บทที่ 2 : พยัคฆ์หน้านิ่ง กับ ฮูหยินหน้ามึน - 2

“กฎของจวนที่ท่านว่า... คือการปล่อยให้สุนัขรับใช้กัดเจ้านายงั้นหรือเพคะ?” จ้าวชิงเยว่เชิดหน้าขึ้น นัยน์ตาหงส์สบประสานกับดวงตาดุดันของเขาอย่างไม่ลดละ “ข้าไม่ได้แต่งเข้ามาเพื่อเป็นรูปปั้นประดับจวนให้ใครมาเหยียบย่ำเล่น ในเมื่อพวกนางไม่รู้ความ ข้าในฐานะนายหญิงก็เพียงแค่ ‘ช่วย’ ท่านอ๋องอบรมบ่มนิสัยให้ก็เท่านั้น หรือท่านอ๋อง... นึกเสียดายบ่าวไพร่ที่ไร้กาลเทศะพวกนี้?”

คำพูดฉะฉานและมีหลักการของนางทำให้เซี่ยหยางเจี้ยนชะงักไปเล็กน้อย สตรีตรงหน้าไม่เพียงแต่ไม่ร้องไห้ฟูมฟาย แต่ยังรู้จักใช้เหตุผลมาต้อนเขาให้จนมุม นี่มันผิดปกติเกินไปแล้ว

แต่สัญชาตญาณความระแวงของเขาบอกว่า นางต้องมีแผนการอะไรซ่อนอยู่แน่ๆ!

“อย่ามาใช้ฝีปากมารยากับข้า!” เขาตวาดเสียงเย็น เอื้อมมือใหญ่ไปบีบปลายคางมนของนางอย่างรวดเร็วและออกแรงบีบจนใบหน้างามต้องเชิดขึ้นตามแรง “เจ้าคิดว่าข้าดูไม่ออกหรือ ว่าเจ้ายกเรื่องบ่าวไพร่มาบังหน้า เพียงเพื่ออยากจะเรียกร้องความสนใจจากข้า เพื่อให้ข้ามาหาเจ้าที่นี่!”

แทนที่จ้าวชิงเยว่จะหวาดกลัวหรือปัดมือเขาออก นางกลับทำในสิ่งที่ทำให้องครักษ์เกาเฟิงที่ยืนอยู่ห่างๆ ถึงกับตาเบิกโพลง และตัวเซี่ยหยางเจี้ยนเองก็ถึงกับตัวแข็งทื่อ

นางขยับตัวก้าวเข้าไปประชิดตัวเขามากขึ้น จนปลายเท้าของทั้งสองแทบจะชนกัน ความใกล้ชิดที่กะทันหันทำให้เขาสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิความร้อนจากร่างบาง และที่สำคัญที่สุด... กลิ่นหอม กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ไม่ได้ฉุนเฉียวเหมือนเครื่องหอมของสตรีทั่วไป แต่มันเป็นกลิ่นของดอกอวี้หลาน ผสมกับความหวานละมุนที่ทำให้ลมหายใจของเขาเริ่มสะดุด

มือเรียวบางของนางค่อยๆ ยกขึ้นมาวางทาบลงบนหลังมือใหญ่ของเขาที่กำลังบีบคางนางอยู่ ปลายนิ้วของนางลูบไล้หลังมือเขาแผ่วเบา ชวนให้รู้สึกจั๊กจี้ไปถึงหัวใจ

“ถ้าข้าบอกว่าใช่... แล้วท่านอ๋องจะทำอย่างไรเล่าเพคะ?” นางกระซิบเสียงพร่า นัยน์ตาหงส์ที่ช้อนขึ้นมองเขานั้นเต็มไปด้วยความเย้ายวนและท้าทายอย่างโจ่งแจ้ง

“เจ้า... สตรีหน้าหนา!” เซี่ยหยางเจี้ยนกัดฟันกรอด พยายามจะสะบัดมือออก แต่กลับกลายเป็นว่านางใช้มืออีกข้างรั้งเอวสอบของเขาเอาไว้หลวมๆ ไม่ให้เขาถอยห่าง

“เมื่อคืนท่านอ๋องทิ้งข้าให้นอนหนาวเหน็บอยู่ผู้เดียว ข้าย่อมต้องคิดถึงเป็นธรรมดา” นางยิ้มพราย ไม่สะทกสะท้านกับสายตาอำมหิตที่จ้องมองมา “แต่ข้าก็ไม่คิดเลยนะเพคะ... ว่าท่านอ๋องจะห่วงใยข้าถึงเพียงนี้ แค่ข้าสั่งสอนบ่าวไพร่เล็กๆ น้อยๆ ท่านก็รีบทิ้งราชการด่วนมาหาข้าถึงที่... ดูท่าว่า ท่านอ๋องเองก็คงจะ ‘อดใจไม่ไหว’ ที่จะมาพบหน้าภรรยาคนนี้เช่นกันใช่หรือไม่เพคะ?”

