ตอนที่ 3 : ประธานบริษัทที่นั่งกินข้าวร้านเดียวกับฉัน

เช้าวันจันทร์มาถึงเร็วกว่าที่มิลินอยากให้มันมา

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นตอนหกโมงตรง

หญิงสาวเอื้อมมือไปกดปิดทั้งที่ตายังไม่ลืม

ภาพแรกที่แทรกเข้ามาในหัว…

ไม่ใช่งาน ไม่ใช่เดดไลน์

แต่เป็นรอยยิ้มบาง ๆ ของผู้ชายจากนัดบอดเมื่อคืน

“บ้าเอ๊ย…”

มิลินพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะรีบลุกไปอาบน้ำ

อย่าคิดเยอะ เขาก็แค่นัดบอดแทนเพื่อน

แต่ไม่ว่าจะพยายามคิดแบบนั้นแค่ไหน

หัวใจก็ยังแอบเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึงสายตาคู่นั้น

ที่บริษัท บรรยากาศเช้าวันจันทร์วุ่นวายตามปกติ

“มิลิน! งานพรีเซนต์วันนี้เสร็จหรือยัง”

“เกือบแล้วค่ะพี่!”

เธอวิ่งวุ่นอยู่กับเอกสาร ก่อนจะถูกฝน เพื่อนสนิทตัวต้นเรื่อง กระชากแขนไว้

“เป็นไง! นัดบอดแทนฉัน!”

ฝนทำตาเป็นประกาย เหมือนรอฟังนิยายสิบตอน

มิลินถอนหายใจ

“ก็ดี…แบบดีมากเกินไปนิดหนึ่ง”

“อุ้ยยย เสียงแบบนี้คือมีใจ!”

“อย่ามั่ว!” มิลินตีแขนเพื่อน

“เขาดูธรรมดา แต่ไม่ธรรมดา พูดน้อย ฟังเก่ง แล้วก็…”

“แล้วก็หล่อใช่ไหม”

“…ก็ประมาณนั้น”

ฝนยิ้มกริ่ม

“ฉันบอกแล้ว ผู้ใหญ่แนะนำมาไม่เคยธรรมดา”

มิลินกำลังจะตอบ

แต่เสียงแจ้งเตือนในอีเมลดังขึ้นพร้อมกันทั้งแผนก

แจ้งด่วน : การประชุมใหญ่พนักงานทุกแผนก เวลา 10.00 น.

ประธานบริษัทจะเข้าร่วมด้วยตนเอง

ทั้งแผนกเงียบไปสามวินาที

ก่อนจะแตกตื่นเหมือนรังผึ้งโดนเขย่า

“อะไรนะ! ประธานจะมา?”

“ตัวจริงเสียงจริงเหรอ?”

“ฉันยังไม่เคยเห็นหน้าเลย!”

มิลินกลืนน้ำลาย

เธอทำงานที่นี่มาสองปี

ไม่เคยเห็นประธานบริษัทตัวจริงสักครั้ง

สิบโมงตรง ห้องประชุมใหญ่แน่นขนัด

มิลินนั่งอยู่แถวกลาง

มือกุมปากกาแน่น ทั้งตื่นเต้นทั้งประหม่า

ประตูห้องประชุมเปิดออก

ชายร่างสูงในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาอย่างสงบ

บรรยากาศทั้งห้องเปลี่ยนทันที

และในวินาทีนั้นเอง…

หัวใจของมิลินเหมือนถูกใครกระชาก

“…”

ผู้ชายคนนั้น

คือคนเดียวกับที่นั่งตรงข้ามเธอเมื่อคืน

คนที่เธอหัวเราะใส่

คนที่เธอบ่นเรื่องประธานบริษัทให้ฟัง

“ไม่จริง…”

เธอพึมพำเบา ๆ

บนเวที

เขาหยุดยืน มองพนักงานทั่วห้อง

ก่อนจะเลื่อนสายตามาหยุดที่เธอพอดี

สายตาคู่นั้น

นิ่ง อบอุ่น และ…รู้ทัน

มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย

เหมือนจะบอกว่า ใช่ ผมเอง

มิลินแทบอยากมุดลงใต้โต๊ะ

“สวัสดีครับ ผมคิรัน”

เสียงทุ้มดังชัด

“ประธานบริษัทของที่นี่”

เสียงปรบมือดังลั่น

แต่สำหรับมิลิน โลกทั้งใบเหมือนเงียบลง

ฉันเพิ่งบอกเขาไปว่า ประธานบริษัทน่ากลัว…

ตลอดการประชุม

มิลินแทบไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไร

รู้แค่ว่า…สายตาของเขามักจะมองมาที่เธอเป็นระยะ

ไม่กดดัน

ไม่จ้อง

แต่รับรู้ได้ว่า…เขาเห็นเธอ

หลังประชุมเลิก

ทุกคนกรูออกจากห้องอย่างตื่นเต้น

“กรี๊ด ประธานหล่อมาก!”

“ดูนิ่งแต่มีเสน่ห์อะ”

ฝนหันมาหามิลิน

“แกเป็นอะไร หน้าเหมือนคนโดนดูดวิญญาณ”

มิลินยังพูดไม่ออก

ก่อนที่เสียงหนึ่งจะดังขึ้นด้านหลัง

“คุณมิลินครับ”

เธอสะดุ้ง

ค่อย ๆ หันไปช้า ๆ

คิรันยืนอยู่ตรงนั้น

ไม่มีสูท ไม่มีตำแหน่ง

มีแค่รอยยิ้มคุ้นตา

“เมื่อคืน…คุณบอกว่าหวังว่าเราจะได้เจอกันอีก”

เขาพูดเสียงเบา

“ผมเลยคิดว่า…คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”

มิลินหน้าแดง

“คะ…คือ ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าคุณ…”

“ผมรู้ครับ”

เขาพูดทันที

“และผมตั้งใจไม่บอก”

ประโยคนั้นทำให้หัวใจเธอหล่นวูบ

“แต่ถ้ามันทำให้คุณไม่สบายใจ ผมขอโทษ”

น้ำเสียงเขาจริงจังขึ้น

“ผมแค่อยากเจอคุณ ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ใช่ประธาน”

มิลินเงียบไป

หัวใจสับสน วุ่นวาย แต่…ไม่ได้โกรธอย่างที่คิด

เธอสูดหายใจลึก

ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

“งั้น…ขอเวลาฉันตั้งสติหน่อยได้ไหมคะ”

“แน่นอนครับ”

คิรันยิ้ม

“แต่ขออย่างหนึ่ง”

“อะไรคะ”

“มื้อเย็นวันนี้”

เขาพูดช้า ๆ

“ไม่ใช่ในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง

แต่…เหมือนคืนวันเสาร์”

หัวใจมิลินเต้นแรงอีกครั้ง

แรงกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