บทที่ 6

หลังจากฟังเรื่องราวของเจ้าของร่างเดิมผ่านสาวใช้แล้ว หลิวหรงผิงก็เอาแต่นั่งพิงหัวเตียงอยู่อย่างนั้นมาร่วมหนึ่งชั่วยาม[1]

สาวใช้คนสนิททั้งสองเมื่อเห็นว่านายสาวหายจากสติฟั่นเฟือนแล้วจริงๆ ต่างก็ดีใจจนกระโดดโลดเต้นยกใหญ่ เพราะนอกจากจะได้ชีวิตของผู้เป็นนายกลับคืนมาดังเดิมแล้ว ดูเหมือนว่าหลิวหรงผิงคนใหม่นี้จะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

จากสตรีร้ายกาจที่เอาแต่ด่าทอทุบตีพวกนาง กลับกลายเป็นคนใจเย็นขึ้น ทั้งยังไม่มีทีท่าว่าจะสนใจจวิ้นอ๋องอีกเลย

ทั้งคู่บอกว่าจะไปเก็บผลไม้โปรดที่เจ้าของร่างเดิมชอบกินนักหนามาต้อนรับการกลับมาของนาง แม้หลิวหรงผิงจะคิดว่าเป็นเรื่องไร้สาระแต่พอคิดว่าที่นางได้มาอาศัยร่างนี้ก็เพราะนายสาวของพวกนางได้ตายจากไปแล้ว ก็อดสงสารสตรีทั้งสองไม่ได้

“เฮ้อ...”

ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว ไม่รู้เลยว่าตนเองทะลุมิติมายังแห่งนี้ได้อย่างไร แล้วควรจะทำอย่างไรต่อไป

นางยกแขนขึ้นก่ายหน้าผาก ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนราบกับเตียงนอนอีกครั้ง

[ระบบกำลังสแกนยืนยันตัวตน กรุณาอยู่กับที่และงดขยับร่างกาย]

“หืม... นั่นเสียงอะไร” หลิวหรงผิงคิดว่าตนเองหูฝาด นางลืมตาตื่นขึ้นแล้วทำท่าจะลุกเพื่อมองหาต้นตอของเสียง

[ขอย้ำอีกครั้ง! ระบบกำลังสแกนร่างกายเพื่อยืนยันตัวตน งดทำกิจกรรมใดๆ ที่เป็นอุปสรรคต่อระบบ]

ทันใดนั้นก็มีเสียงสัญญาณดัง ‘ติ๊ดๆ’ พร้อมลำแสงสีขาวพาดผ่านร่างของนางไปอย่างรวดเร็ว

หลิวหรงผิงเบิกตากว้าง ตื่นตกใจกับภาพตรงหน้า หน้าจอที่เหมือนระบบคอมพิวเตอร์ในยุคที่นางจากมา ถึงจะมีเพียงหน้าจอสี่เหลี่ยมโปร่งแสงแต่นางดูออกว่ามันไม่ธรรมดาแน่นอน!

“อะ... อะไรกันเนี่ย!”

[ระบบยืนยันตัวตนเรียบร้อย พร้อมใช้งานแล้ว]

[ขอแจ้งให้ทราบว่า ระบบมีของวิเศษจากโลกอนาคต ไม่ว่าเจ้าของระบบต้องการสิ่งใดล้วนจัดหาให้ได้ทุกสิ่ง]

“จริงเหรอ”

[หากข้องใจสิ่งใด เจ้าของระบบสามารถอ่านใบชี้แจงที่ปรากฏบนหน้าจอตรงนี้ได้]

สิ้นเสียงระบบ ข้อมูลรายละเอียดก็ปรากฏสู่สายตาของนางทันที

“วิเศษไปเลย ข้ามมิติมาอย่างน้อยก็มีตัวช่วยแบบนี้ก็ไม่อดตายแล้วเรา”

เวลาผ่านไปราวหนึ่งก้านธูป[2] หลิวหรงผิงนั่งสำรวจระบบวิเศษที่มีทั้งคลังอาหารและคลังเวชภัณฑ์ต่างๆ มากมาย แต่ระบบนี้กลับไม่ได้ไร้ขีดจำกัดอย่างที่นางคิด

นางจำเป็นต้องปฏิบัติภารกิจเพื่อเปิดคลังอาหารและยาเหล่านี้ มิเช่นนั้นของพวกนี้ก็เป็นเพียงภาพลวงตาที่ไม่สามารถคว้ามาใช้งานได้จริง

‘ใช้งานยากเย็นขนาดนี้ ข้าไม่เอาด้วยหรอก’ นางคิดประชดในใจ

[ระบบตรวจพบความขี้เกียจของเจ้าของระบบ ขอเพิ่มเงื่อนไขกุญแจเปิดคลังยาอีกหนึ่งดอก]

“เฮ้ย! ไม่ได้สิ ข้าแค่คิดเฉยๆ ยังไม่ได้ทำจริงสักหน่อย!”

[คิดก็ไม่ได้เจ้าค่ะ]

“หืย..อะไรกันเนี่ย ข้าจะบ้าตาย”

[ภายในเวลาสิบสองชั่วยาม[3] โฮสต์ต้องทำการรักษาคนหรือสัตว์ด้วยเครื่องมือที่ระบบจัดหาให้]

หน้าจอแสดงภาพผ้าพันแผล แอลกอฮอล์ขวดใหญ่หนึ่งขวดพร้อมทั้งเบตาดีนสำหรับใส่แผลอีกสองขวดลอยออกมา

“จะมีใครตายหรือไง ให้มาซะเยอะเชียว”

[ระบบตรวจพบ...]

“พอเลย! ข้าแค่คิดหากเจ้ายังกล้าเพิ่มกุญแจให้ข้าอีก ข้าจะทุบระบบของเจ้าทิ้งแน่!”

[ขออภัย เวลานี้ระบบเกิดข้อขัดข้องต้องทำการซ่อมบำรุงด่วน ขอให้เจ้าของระบบโชคดี ไว้พบกันใหม่หลังภารกิจเสร็จสิ้น]

เจ้าระบบวิเศษพูดเองเออเองเสร็จสรรพ พร้อมกับโยนอุปกรณ์ทำแผลใส่นางอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปิดหน้าจอหายวับไปดื้อๆ ราวกับกลัวว่านางจะทุบทำลายมันทิ้งจริงๆ อย่างนั้นแหละ

“เจ้าระบบบ้าเอ้ย”

นางถอนหายใจพลางเบ้ปากออกมาเล็กน้อย พลันคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ดูท่าเรื่องของเจ้าของร่างนี้คงไม่ใช่แค่ปัญหากระทบกระทั่งในครอบครัวธรรมดาเสียแล้ว แต่น่าจะเกี่ยวพันไปถึงเชื้อพระวงศ์ที่มีส่วนทำให้ชีวิตของนางจบสิ้นลงได้ทุกเมื่อ

‘อยากให้เรื่องราวทั้งหมดเป็นเพียงแค่ความฝันเสียจริง... เฮ้อ’

- - - - - - - - - -

[1] หนึ่งชั่วยาม = 2 ชั่วโมง

[2] หนึ่งก้านธูป = ครึ่งชั่วโมง - 1 ชั่วโมง

[3] สิบสองชั่วยาม = 24 ชั่วโมง