“เหลวไหล!” เขาตวาดลั่น ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเย็นชาปานน้ำแข็ง บัดนี้กลับมีริ้วรอยสีแดงจางๆ พาดผ่านใบหูโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะหนักแน่นสม่ำเสมอ กลับเต้นรัวเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

นางกำลังยั่วโมโหเขา... หรือนางกำลังยั่วยวนเขาจริงๆ กันแน่!

กลิ่นหอมของนาง สายตาแพรวพราว และสัมผัสที่ปลายนิ้ว ทำเอาพญายมหน้าหยกถึงกับรวนไปชั่วขณะ เขาผลักร่างบางออกห่างตัวอย่างรวดเร็ว ราวกับนางเป็นถ่านไฟร้อนๆ ที่ลวกมือ ทว่าแรงผลักนั้นกลับไม่ได้รุนแรงนัก คล้ายกับคนกำลังสับสนเสียมากกว่า

“จงเก็บมารยาชั้นต่ำของเจ้ากลับไปซะ จ้าวชิงเยว่!” เขาชี้หน้านาง เสียงทุ้มแหบพร่าลงเล็กน้อย “บทลงโทษบ่าวไพร่ถือว่าจบแค่นี้ หากเจ้ากล้าสร้างเรื่องวุ่นวายอีก ข้าจะไม่ปรานีเจ้าแน่!”

พูดจบ ชินอ๋องผู้ห้าวหาญก็สะบัดชายเสื้อเดินหันหลังกลับออกไปจากเรือนอย่างรวดเร็ว ฝีเท้าของเขาดูเร่งรีบกว่าตอนขามาเสียอีก ราวกับกำลังหลบหนีบางสิ่งบางอย่าง... หลบหนีความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังก่อตัวขึ้นในอก

จ้าวชิงเยว่มองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินจากไปอย่างเร่งรีบ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง นางยกนิ้วเรียวขึ้นมาแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ นัยน์ตาฉายแววผู้ชนะ

‘ปากบอกว่าเกลียดมารยา... แต่หูแดงเถือกเชียวนะพ่อพญายมหน้าหยก’

นางหันกลับมามองพวกป้าหลิวที่ยังคงนั่งคุกเข่าอ้าปากค้างกับเหตุการณ์เมื่อครู่ บ่าวไพร่พวกนี้คงไม่เคยเห็นใครกล้าต่อปากต่อคำ แถมยังกล้าแตะเนื้อต้องตัวท่านอ๋องจอมโหดแล้วยังมีชีวิตรอดกลับมาได้

“พวกเจ้าได้ยินที่ท่านอ๋องพูดแล้วใช่ไหม?” นางเอ่ยเสียงเรียบ บรรยากาศยั่วยวนเมื่อครู่หายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น เหลือเพียงอำนาจของนายหญิงแห่งจวน “ท่านอ๋องบอกว่า บทลงโทษถือว่าจบแค่นี้... นั่นหมายความว่า หากพวกเจ้ายังกล้าลองดีกับข้าอีก บทลงโทษในครั้งหน้า จะไม่ใช่แค่การมานั่งคุกเข่าตากแดดสบายๆ แบบนี้แน่... ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าได้แล้ว!”

ป้าหลิวและพวกสาวใช้รีบคลานหนีออกไปราวกับผึ้งแตกรัง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหันกลับมามองสตรีชุดแดงที่ยืนอยู่เบื้องหลังอีกเลย

จ้าวชิงเยว่ทรุดตัวลงนั่งบนตั่งไม้ตามเดิม ยกถ้วยชาขึ้นจิบด้วยท่วงท่าสบายอารมณ์ การปะทะกันครั้งแรกผ่านไปได้ด้วยดี นางได้สร้างฐานอำนาจในเรือนหลังเรียบร้อยแล้ว และที่สำคัญที่สุด... นางได้กะเทาะรอยร้าวเล็กๆ ลงบนกำแพงน้ำแข็งของท่านอ๋องหน้าตายผู้นั้นสำเร็จแล้ว

สงครามรุกฆาตบุรุษหน้านิ่ง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!