ตอนที่ 6 : คนที่ไม่ชอบข่าวลือ…เริ่มลงมือ
โปรเจกต์รีแบรนด์ไตรมาสหน้า
กลายเป็นชื่อที่มิลินได้ยินบ่อยที่สุดในสัปดาห์นั้น
ไม่ใช่เพราะมันสำคัญอย่างเดียว
แต่เพราะทุกสายตาในแผนก…จับจ้องมาที่เธอ
“หัวหน้าโปรเจกต์ต้องประชุมกับผู้บริหารทุกสัปดาห์นะ”
“งานนี้พลาดไม่ได้เลย”
“ถ้าล้ม…คงโดนพูดไปอีกนาน”
คำพูดเหล่านั้นไม่ได้มีใครพูดใส่หน้า
แต่ลอยอยู่ในอากาศ
หนักพอจะกดไหล่เธอทุกครั้งที่เดินผ่าน
มิลินเลือกทำอย่างเดียวที่ทำได้
คือ ทำงานให้หนักกว่าเดิม
การประชุมครั้งแรกของโปรเจกต์
เริ่มขึ้นด้วยบรรยากาศที่ตึงกว่าที่คิด
“คอนเซปต์นี้ยังไม่ชัด”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากปลายโต๊ะ
เจ้าของเสียงคือ พิมพ์พลอย
ผู้จัดการอาวุโสจากอีกแผนก
คนที่อยู่บริษัทนี้มานานกว่ามิลินหลายปี
“สำหรับโปรเจกต์ระดับบริษัท”
พิมพ์พลอยยิ้มบาง ๆ
“เราควรให้คนที่มีประสบการณ์มากกว่านี้ดูแลนะคะ”
ทั้งห้องเงียบ
มิลินรู้ทันที
นี่ไม่ใช่การเสนอความคิดเห็น
แต่มันคือการ ทดสอบ
เธอสูดหายใจลึก
ก่อนจะเปิดสไลด์ถัดไป
“ถ้าพูดถึงประสบการณ์”
มิลินยิ้มสุภาพ
“ฉันอาจจะยังไม่มากเท่าพี่พิมพ์พลอย”
เธอหยุดเล็กน้อย
สบตาทุกคนในห้อง
“แต่ข้อมูลพฤติกรรมผู้บริโภคชุดนี้
ฉันเป็นคนเก็บ วิเคราะห์ และทดสอบเองทั้งหมด”
เธอคลิกรีโมต
กราฟและตัวเลขปรากฏเต็มจอ
“และผลลัพธ์ชี้ชัดว่า
คอนเซปต์นี้…มีโอกาสสำเร็จสูงที่สุดในสามตัวเลือก”
ห้องประชุมเงียบลง
คราวนี้ไม่ใช่เพราะอึดอัด
แต่เพราะ กำลังฟัง
คิรันนั่งอยู่หัวโต๊ะ
ไม่ได้พูดอะไร
แต่สายตาที่มองมิลิน…นิ่งและมั่นใจ
พิมพ์พลอยยิ้มบาง ๆ อีกครั้ง
แต่รอยยิ้มนั้น ไม่ได้มาถึงดวงตา
“ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ”
หลังประชุม
ฝนวิ่งมาหามิลินทันที
“แกสุดมาก!”
“ขาสั่นเลย” มิลินหัวเราะ
“แต่ก็โล่งใจ”
“แต่ระวังพิมพ์พลอยหน่อยนะ”
ฝนลดเสียง
“พี่เขาไม่ใช่คนแพ้ง่าย ๆ”
มิลินพยักหน้า
เธอรู้ดี
คืนนั้น
มิลินทำงานดึกกว่าปกติ
ไฟในออฟฟิศแทบดับหมด
เหลือแค่โต๊ะเธอที่ยังสว่าง
เสียงฝีเท้าดังขึ้นใกล้ ๆ
“ยังไม่กลับอีกเหรอครับ”
เธอเงยหน้า
คิรันยืนอยู่ตรงนั้น
ไม่ใช่ในสูท
แต่เป็นเสื้อเชิ้ตสีอ่อน แขนพับขึ้นสบาย ๆ
“ใกล้เสร็จแล้วค่ะ”
เธอตอบ
“อยากเตรียมให้พร้อมที่สุด”
คิรันมองจอคอม
ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา
“วันนี้คุณทำได้ดีมาก”
มิลินยิ้ม
เป็นรอยยิ้มที่เหนื่อย แต่จริงใจ
“แต่ต่อจากนี้จะยากขึ้นใช่ไหมคะ”
เขาพยักหน้า
ไม่คิดจะโกหก
“และจะมีคนไม่พอใจมากกว่านี้”
มิลินหลับตา
ถอนหายใจ
“ฉันเดาไว้แล้วค่ะ”
คิรันนิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นทันที
“ถ้าวันไหนคุณรู้สึกไม่ไหว”
เขาพูดช้า ๆ
“คุณไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งคนเดียว”
“แต่ฉันไม่อยากให้คุณ—”
“ผมไม่ได้จะช่วยในฐานะประธาน”
เขาขัดเบา ๆ
“แค่…ในฐานะคนที่เป็นห่วงคุณ”
หัวใจมิลินอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว
“…ขอบคุณนะคะ”
เธอพูดเสียงเบา
ขณะเดียวกัน
อีกมุมหนึ่งของบริษัท
พิมพ์พลอยนั่งอยู่หน้าจอคอม
อีเมลหนึ่งเปิดค้างไว้
หัวข้อคือ
ไฟล์ต้นฉบับคอนเซปต์รีแบรนด์
เธอมองหน้าจอ
ยิ้มบาง ๆ
“ถ้าอยากพิสูจน์ตัวเองนัก”
เธอพึมพำ
“ก็ต้องดูว่า…จะรักษามันไว้ได้แค่ไหน”
