บทที่ 4 คืนหลบหนีและรอยแผล

ยามซื่อ (09.00-10.59 น.) อาฉือมาเคาะประตูเรือนไม้ตามที่เจ้านายของตนลั่นวาจาไว้จริงๆ วันนี้เขายกถาดอาหารที่หน้าตาดูดีกว่าเมื่อวานมาให้ ซินเยว่ไม่ได้แผลงฤทธิ์ปัดถาดทิ้งอีก นางนั่งกินข้าวอย่างเงียบๆ จนหมดชาม ท่าทีว่าง่ายนี้ทำเอาอาฉือถึงกับลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“นายท่านสั่งให้ข้าพาท่านออกไปเดินเล่นยืดเส้นยืดสาย ฮูหยิน เชิญด้านนอกเถิดขอรับ”

ซินเยว่เดินตามหลังลูกสมุนโจรป่าออกไปสูดอากาศภายนอกเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ถูกจับตัวมา แสงแดดยามสายสาดส่องลงมากระทบผิวให้ความอบอุ่นไล่ความหนาวเหน็บ นางกวาดสายตามองไปรอบๆ ค่ายอย่างระแวดระวัง

หุบเขาไร้รักแห่งนี้ซ่อนตัวอยู่ในปราการธรรมชาติอย่างแท้จริง ด้านหน้าเป็นหุบเหวแคบที่มีทางเข้าออกเพียงทางเดียวและมีการวางกำลังเวรยามอย่างแน่นหนา ทว่าเมื่อนางทอดสายตาไปทางด้านหลังค่าย มันคือแนวป่าทึบที่ทอดยาวขึ้นไปบนภูเขาสูงชัน แม้จะดูรกชัฏและอันตราย แต่เวรยามฝั่งนั้นกลับหละหลวมกว่าด้านหน้ามากนัก คงเพราะพวกมันชะล่าใจคิดว่าไม่มีใครบ้าพอจะฝ่าป่าดิบชื้นในยามวิกาล

หญิงสาวแสร้งทำเป็นเดินชมกอไผ่และดอกหญ้า ซักถามอาฉือเรื่องสัพเพเหระด้วยน้ำเสียงใสซื่อ เพื่อลดความระแวดระวังของอีกฝ่าย ในหัวของนางกำลังวาดแผนที่เส้นทางหลบหนีอย่างเงียบเชียบ คืนนี้นางจะลงมือ

เวลาล่วงเลยจนเข้าสู่ยามโฉ่ว (01.00-02.59 น.)

ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั่วทั้งหุบเขา คืนนี้เมฆหนาทึบบดบังแสงจันทร์จนมองแทบไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง ซินเยว่นั่งรวบรวมความกล้าอยู่บนเตียง นางสวมเสื้อคลุมขนสัตว์ที่เฮยหลางทิ้งไว้ให้เพื่อกันความหนาวเย็น หญิงสาวค่อยๆ แง้มหน้าต่างบานหนึ่งที่นางแอบใช้ปิ่นปักผมงัดตะปูออกทีละนิดตั้งแต่ช่วงบ่าย โชคดีที่เนื้อไม้เก่าและผุพังตามกาลเวลา ทำให้มันหลุดออกได้ไม่ยากนัก

นางปีนข้ามหน้าต่างออกมาได้อย่างเงียบเชียบ ฝ่าเท้าเล็กๆ ย่ำลงบนพื้นดินชื้นแฉะ หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก หากถูกจับได้ตอนนี้ เฮยหลางคงไม่ปรานีนางเหมือนครั้งก่อนแน่

ซินเยว่อาศัยความมืดพรางตัว ลัดเลาะไปตามเงาของเรือนพักแต่ละหลัง เสียงกรนของโจรป่าบางคนที่เมามายดังแว่วมาเป็นระยะ นางกลั้นหายใจทุกครั้งที่ต้องเดินผ่านกองไฟที่มอดดับไปครึ่งหนึ่ง จนกระทั่งหลุดพ้นเขตที่พักอาศัยและก้าวเข้าสู่แนวป่าด้านหลังค่ายได้สำเร็จ

