ตอนที่ 5 : ข่าวลือที่ไม่ได้ตั้งใจให้เกิด

มิลินเริ่มเข้าใจความหมายของคำว่า

“ข่าวลือเดินเร็วกว่าความจริง”

ก็ในเช้าวันนั้นเอง

เธอเพิ่งนั่งลงที่โต๊ะทำงานไม่ถึงสิบนาที

ก็รู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่แอบมองมา

ไม่ใช่แบบมองผ่าน

แต่เป็นแบบ มองแล้วกระซิบ

“แกรู้ไหม ใครนั่งกินข้าวกับประธานเมื่อคืน”

“เห็นว่าเป็นเด็กการตลาดนะ”

“ใช่คนนั้นหรือเปล่า…”

เสียงกระซิบพวกนั้นไม่ได้ดัง

แต่ดังพอจะทำให้มิลินรู้สึกเหมือนตัวเองนั่งอยู่กลางเวที

ฝนเลื่อนเก้าอี้มานั่งใกล้

กระซิบกลับด้วยสีหน้าจริงจังผิดปกติ

“เริ่มแล้วนะ…สายตาแบบนี้”

มิลินยิ้มเจื่อน

“ฉันเตรียมใจไว้บ้างแล้วล่ะ”

แต่ความจริงคือ

เธอเตรียมใจไว้ ไม่พอ

ช่วงบ่าย

อีเมลหนึ่งถูกส่งถึงทั้งแผนกการตลาด

แจ้งเปลี่ยนหัวหน้าโปรเจกต์ – โปรเจกต์รีแบรนด์ไตรมาสหน้า

ชื่อหัวหน้าโปรเจกต์คนใหม่

คือชื่อของมิลิน

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที

“เฮ้ย จริงเหรอ”

“เธอได้โปรเจกต์นี้?”

“เพิ่งมีข่าวลือเองนะ…”

มิลินนิ่ง

มือเย็นเฉียบ

เธอรู้ทันทีว่า

ถึงจะไม่ได้เกี่ยว

แต่ในสายตาคนอื่น…มันเกี่ยวไปแล้ว

เธอลุกขึ้น

เดินตรงไปหาฝ่ายบุคคลทันที

ห้องทำงานประธานในช่วงเย็น

เงียบกว่าทุกครั้ง

“ฉันขอสละตำแหน่งหัวหน้าโปรเจกต์ค่ะ”

ประโยคแรกที่มิลินพูด

ทำให้คิรันเงยหน้าขึ้นทันที

“เพราะข่าวลือ?”

เขาถามตรง

“ค่ะ”

เธอตอบตรงกว่า

“ฉันไม่อยากให้ใครคิดว่า ฉันได้โอกาสเพราะคุณ”

คิรันพิงเก้าอี้

ถอนหายใจเบา ๆ

“คุณรู้ไหมว่า ทำไมผมเลือกคุณ”

“เพราะฉันเป็นคนของคุณ?”

เธอถามกลับ น้ำเสียงไม่ตั้งใจแข็ง แต่หลุดออกมาเอง

คิรันชะงัก

ก่อนจะลุกขึ้นยืน เดินอ้อมโต๊ะมา

แต่ยังคงเว้นระยะห่าง

“เพราะคุณเก่ง”

เขาพูดชัด

“และเพราะผมเห็นผลงานคุณ ตั้งแต่ก่อนจะรู้จักคุณนอกบริษัทด้วยซ้ำ”

มิลินเม้มริมฝีปาก

หัวใจสั่นไหว แต่ยังลังเล

“ถ้าคุณถอยตอนนี้”

คิรันพูดต่อ

“ข่าวลือจะไม่หายไป มันแค่เปลี่ยนรูปแบบ”

เขามองเธอตรง ๆ

“แต่ถ้าคุณยืนอยู่ตรงนี้ แล้วทำให้ทุกคนเห็นว่า คุณคู่ควรจริง ๆ

นั่นต่างหาก ที่จะทำให้มันเงียบ”

มิลินเงียบไปนาน

ก่อนจะสูดหายใจลึก

“…งั้นฉันจะพิสูจน์ค่ะ”

เธอเงยหน้าขึ้น

“แต่ขออย่างหนึ่ง”

“อะไรครับ”

“ในที่ทำงาน”

เธอพูดช้า ๆ

“เราเป็นแค่ประธานกับพนักงาน”

คิรันพยักหน้า

“ตกลง”

แต่แววตาที่มองเธอ

ยังอ่อนโยนเหมือนเดิม

ค่ำวันนั้น

มิลินนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะจนดึก

โทรศัพท์สั่น

กินข้าวหรือยังครับ

เธออ่านแล้วเผลอยิ้ม

ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป

ยังเลยค่ะ งานเยอะ

ข้อความตอบกลับมาแทบจะทันที

งั้นผมฝากร้านข้างล่างเอาไว้ให้

ไม่ใช่ในฐานะประธาน

แต่ในฐานะคนที่เป็นห่วง

มิลินเอนหลังพิงเก้าอี้

หัวใจอุ่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

ขอบคุณนะคะ

อีกฝ่ายพิมพ์กลับมา

ผมจะรอวันที่คุณเลิกงาน

ไม่ว่าจะดึกแค่ไหนก็ตาม

มิลินหลับตา

ยิ้มบาง ๆ

ในโลกที่เต็มไปด้วยข่าวลือ

อย่างน้อย…ก็ยังมีใครบางคนที่เชื่อในเธอจริง ๆ