ตอนที่ 4 : เจ้านายที่จีบเนียนเกินไป
ตั้งแต่วินาทีที่มิลินพยักหน้ารับคำชวนมื้อเย็น
เธอก็เริ่มรู้สึกว่า…ชีวิตการทำงานของตัวเองกำลังจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
ไม่ใช่เพราะเดดไลน์
ไม่ใช่เพราะโปรเจกต์ใหม่
แต่เป็นเพราะ ประธานบริษัท คนเดิม
คือผู้ชายจากนัดบอดคืนนั้น
“แกแน่ใจนะ ว่าจะไปกินข้าวกับเขา”
ฝนกระซิบเสียงเบา ระหว่างเดินกลับโต๊ะทำงาน
“นั่นมันเจ้านายสูงสุดของบริษัทเลยนะ!”
มิลินถอนหายใจ
“ฉันก็ยังงง ๆ อยู่เหมือนกัน แต่ถ้าไม่ไป ฉันคงคิดไม่ตก”
ฝนมองหน้าเพื่อน ก่อนจะยิ้มกริ่ม
“แต่เมื่อคืนแกบอกว่า เขาเป็นผู้ชายที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจไม่ใช่เหรอ”
“…ใช่”
มิลินยอมรับเสียงเบา
“นั่นแหละที่น่ากลัว”
ตลอดทั้งวัน
มิลินพยายามตั้งใจทำงานให้มากที่สุด
แต่สิ่งที่รบกวนสมาธิกลับเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
กาแฟแก้วโปรด ถูกวางไว้บนโต๊ะโดยไม่รู้ตัว
โน้ตสั้น ๆ แปะอยู่ข้างแก้ว
“อย่าลืมกินข้าวเที่ยงครับ – ค”
“ใครเอามาวะ”
เพื่อนร่วมงานถามงง ๆ
มิลินหน้าแดง
“ไม่รู้เหมือนกัน…”
ทั้งแผนกเริ่มมองหน้ากันอย่างมีคำถาม
แต่ยังไม่มีใครกล้าพูดอะไร
เย็นวันนั้น
รถสีดำคันหรูจอดรอหน้าบริษัท
มิลินยืนชะงัก
“คุณ…ไม่กลัวคนเห็นเหรอคะ”
คิรันเปิดประตูให้เธอ
“ถ้าผมกลัว ผมคงไม่ชวนคุณตั้งแต่แรก”
ประโยคนั้นทำให้หัวใจเธอเต้นแรงโดยไม่ตั้งใจ
มื้อเย็นผ่านไปอย่างเรียบง่าย
ไม่มีร้านหรู
ไม่มีบรรยากาศเว่อร์วัง
เป็นร้านอาหารเล็ก ๆ ริมถนน
ที่มิลินชอบ…แต่ไม่เคยคิดว่าประธานบริษัทจะรู้จัก
“คุณยังเป็นเหมือนเดิมเลยนะ”
เธอหลุดพูดขึ้นมา
“เหมือนเดิม?”
“ค่ะ…เหมือนคืนวันเสาร์ ไม่ได้ดูเป็นเจ้านายเลย”
คิรันยิ้ม
“ผมก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นต่อไป”
เขามองเธอจริงจังขึ้น
“แต่ผมต้องถามคุณตรง ๆ”
มิลินชะงัก
“อะไรคะ”
“ถ้าผมไม่ใช่ประธานบริษัท”
เขาพูดช้า ๆ
“คุณจะอยากเจอผมอีกไหม”
คำถามนั้นทำให้เธอเงียบไปนาน
ก่อนจะตอบตามความรู้สึกจริง
“…อยากค่ะ”
คิรันยิ้ม
เป็นรอยยิ้มที่ดูโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด
แต่ความสบายใจนั้น
อยู่ได้ไม่นาน
เช้าวันถัดมา
ข่าวลือเริ่มแพร่กระจายในบริษัท
“ได้ยินไหม ประธานสนิทกับพนักงานการตลาดคนหนึ่ง”
“เห็นว่าคุยกันหลังประชุม”
“มีคนเห็นขึ้นรถไปด้วยกันด้วยนะ”
มิลินนั่งฟัง
หัวใจหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ
เธอไม่ได้อยากเป็นจุดสนใจ
และยิ่งไม่อยากให้ใครคิดว่าเธอได้อะไรมาเพราะความสัมพันธ์
ช่วงบ่าย
เธอถูกเรียกเข้าพบประธาน
ห้องทำงานเงียบสงบ
มิลินยืนเกร็งอยู่หน้าโต๊ะ
“ถ้าเรื่องข่าวลือ…”
เธอรีบพูด
“ฉันยินดีจะถอยค่ะ”
คิรันเงยหน้าขึ้นทันที
สีหน้าเรียบ แต่สายตาจริงจัง
“คุณไม่ได้ทำอะไรผิด”
เขาพูดชัด
“และผมไม่เคยคิดจะให้คุณเสียอะไรเพราะผม”
เขาลุกขึ้นยืน
เว้นระยะห่างอย่างให้เกียรติ
“แต่ถ้าคุณรู้สึกกดดัน”
น้ำเสียงเขาอ่อนลง
“ผมจะเป็นฝ่ายถอยเอง”
มิลินเงยหน้าขึ้น
สบตาเขาตรง ๆ
“…ฉันไม่ได้อยากให้คุณถอย”
เธอพูดเบา ๆ
“ฉันแค่กลัวว่า เราจะเริ่มจากจุดที่ไม่เท่ากัน”
คิรันนิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“งั้นผมจะพยายามทำให้มันเท่ากันที่สุด”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง
“ในแบบที่ผมทำได้”
หัวใจมิลินสั่นไหวอีกครั้ง
แรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
