ตอนที่ 2 : ผู้ชายธรรมดา…ที่สายตาไม่ธรรมดา

มิลินรู้สึกตัวอีกที กาแฟตรงหน้าก็หมดแก้วที่สองแล้ว

ทั้งที่ปกติเธอเป็นคนพูดเก่ง ช่างบ่น ช่างเล่า

แต่คืนนี้กลับกลายเป็นฝ่ายพูดไม่หยุด…เพราะผู้ชายตรงหน้าฟังเก่งเกินไป

“คุณทำงานออฟฟิศใช่ไหมครับ”

เสียงทุ้มถามเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มบางที่ไม่รู้ว่าทำไม…มันดูจริงใจกว่าคำถามทั่วไป

“ค่ะ แผนกการตลาด บริษัทใหญ่พอสมควรเลย”

มิลินตอบไปตามจริง แต่ไม่ได้คิดจะอวดอะไร

คิรันพยักหน้า

“เหนื่อยไหม”

คำถามสั้น ๆ นั่นทำเอามิลินชะงักไปเสี้ยววินาที

เพราะปกติ ผู้ชายที่เธอเคยนัดเจอ มักจะถามว่า เงินเดือนเท่าไหร่ ทำงานอะไร มีรถไหม

แต่เขากลับถามว่า…เหนื่อยไหม

“ก็…เหนื่อยค่ะ” เธอหัวเราะแห้ง ๆ

“ต้องเจอหัวหน้าจุกจิก งานด่วนทุกวัน ประธานบริษัทก็ไม่เคยเห็นหน้า ได้ยินแต่ชื่อ”

เธอไม่รู้เลยว่า

คำว่า “ประธานบริษัท” ที่หลุดออกมานั้น

ทำให้ชายตรงหน้าเผลอขยับคิ้วขึ้นนิดเดียว

“ถ้าเจอหน้าเขา คุณคิดว่าเขาเป็นคนแบบไหนครับ”

คิรันถามต่อ สีหน้าเรียบเฉยเหมือนถามเล่น ๆ

มิลินทำหน้าครุ่นคิดจริงจัง

“ก็น่าจะเป็นคนดุ เย็นชา ชอบสั่งงานตอนดึก ๆ แล้วก็…น่ากลัว”

เธอพูดจบก็หัวเราะเอง

“แต่ก็คงเก่งนะคะ ถึงได้เป็นประธานตั้งแต่อายุยังไม่มาก”

คิรันยกแก้วน้ำขึ้นจิบช้า ๆ

มุมปากขยับขึ้นเล็กน้อยอย่างคนที่ได้ยินอะไรน่าสนใจ

“ฟังดู…ไม่ค่อยน่าเป็นเพื่อนเท่าไหร่เลยนะครับ”

“ถ้าเป็นเพื่อนจริง ฉันคงหนีค่ะ” มิลินตอบทันที

เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ เป็นครั้งแรก

เสียงหัวเราะนั้นทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด

หลังจากนั้นบทสนทนาก็ไหลไปเรื่อย

ตั้งแต่เรื่องงาน เรื่องชีวิต ไปจนถึงเรื่องเล็ก ๆ อย่างกาแฟที่เธอชอบใส่น้ำตาลเยอะกว่าปกติ

“คุณไม่ถามผมเลยนะครับ ว่าทำงานอะไร”

คิรันเอ่ยขึ้นหลังเงียบไปครู่หนึ่ง

มิลินชะงัก

“เอ๊ะ…จริงด้วย”

เธอหัวเราะเขิน ๆ

“ขอโทษนะคะ พอดีคุยเพลินไปหน่อย”

“ไม่เป็นไรครับ”

เขามองเธอด้วยสายตานุ่มลง

“ผมชอบที่คุณไม่ถาม”

“งั้น…ขอเดาได้ไหม”

มิลินทำหน้าทะเล้น

“คุณน่าจะทำงานบริหารอะไรสักอย่าง ผู้จัดการ? หรือไม่ก็เจ้าของกิจการเล็ก ๆ”

คิรันยิ้ม

“ประมาณนั้นครับ”

คำตอบกำกวม แต่เธอก็ไม่ได้ซักต่อ

เพราะจริง ๆ แล้ว…คืนนี้เธอไม่ได้อยากรู้อะไรเกี่ยวกับตำแหน่งเขาเลย

ก่อนแยกกัน คิรันยืนรอเธอเรียกรถ

“คืนนี้…ขอบคุณนะครับที่มา”

เขาพูดจริงจังเกินกว่าจะเป็นนัดบอดธรรมดา

มิลินยิ้ม

“ฉันต่างหากค่ะที่ต้องขอบคุณ ปกตินัดบอดมักจะอึดอัด แต่กับคุณ…มันสบายดี”

รถแท็กซี่มาจอดพอดี

เธอเปิดประตู ก่อนจะหันกลับมาพูดประโยคสุดท้าย

“หวังว่า…เราจะได้เจอกันอีกนะคะ”

ประโยคนั้นทำให้คิรันยืนมองไฟท้ายรถที่ค่อย ๆ หายไป

พร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงกว่าทุกครั้ง

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรออกสายหนึ่ง

“เลขาฯ…ยกเลิกนัดพรุ่งนี้เช้าทั้งหมด”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

“ผมมีเรื่องสำคัญกว่านั้น”

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำ

ยิ้มบาง ๆ กับตัวเอง

“ผู้หญิงคนนี้…ผมจะไม่ปล่อยให้เป็นแค่นัดบอดครั้งเดียวแน่”