บท
ตั้งค่า

ตอนที่ 4 : เจ้านายที่จีบเนียนเกินไป

ตั้งแต่วินาทีที่มิลินพยักหน้ารับคำชวนมื้อเย็น

เธอก็เริ่มรู้สึกว่า…ชีวิตการทำงานของตัวเองกำลังจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ไม่ใช่เพราะเดดไลน์

ไม่ใช่เพราะโปรเจกต์ใหม่

แต่เป็นเพราะ ประธานบริษัท คนเดิม

คือผู้ชายจากนัดบอดคืนนั้น

“แกแน่ใจนะ ว่าจะไปกินข้าวกับเขา”

ฝนกระซิบเสียงเบา ระหว่างเดินกลับโต๊ะทำงาน

“นั่นมันเจ้านายสูงสุดของบริษัทเลยนะ!”

มิลินถอนหายใจ

“ฉันก็ยังงง ๆ อยู่เหมือนกัน แต่ถ้าไม่ไป ฉันคงคิดไม่ตก”

ฝนมองหน้าเพื่อน ก่อนจะยิ้มกริ่ม

“แต่เมื่อคืนแกบอกว่า เขาเป็นผู้ชายที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจไม่ใช่เหรอ”

“…ใช่”

มิลินยอมรับเสียงเบา

“นั่นแหละที่น่ากลัว”

ตลอดทั้งวัน

มิลินพยายามตั้งใจทำงานให้มากที่สุด

แต่สิ่งที่รบกวนสมาธิกลับเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

กาแฟแก้วโปรด ถูกวางไว้บนโต๊ะโดยไม่รู้ตัว

โน้ตสั้น ๆ แปะอยู่ข้างแก้ว

“อย่าลืมกินข้าวเที่ยงครับ – ค”

“ใครเอามาวะ”

เพื่อนร่วมงานถามงง ๆ

มิลินหน้าแดง

“ไม่รู้เหมือนกัน…”

ทั้งแผนกเริ่มมองหน้ากันอย่างมีคำถาม

แต่ยังไม่มีใครกล้าพูดอะไร

เย็นวันนั้น

รถสีดำคันหรูจอดรอหน้าบริษัท

มิลินยืนชะงัก

“คุณ…ไม่กลัวคนเห็นเหรอคะ”

คิรันเปิดประตูให้เธอ

“ถ้าผมกลัว ผมคงไม่ชวนคุณตั้งแต่แรก”

ประโยคนั้นทำให้หัวใจเธอเต้นแรงโดยไม่ตั้งใจ

มื้อเย็นผ่านไปอย่างเรียบง่าย

ไม่มีร้านหรู

ไม่มีบรรยากาศเว่อร์วัง

เป็นร้านอาหารเล็ก ๆ ริมถนน

ที่มิลินชอบ…แต่ไม่เคยคิดว่าประธานบริษัทจะรู้จัก

“คุณยังเป็นเหมือนเดิมเลยนะ”

เธอหลุดพูดขึ้นมา

“เหมือนเดิม?”

“ค่ะ…เหมือนคืนวันเสาร์ ไม่ได้ดูเป็นเจ้านายเลย”

คิรันยิ้ม

“ผมก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นต่อไป”

เขามองเธอจริงจังขึ้น

“แต่ผมต้องถามคุณตรง ๆ”

มิลินชะงัก

“อะไรคะ”

“ถ้าผมไม่ใช่ประธานบริษัท”

เขาพูดช้า ๆ

“คุณจะอยากเจอผมอีกไหม”

คำถามนั้นทำให้เธอเงียบไปนาน

ก่อนจะตอบตามความรู้สึกจริง

“…อยากค่ะ”

คิรันยิ้ม

เป็นรอยยิ้มที่ดูโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด

แต่ความสบายใจนั้น

อยู่ได้ไม่นาน

เช้าวันถัดมา

ข่าวลือเริ่มแพร่กระจายในบริษัท

“ได้ยินไหม ประธานสนิทกับพนักงานการตลาดคนหนึ่ง”

“เห็นว่าคุยกันหลังประชุม”

“มีคนเห็นขึ้นรถไปด้วยกันด้วยนะ”

มิลินนั่งฟัง

หัวใจหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ

เธอไม่ได้อยากเป็นจุดสนใจ

และยิ่งไม่อยากให้ใครคิดว่าเธอได้อะไรมาเพราะความสัมพันธ์

ช่วงบ่าย

เธอถูกเรียกเข้าพบประธาน

ห้องทำงานเงียบสงบ

มิลินยืนเกร็งอยู่หน้าโต๊ะ

“ถ้าเรื่องข่าวลือ…”

เธอรีบพูด

“ฉันยินดีจะถอยค่ะ”

คิรันเงยหน้าขึ้นทันที

สีหน้าเรียบ แต่สายตาจริงจัง

“คุณไม่ได้ทำอะไรผิด”

เขาพูดชัด

“และผมไม่เคยคิดจะให้คุณเสียอะไรเพราะผม”

เขาลุกขึ้นยืน

เว้นระยะห่างอย่างให้เกียรติ

“แต่ถ้าคุณรู้สึกกดดัน”

น้ำเสียงเขาอ่อนลง

“ผมจะเป็นฝ่ายถอยเอง”

มิลินเงยหน้าขึ้น

สบตาเขาตรง ๆ

“…ฉันไม่ได้อยากให้คุณถอย”

เธอพูดเบา ๆ

“ฉันแค่กลัวว่า เราจะเริ่มจากจุดที่ไม่เท่ากัน”

คิรันนิ่งไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะยิ้มบาง ๆ

“งั้นผมจะพยายามทำให้มันเท่ากันที่สุด”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง

“ในแบบที่ผมทำได้”

หัวใจมิลินสั่นไหวอีกครั้ง

แรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
สแกนคิวอาร์โค้ดเพื่อดาวน์โหลดแอปHinovel