจะเดินเลี่ยงออกไป แต่ก็ถูกหญิงสาวเดินตามมาขวางไว้อีก แล้วเธอยังพูดออกมาอย่างไม่ยินยอม

“ไม่ได้ค่ะ พรุ่งนี้คือวันใหม่ อะไรก็เปลี่ยนแปลงได้หมด ลิ้นมันไม่มีกระดูกนะ หัวหน้าหลิวอย่าเลื่อนเป็นพรุ่งนี้เลย เงินสิบหยวนไม่น่าจะมากเกินไปกับการกระทำในครั้งนี้ แล้วอย่าลืมเนื้อหมูและข้าวสารอย่างดีล่ะ และต้องครบตามจำนวนนะคะ”

‘หากเลื่อนไปพรุ่งนี้ ฉันกลัวว่าจะไม่ได้ตามข้อตกลงน่ะสิ เพราะอย่าลืมว่าคนระดับหัวหน้าหลิว ย่อมตีมึนแล้วไม่ยอมจ่ายได้อยู่แล้ว’ เธอมองหน้าหลิวฉางเหอและคิดอยู่ในใจ

เมื่อไม่สามารถปฏิเสธได้อีก หลิวฉางเหอจึงต้องทำตามอย่างที่พูดไว้ โดยการเอาเงินสิบหยวนและข้าวสาร รวมถึงเนื้อหมูมอบให้หญิงสาวตามจำนวนที่ตกลงกันไว้

หลังจากจบเรื่องวุ่นวายและทุกคนกลับไปหมดแล้ว พ่อ แม่ และน้องชายก็ได้แต่มองหญิงสาวไม่หลบสายตา เหมือนจะขอคำตอบกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้

“เรื่องราวที่แท้จริงเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ไหนลูกลองบอกแม่มาซิ แม่รู้นะว่าในครัวมีการทำอาหาร อีกอย่างเครื่องปรุงบ้านเราก็ไม่ได้มีเยอะขนาดนั้น” หวังซิ่วจินถามลูกสาวอย่างจริงจัง เพราะคนเป็นแม่อย่างเธอทำอาหารอยู่ทุกวัน มีหรือที่จะไม่รู้ว่าเครื่องปรุงในบ้านมีอะไรบ้าง

“เอาล่ะ ในเมื่อแม่ถามแล้วฉันก็ไม่อยากปิดบังอีก อาหมิง ไปปิดประตูบ้านให้แน่นหนา” เธอนั่งคิดครู่หนึ่งจึงพูดกับแม่และ จึงหันไปบอกกับน้องชาย

ซ่งอวี้เหมยตัดสินใจจะบอกเรื่องมิติกับคนในครอบครัว เพราะอย่างน้อยตอนที่เธอทำอาหารก็ไม่ต้องปิดบัง ไม่แน่ว่าทุกคนอาจจะหาทางช่วยเรื่องกลิ่นอาหาร ที่จะลอยตลบอบอวลไปบ้านคนอื่นก็ได้

ซ่งเจ๋อหมิงแม้จะสงสัย แต่รีบทำตามที่พี่สาวบอก จากนั้นจึงมานั่งรวมกับทุกคน

“เอาล่ะ เล่าออกมาได้แล้ว” ซ่งไห่ถังเป็นคนพูดขึ้นมา

“เรื่องที่ฉันจะเล่าให้ฟัง มันอาจจะดูเหลือเชื่อ แต่ให้ทุกคนฟังอย่างใจเย็นก่อน คืออย่างนี้ ตอนที่ฉันนอนหลับไปมียายแก่คนหนึ่งมาเข้าฝันฉัน ยายคนนั้นบ่นฉันยกใหญ่ที่เป็นคนขี้เกียจและร้ายกาจ ยายบอกว่าต้องการให้ฉันปรับปรุงตัวและเป็นคนใหม่ ยายไม่อยากให้ฉันเป็นคนร้ายกาจของหมู่บ้านและไปรังแกคนอื่น ฉันนั่งฟังยายคนนั้นบ่นอยู่นานพอสมควร สุดท้ายแล้วฉันก็เลือกที่จะรับปากว่าจะปรับปรุงตนเอง ยายคนนั้นพอใจมากเลยให้ของวิเศษฉันมา” หญิงสาวเล่าออกมาเป็นเรื่องเป็นราว เหมือนพล็อตนิยายย้อนนิยายที่เคยอ่าน

“ของวิเศษอะไร” ทั้งสามคนที่ฟังอย่างตั้งใจ ก็ถามขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

นั่นทำให้ซ่งอวี้เหมยแอบยิ้มอยู่ในใจ