หญิงสาวเร่งฝีเท้าขึ้นทันที นางไม่รู้ทิศทางแน่ชัด รู้เพียงแต่ต้องมุ่งหน้าขึ้นเขาไปเรื่อยๆ เพื่อหาทางลัดเลาะออกจากหุบเขาแห่งนี้

ป่าดิบชื้นในยามค่ำคืนน่าสะพรึงกลัวกว่าที่นางจินตนาการไว้มาก กิ่งไม้แห้งหักดังกรอบแกรบใต้ฝ่าเท้า หนามแหลมคมจากเถาวัลย์เกี่ยวทึ้งชายกระโปรงและขีดข่วนตามใบหน้าและแขนจนแสบสัน นางสะดุดรากไม้ล้มลุกคลุกคลานนับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็ยังกัดฟันลุกขึ้นวิ่งต่อไป ความรักตัวกลัวตายเป็นแรงผลักดันชั้นดีที่ทำให้นางลืมความเจ็บปวดไปจนหมดสิ้น

บรื้น... บรู๊ววว

เสียงหมาป่าหอนดังขึ้นจากที่ไกลๆ ซินเยว่ขนลุกซู่ คำขู่ของเฮยหลางดังขึ้นในหัว ‘ป่ารอบนอกเต็มไปด้วยฝูงหมาป่าหิวโซ พวกมันไม่ปรานีเจ้าเหมือนที่ข้าทำหรอกนะ’

นางกอดเสื้อคลุมแน่นขึ้น น้ำตาแห่งความหวาดกลัวเริ่มเอ่อคลอเบ้า นางวิ่งสะเปะสะปะฝ่าความมืด ไร้ทิศทาง ไร้จุดหมาย กระทั่งเสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงตะโกนจุดคบเพลิงดังแว่วมาจากทางด้านหลังค่าย

“แย่แล้ว ฮูหยินหายตัวไป! นายท่าน ฮูหยินหนีไปทางหลังเขาขอรับ!”

พวกมันรู้ตัวแล้ว!

ซินเยว่ตื่นตระหนกสุดขีด นางสับฝีเท้าวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิตโดยไม่ได้สังเกตเลยว่า ภูมิประเทศเบื้องหน้าเริ่มลาดชันและเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำลื่นๆ แสงสลัวๆ จากดวงดาวที่โผล่พ้นก้อนเมฆออกมาเพียงชั่วครู่ สะท้อนให้เห็นความว่างเปล่าเบื้องหน้า

แต่กว่าจะรู้ตัวก็สายเกินไปเสียแล้ว

กรี๊ด!

เท้าของนางเหยียบพลาดลงบนผืนหินที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ ร่างบางเสียหลักลื่นไถลลงไปตามทางลาดชันอย่างรวดเร็ว ซินเยว่หลับตาปี๋ สองมือคว้าสะเปะสะปะเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว นางไถลลงมาชนเข้ากับก้อนหินและรากไม้จนจุกไปทั้งตัว ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะร่วงหล่นลงสู่ความเวิ้งว้าง

หมับ!

มือเล็กคว้าเข้าที่เถาวัลย์เส้นใหญ่ที่ยื่นออกมาจากซอกหินได้หวุดหวิด ร่างของนางห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศ เบื้องล่างคือหุบเหวมืดมิดที่มองไม่เห็นก้นเหว เสียงลมพัดอู้ดังก้องอยู่ใต้ฝ่าเท้า

“ช่วยด้วย... ใครก็ได้ช่วยข้าที!” นางกรีดร้องสุดเสียง น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม แขนที่ยึดเถาวัลย์ไว้เริ่มชาและสั่นเทาเรี่ยวแรงกำลังจะหมดลง เถาวัลย์เส้นนั้นก็เริ่มส่งเสียงปริขาดทีละเส้น

ความสิ้นหวังเกาะกินหัวใจ นี่นางต้องมาตายอย่างโดดเดี่ยวในที่แบบนี้จริงๆ หรือ ขาทั้งสองข้างพยายามตะเกียกตะกายหาที่เหยียบ แต่ผนังหินก็ลื่นชันจนไร้ที่ยึดเกาะ

แกรก...

