ตอนที่ 7 : ไฟล์ที่หายไปในคืนฝนตก

ฝนตกตั้งแต่หัวค่ำ

ตกแบบไม่คิดจะหยุด

มิลินยังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน

ไฟในออฟฟิศเหลือไม่กี่ดวง

เสียงฝนกระทบกระจกดังสม่ำเสมอ

เธอพิมพ์งานต่อเนื่อง

นิ้วแทบไม่หยุด

“อีกนิดเดียว…”

เธอพึมพำกับตัวเอง

ไฟล์พรีเซนต์เวอร์ชันสุดท้ายต้องเสร็จคืนนี้

เพื่อส่งให้ผู้บริหารพรุ่งนี้เช้า

มิลินกดเซฟ

แล้วถอนหายใจโล่ง

แต่พอเธอจะเปิดไฟล์ขึ้นมาเช็กอีกรอบ—

หน้าจอกลับว่างเปล่า

“…เอ๊ะ?”

เธอขมวดคิ้ว

ลองเปิดใหม่

ลองค้นชื่อไฟล์

ลองเข้าโฟลเดอร์สำรอง

ไม่มี

ไม่มีทั้งหมด

หัวใจเริ่มเต้นแรง

“ไม่จริง…”

มิลินรีบเปิดอีเมล

เปิดคลาวด์

เปิดทุกที่ที่เคยเก็บไฟล์

ไฟล์ต้นฉบับหายไป

มือเธอสั่น

เหงื่อเย็นไหลลงตามแผ่นหลัง

งานที่เธอทำมาหลายสัปดาห์

ข้อมูลทั้งหมด

การวิเคราะห์ทุกอย่าง

หายไปเหมือนไม่เคยมีอยู่

เธอคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา

โทรหาฝนทันที

“ฝน…ไฟล์ฉันหาย”

เสียงเธอสั่นชัด

“หายหมดเลย”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะตอบกลับเสียงเครียด

“เป็นไปไม่ได้ แกเซฟไว้หลายที่นี่”

“มันไม่มีจริง ๆ”

มิลินแทบร้องไห้

“พรุ่งนี้ต้องพรีเซนต์แล้ว”

ฝนเงียบ

ก่อนจะพูดช้า ๆ

“มิลิน…แกว่า…มันบังเอิญไหม”

มิลินไม่ตอบ

แต่ในใจ…เธอรู้คำตอบอยู่แล้ว

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นจากด้านหลัง

“มิลิน”

เธอหันไป

คิรันยืนอยู่ตรงนั้น

เสื้อเชิ้ตเปียกฝนเล็กน้อย

สีหน้ากังวลอย่างไม่ปิดบัง

“ผมเห็นไฟโต๊ะคุณยังเปิดอยู่”

เขาหยุดเมื่อเห็นสีหน้าเธอ

“เกิดอะไรขึ้น”

คำถามนั้น

ทำให้กำแพงความเข้มแข็งของมิลินพังลงทันที

“…ไฟล์ฉันหายค่ะ”

เสียงเธอสั่น

“หายหมดเลย”

คิรันนิ่ง

ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ขึ้นหนึ่งก้าว

แต่หยุดไว้ตรงนั้น

ไม่แตะ ไม่ล้ำเส้น

“เล่าให้ผมฟังได้ไหม”

เสียงเขานุ่มและมั่นคง

“ตั้งแต่ต้น”

มิลินเล่าทุกอย่าง

ตั้งแต่เปิดไฟล์ไม่ได้

จนถึงความกลัวว่าจะพรีเซนต์ไม่ทัน

คิรันฟังเงียบ ๆ

ไม่ขัด

ไม่รีบตัดสิน

เมื่อเธอพูดจบ

เขาพยักหน้าเบา ๆ

“คุณไม่ได้ทำอะไรผิด”

เขาพูดทันที

“และผมไม่คิดว่านี่เป็นอุบัติเหตุ”

หัวใจมิลินหวิว

“งั้น…”

“ผมจะให้ IT ตรวจสอบระบบย้อนหลัง”

คิรันพูดชัด

“แต่คืนนี้ สิ่งสำคัญกว่าคือ—”

“ฉันต้องทำงานใหม่ให้ทัน”

มิลินพูดแทรก

น้ำตาคลอ แต่สายตาแน่วแน่

คิรันมองเธอ

ก่อนจะยิ้มบาง ๆ

“งั้นผมจะอยู่ด้วย”

เธอเงยหน้าขึ้นทันที

“คุณไม่จำเป็นต้อง—”

“ผมรู้”

เขาตอบ

“แต่ผมอยากอยู่”

คืนนั้น

ฝนยังตกไม่หยุด

มิลินนั่งหน้าคอม

เริ่มทำสไลด์ใหม่ตั้งแต่หน้าแรก

มือยังสั่น แต่สมาธิค่อย ๆ กลับมา

คิรันนั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ

ช่วยดูโครง

ถามคำถาม

ชวนคิดในมุมที่เธออาจมองข้าม

ไม่ใช่ในฐานะประธาน

แต่เหมือนคู่คิดเงียบ ๆ

ตีสอง

สไลด์สุดท้ายเสร็จ

มิลินเอนหลัง

ถอนหายใจยาว

น้ำตาคลออีกครั้ง

คราวนี้ไม่ใช่เพราะกลัว

แต่เพราะโล่ง

“ขอบคุณนะคะ…”

เธอพูดเสียงแผ่ว

“ถ้าคืนนี้ไม่มีคุณ ฉันคง—”

“คุณทำได้เอง”

คิรันพูดเบา ๆ

“ผมแค่…นั่งอยู่ข้าง ๆ”

เธอหันไปสบตาเขา

ระยะใกล้กว่าที่เคย

หัวใจเต้นแรง

แรงจนเธอรู้สึกได้

ทั้งสองเงียบ

บรรยากาศอุ่นขึ้นอย่างประหลาด

แม้ฝนข้างนอกจะยังตกหนัก

แต่แล้ว—

โทรศัพท์คิรันสั่น

เขามองหน้าจอ

สีหน้าที่อ่อนโยนเมื่อครู่

เปลี่ยนเป็นนิ่งเฉียบ

“IT ส่งรายงานมาแล้ว”

เขาพูดช้า ๆ

“มีคนเข้าแก้ไขไฟล์คุณ…จากบัญชีผู้ใช้ภายใน”

มิลินกลืนน้ำลาย

“ใครคะ”

คิรันเงยหน้าขึ้น

สบตาเธอ

“พิมพ์พลอย”