นัดบอดผิดตัว แต่หัวใจไม่ผิดคน

มิลินนั่งมองโทรศัพท์ในมือด้วยสายตาไม่อยากเชื่อชีวิตตัวเอง

“แก…ช่วยไปนัดบอดแทนฉันหน่อยนะ”

ประโยคนั้นดังขึ้นในหัวซ้ำไปซ้ำมา ทั้งที่เจ้าของเสียงคือเพื่อนสนิทที่โทรมาขอร้องเมื่อสิบนาทีก่อน

“ฝน นี่มันนัดบอดนะ ไม่ใช่ไปซื้อกาแฟแทนกัน!”

“แกรร ฉันติดประชุมด่วนจริง ๆ ผู้ชายเขาก็แค่เพื่อนผู้ใหญ่แนะนำมา ไม่ได้จริงจังอะไรหรอก แกไปแทนหน่อยนะ แค่กินข้าว!”

สุดท้าย…มิลินก็ใจอ่อน

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เธอยืนอยู่หน้าร้านอาหารกึ่งบาร์ บรรยากาศดีเกินกว่าที่คิดไว้มาก

ชายหนุ่มที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว ลุกขึ้นยืนทันทีที่เห็นเธอ

เขาสูง ใส่เสื้อเชิ้ตเรียบ ๆ ไม่มีอะไรบ่งบอกฐานะ แต่แววตานิ่งลึกจนเธอเผลอชะงัก

“คุณ…มิลิน?”

“…ค่ะ” เธอพยักหน้า ทั้งที่ในใจอยากบอกความจริงว่า ฉันมาแทนเพื่อน

คิรันยิ้มบาง ๆ

“ผมนึกว่าคุณจะไม่มาแล้ว”

บทสนทนาเริ่มต้นแบบเรียบง่าย

เขาไม่ถามเรื่องงาน ไม่ถามเรื่องเงิน ไม่อวดตัว

กลับเป็นฝ่ายฟังเธอเล่าชีวิตพนักงานออฟฟิศธรรมดาอย่างตั้งใจ

และนั่นแหละ…ที่ทำให้มิลินไม่รู้ตัวเลยว่า

ผู้ชายตรงหน้าคือประธานบริษัทที่เธอทำงานอยู่

ขณะที่คิรัน…

ตกหลุมรักตั้งแต่นาทีแรกที่เธอยิ้มให้

“ถ้าเธอรู้ว่าผมเป็นใคร…เธอจะยังยิ้มแบบนี้อยู่ไหม”