เถาวัลย์เส้นหนึ่งขาดผึง ร่างของนางร่วงหล่นลงไปอีกคืบ ซินเยว่หลับตาแน่น ยอมรับชะตากรรมที่กำลังจะมาถึง นางพึมพำขอโทษเสด็จพ่อในใจ

ทว่าในวินาทีที่เถาวัลย์เส้นสุดท้ายกำลังจะขาดลง แสงจากคบเพลิงก็สว่างวาบขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่พุ่งทะยานลงมาจากปากเหวราวกับนกอินทรีล่าเหยื่อ

“ซินเยว่!”

เสียงทุ้มตวาดลั่นฝ่าความมืด เฮยหลางไม่ได้ชะงักหรือลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว เขาทิ้งตัวไถลลงมาตามทางลาดชัน มือข้างหนึ่งกำมีดสั้นปักลงบนร่องหินเพื่อชะลอความเร็ว ก่อนจะยื่นมืออีกข้างมาคว้าข้อมือของนางไว้ได้ทันท่วงที ในจังหวะเดียวกับที่เถาวัลย์เส้นนั้นขาดสะบั้นลงพอดี

แรงกระชากทำเอานางเจ็บจนน้ำตาเล็ด ซินเยว่ลืมตาขึ้นมองบุรุษที่จับมือนางไว้แน่น หน้ากากหมาป่าของเขาหลุดหายไปครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยวและตื่นตระหนกอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน

“จับมือข้าไว้ให้แน่น อย่าปล่อยเด็ดขาด!” เขาตะโกนสั่ง เสียงหอบหายใจของเขาหนักหน่วง

“เจ้า... เจ้าตามมาทำไม ปล่อยข้าไปเถอะ” นางสะอื้น ตัวสั่นเทาเป็นลูกนกตกน้ำ

“หุบปาก! ข้าบอกแล้วไงว่าชีวิตเจ้าเป็นของข้า ถ้าข้าไม่อนุญาต เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ตาย!”

เขากัดฟันกรอด พยายามออกแรงดึงร่างของนางขึ้นมา แต่น้ำหนักของคนสองคนบวกกับหินที่ลื่นชัน ทำให้มีดสั้นที่เขาปักไว้เพื่อรั้งน้ำหนักเริ่มครูดไปตามร่องหิน เศษหินร่วงกราวลงสู่เบื้องล่าง

แครก... เพล้ง!

ใบมีดสั้นทนรับแรงกดดันไม่ไหว หักสะบั้นลง ร่างของคนทั้งสองร่วงดิ่งลงสู่หุบเหวเบื้องล่างทันที

“กรี๊ดดดด!”

ซินเยว่กรีดร้องหลับตาแน่น รอรับความเจ็บปวดแสนสาหัสที่กำลังจะพุ่งชน ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น เฮยหลางกลับกระตุกแขนนางอย่างแรง ดึงร่างบางเข้ามากอดไว้แนบอกกว้าง เขารวบตัวนางไว้แน่นจนแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียว ก่อนจะพลิกตัวกลางอากาศ สลับเอาร่างของเขาลงด้านล่าง เพื่อใช้แผ่นหลังของตนเองเป็นเบาะรองรับแรงกระแทกทั้งหมด

ปึก! โครม!

เสียงเนื้อกระทบโขดหินดังสนั่น ตามด้วยเสียงกิ่งไม้หักโค่น ร่างของทั้งคู่กลิ้งหล่นลงไปตามเนินดินด้านล่างของหุบเหว กระแทกเข้ากับโขดหินระเกะระกะและพุ่มไม้หนามอย่างรุนแรง กระทั่งไปหยุดนิ่งอยู่ริมลำธารสายเล็กๆ ก้นเหว

ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงน้ำไหลและเสียงหอบหายใจรวยริน

ซินเยว่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น นางรู้สึกมึนงงและปวดร้าวไปทั้งตัว แต่เมื่อขยับแขนขาก็พบว่าตนเองไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอะไรเลย เสื้อคลุมขนสัตว์ผืนหนาและอ้อมกอดที่รัดแน่นราวกับปลอกคอเหล็ก ช่วยปกป้องนางไว้จากอันตรายทั้งปวง

หญิงสาวรีบยันตัวลุกขึ้นนั่ง แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมากระทบก้นเหวเผยให้เห็นภาพที่ทำเอานางหัวใจหล่นวูบ

บุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็นจอมโจรที่โหดเหี้ยมที่สุด นอนนิ่งสนิทอยู่บนพื้นหิน เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่นจากการถูกกิ่งไม้และหินแหลมคมบาดลึก เลือดสีข้นไหลซึมออกมาจากบาดแผลฉกรรจ์ทั่วร่างกาย ย้อมน้ำในลำธารที่ไหลผ่านให้กลายเป็นสีแดงฉาน โดยเฉพาะที่แผ่นหลังและท่อนแขนที่เขาใช้ปกป้องนาง มีรอยฉีกขาดลึกจนเห็นเนื้อขาวซีดด้านใน

“เฮยหลาง... เฮยหลาง!” ซินเยว่เรียกชื่อเขาเสียงสั่น มือเรียวเอื้อมไปแตะใบหน้าของเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ หน้ากากหมาป่าแตกละเอียดหลุดหายไปแล้ว ซีกหน้าที่นางสัมผัสได้นั้นเย็นเฉียบ

เขายังคงหายใจรวยริน เปลือกตาขยับเล็กน้อยก่อนจะปรือขึ้นมองนาง แววตาของเขาพร่ามัว แต่ก็ยังฝืนเค้นเสียงแหบพร่าออกมา

“เจ้า... ไม่เป็นไรใช่ไหม”

คำถามสั้นๆ นั้นทำเอาน้ำตาของนางทะลักล้นออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ นางพยักหน้าหงึกๆ ร้องไห้สะอึกสะอื้น “ข้าไม่เป็นไร ข้าปลอดภัยดี แต่เจ้า... ทำไมเจ้าต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย! เจ้าเป็นโจรป่านะ ทำไมต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงเพื่อเชลยอย่างข้า!”

ริมฝีปากหยักลึกของเขาขยับเป็นรอยยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้เย้ยหยันเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับดูอ่อนโยนและขมขื่นอย่างประหลาด

“ข้าบอกแล้ว... ว่าหุบเขาของข้า ขาดฮูหยินดูแลเรือน... ใครจะยอมให้ฮูหยินตัวเอง... ตกเหวตายง่ายๆ เล่า”

พูดจบเขาก็สำลักเลือดออกมาคำโต ก่อนที่ดวงตาคมกริบจะปิดสนิทลง สติสัมปชัญญะดับวูบไปพร้อมกับลมหายใจที่แผ่วเบาลงทุกที

“ไม่นะ! เฮยหลาง เจ้าอย่าเพิ่งตายนะ ตื่นขึ้นมาสิ ตื่นขึ้นมาด่าข้าเหมือนเดิมสิเจ้าโจรบ้า!”

ซินเยว่เขย่าตัวเขาอย่างบ้าคลั่ง ความหวาดกลัวแบบใหม่เกาะกินหัวใจ มันไม่ใช่ความกลัวโจรป่าอีกต่อไป แต่มันคือความหวาดกลัวที่จะต้องสูญเสียเขาไป บุรุษที่สมควรจะเกลียดชังนาง บุรุษที่จับนางมาขังไว้ แต่กลับเป็นคนเดียวที่เอาแผ่นหลังของตนเองมารองรับความตายแทนนาง

สตรีสูงศักดิ์ที่ไม่เคยต้องหยิบจับสิ่งใด บัดนี้กลับต้องใช้มือที่สั่นเทาฉีกชายกระโปรงชุดแต่งงานสีแดงของตนออกเป็นริ้วๆ นางขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงใหญ่ ซับเลือดที่ไหลรินออกจากแผลทั่วร่างกายของเขาอย่างระมัดระวัง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แต่นางไม่สนใจความสกปรกหรือความกลัวอีกต่อไป

ในหัวมีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น... นางจะปล่อยให้เขาตายไม่ได้เด็ดขาด

ท่ามกลางความหนาวเหน็บและมืดมิดของก้นเหวลึก กำแพงอคติในใจขององค์หญิงผู้หยิ่งทะนงกำลังถูกกะเทาะออกทีละน้อย โดยมีเลือดและรอยแผลของอดีตโจรป่าผู้นี้เป็นเครื่องสังเวย