ตอนที่ 3 รอยแผลที่มองไม่เห็น 1

หลังผ้าม่านสีคล้ำในมุมมืดที่ไม่มีใครมองเห็น เด็กหญิงวัยเจ็ดขวบนอนเบิกตากว้างมองเพดานไม้ที่ว่างเปล่า ความมืดมิดในยามค่ำคืนคืบคลานเข้ามากดทับอกข้างซ้ายจนอึดอัด น้ำตาที่คิดว่าเหือดแห้งไปแล้วกลับทะลักทลายลงมาอาบสองแก้มอย่างเงียบงัน เธอไม่ได้สะอื้นไห้เสียงดัง ไม่ได้ฟูมฟายตีอกชกหัว มีเพียงน้ำตาอุ่นร้อนที่ไหลรินลงบนหมอนใบเก่าจนเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง

มัดหมี่ยกมือขวาขึ้นมองปลายนิ้วชี้ที่ยังมีคราบเลือดแห้งกรังเกาะอยู่ ความเจ็บปวดที่บาดแผลภายนอกเทียบไม่ได้เลยกับความร้าวรานที่กรีดลึกลงไปในก้นบึ้งของหัวใจ เธอยกมือน้อย ๆ ขึ้นมาแนบอก ถูปลายนิ้วที่เจ็บปวดเบา ๆ แล้วกะพริบตาไล่หยาดน้ำตาพลางพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแผ่วเบาในความมืด

"ทำไมล่ะ..." เด็กหญิงเอ่ยถามความมืดมิดที่ไร้คำตอบ

"ทำไมหมี่ต้องกินแต่เศษไข่เจียวไหม้ ๆ ... ทำไมหมี่ต้องใส่ชุดเก่า ๆ ของคนอื่น... ทำไมแค่ล้างจานแตกใบเดียว พ่อกับแม่ต้องด่าหมี่แรงขนาดนั้นด้วย..."

เธอยกปลายนิ้วชี้ที่มีคราบเลือดแห้งขึ้นมาใกล้ดวงตา เสียงสะอื้นหลุดออกมาจากลำคออย่างกลั้นไม่อยู่

"แผลนี้... ยังไม่มีใครถามหมี่สักคำเลยว่าเจ็บไหม... ไม่มีใครเคยสนใจหมี่เลย..." มัดหมี่แค่นยิ้มสมเพชตัวเองทั้งน้ำตา

"แต่กับน้องที่ยังไม่ทันได้เกิดมา... พ่อกับแม่กลับเตรียมชุดสวย ๆ ไว้ให้ ตั้งใจจะซื้อนมแพง ๆ ให้กิน บอกว่าจะเลี้ยงให้เป็นอย่างดี ไม่ให้ลำบากเหมือนหมี่..."

"อ๋อ... หมี่เข้าใจแล้ว..." เสียงเล็ก ๆ นั้นแผ่วลงจนแทบเป็นเสียงกระซิบ เจือไปด้วยความแค้นเคืองและสิ้นหวัง

"ที่แท้... หมี่ก็ไม่ใช่ลูกที่พ่อกับแม่รักตั้งแต่แรกอยู่แล้ว หมี่มันก็แค่คนที่เกิดมาตอนบ้านกำลังลำบาก เป็นแค่คนล้างจาน คนทำงานบ้าน เป็นคนรับใช้... ไม่ใช่ลูกสาวแสนดีของพ่อกับแม่เลยสักนิด"

มัดหมี่กำมือแน่นเข้าหากันจนปลายนิ้วเจ็บแปลบ แต่ความเจ็บนั้นไม่อาจเทียบเท่ากับความจริงที่เพิ่งได้ยินจากปากของคนเป็นพ่อแม่

"เป็นพี่ต้องเสียสละเหรอ..." เด็กหญิงยิ้มเยาะให้กับคำพูดที่เคยเชื่อฟังและท่องจำมาตลอดชีวิต

"มันไม่ใช่คำสอนหรอก... มันก็แค่คำที่เอาไว้หลอกให้หมี่ยกทุกอย่างให้น้องต่างหาก..."

ในสายตาของพ่อกับแม่... เธอไม่ใช่ลูกสาวที่พวกเขารักและภาคภูมิใจ เธอเป็นเพียงสัญลักษณ์ของความยากลำบากในอดีต เป็นเพียงผลผลิตของยุคสมัยที่พวกเขาต้องกัดก้อนเกลือกิน เป็นแค่ 'ผู้ช่วย' ที่มีหน้าที่รับใช้และแบ่งเบาภาระในบ้านเท่านั้น

ความมืดมิดภายนอกค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาปกคลุมไปทั่วทุกอณูของหัวใจดวงน้อย มัดหมี่หลับตาลงช้า ๆ ปล่อยให้น้ำตาหยดสุดท้ายไหลรินลงบนหมอน เด็กหญิงวัยเจ็ดขวบที่เคยโหยหาความรัก ความอบอุ่น และคำชมเชยจากพ่อแม่ได้สูญสลายไปในค่ำคืนนั้นอย่างไม่มีวันกลับ

วันเวลาหมุนเวียนผ่านไป แต่ละวันสำหรับมัดหมี่ไม่ใช่การเติบโตด้วยความสุข หากคือการแสร้งทำเป็นก้มหน้ารับชะตากรรมอย่างเงียบเชียบ บาดแผลที่ปลายนิ้วแห้งตกสะเก็ดจนกลายเป็นรอยแผลเป็นเล็ก ๆ แต่รอยแผลในหัวใจของเธอกลับยิ่งกลัดหนองขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อท้องของแม่ขยายใหญ่นูนขึ้นทุกวัน พร้อมกับสายตาของพ่อและแม่ที่แทบจะไม่เคยหันมามองเธออีกเลย