Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
5 คนที่น่าสงสัย
“เอาล่ะ เดี๋ยวฉันจะทำแผลให้นะ ระหว่างนี้คุณก็เล่ามาว่าก่อนหน้านี้มันเกิดอะไรขึ้น แล้วคุณชื่ออะไร”
“ครับ ผมชื่ออลัน ก่อนหน้านี้ผมถูกยิง....”
อลันเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้กับหญิงสาวเจ้าของห้องฟังอย่างไม่มีปิดบังเพราะเท่าที่พูดคุยก็พอจะรู้แล้วว่าเธอคนนี้เป็นคนจิตใจดีและไม่เป็นอันตรายสำหรับเขา
“ก็ถือว่าคุณพูดความจริงนะ” เธอหันมายิ้มก่อนจะเก็บอุปกรณ์ทำแผลใส่กล่อง
“คุณเชื่อที่ผมเล่าใช่ไหม”
“ค่ะ คุณรู้ไหมว่าตอนนี้ทางโรงพยาบาลที่คุณหนีมากำลังประสานไปที่โรงพยาบาลแถวเชียงใหม่”
“คุณรู้ได้ยังไง”
“ฉันมีเพื่อนที่เป็นพยาบาล เธอทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลที่คุณไปผ่าตัดนั่นแหละ เธอถามเข้ามาในกลุ่มว่ามีใครเจอคุณไหมเพราะเป็นห่วงว่าคุณจะเป็นอันตราย”
“แล้วคุณบอกเขาไปหรือเปล่าว่าผมอยู่กับคุณ” อลันตกใจเพราะถ้าเธอบอกกับเพื่อนเขาก็คงต้องหาที่อยู่ใหม่
“ไม่ได้บอกค่ะ เพราะตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าคุณชื่ออะไร”
“แต่ตอนนี้คุณก็รู้แล้วนี่ครับ”
“คุณอุตส่าห์หนีมาจนถึงที่นี่ฉันว่าคุณคงมีเหตุผลมากพอใช่ไหมล่ะ บอกได้ไหมว่าทำไมถึงต้องหนี”
“เพราะผมอยากรู้ว่าใครที่ทำร้ายผม”
“ทำไมไม่ให้ตำรวจจัดการล่ะ คุณแจ้งความหรือยังคะ”
“ผมแจ้งความไปแล้วแต่ไม่รู้ว่าเรื่องจะคืบหน้าไหม”
“ดูเหมือนคุณจะไม่ไว้ใจตำรวจนะคะ”
“ตอนนี้ผมไม่กล้าไว้ใจใครเลย”
“แล้วคุณไว้ใจฉันเหรอ ถ้าฉันเอาเรื่องของคุณไปบอกศัตรูขึ้นมาล่ะ” หญิงสาวถามหยั่งเชิงแต่เธอไม่คิดจะทำแบบนั้นเพราะไม่อยากจะเอาตัวเองเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของคนอื่น
“ผมคิดว่าผมไว้ใจคุณได้ ว่าแต่ผมยังไม่รู้ชื่อคุณเลยนะครับ”
“ฉันชื่อมุกค่ะ”
“ขอบคุณมากนะคุณมุกที่ช่วยเหลือผม”
“เรียกแค่มุกก็พอค่ะคุณอลัน”
“ที่คุณยังเรียกผมว่าคุณเลยนี่”
“แล้วจะให้เรียกอะไรล่ะคะ”
“ผมน่าจะอายุมากกว่ามุกนะ” อลันหยิบกระเป๋าเงินของตนเองที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วดึงบัตรประชาชนออกมายื่นให้กับหญิงสาว
“อื้อ คุณอายุมากกว่าจริงๆ ด้วยค่ะ ฉันเรียกคุณว่าพี่ก็ได้”
“ดีครับ มุกจะเก็บบัตรประชาชนของพี่ไว้ก็ได้นะ”
“มุกจะเก็บไว้ทำไมคะ”
“ก็เผื่อพี่ทำอะไรไม่ดีมุกจะได้เอาเป็นข้อมูลไว้แจ้งความ”
“พี่อลันคงไม่กล้าทำร้ายคนที่ช่วยพี่หรอกใช่มั้ยคะ” หญิงสาวหันมาถามพร้อมกันยิ้มกว้างจนตาเป็นรูปสระอิ รอยยิ้มของเธอทำให้เขายิ้มตามไปด้วย
“ครับ มุกเป็นพยาบาลเหรอ”
“ใช่ค่ะ”
“แต่เมื่อเช้าไม่เห็นใส่ชุดพยาบาลเลยนี่ครับ” อลันเริ่มชวนคุยเพราะตลอดทั้งวันไม่ได้เจอใครเลย
“มุกทำห้องฉุกเฉินค่ะ ไม่ต้องใส่ชุดสีขาว”
“อ๋อ....”
“พี่ล่ะคะทำงานอะไร มุกแค่ถามนะคะถ้าพี่ไม่สะดวกตอบก็ไม่เป็นไร มุกเข้าใจ”
“พี่ทำงานทางด้านอสังหาครับ ช่วยคุณพ่อดูงานอีกที” เขาตอบแบบกลางๆ
“แล้วพี่บอกพ่อหรือยังว่าพี่ถูกยิง ยืมโทรศัพท์มุกได้นะคะ”
“ไม่เป็นไรครับ พี่ว่าพ่อน่าจะรู้ข่าวจากผู้ช่วยของพี่แล้วล่ะ” พอพูดถึงผู้ช่วยอลันก็เครียดขึ้นมาทันที เขาไม่รู้ว่าตอนนี้สิงหาและดนัยตามเรื่องคนร้ายไปถึงไหนแล้ว
“พี่อลันเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”
“พี่กำลังคิดว่าพรุ่งนี้คงต้องหาทางติดต่อผู้ช่วย”
“ดูหน้าพี่แล้วไม่ค่อยสบายใจเลย ยืมโทรศัพท์มุกได้นะ”
“พี่ขอใช้อินเทอร์เน็ตได้ไหม เพราะโทรน่าจะไม่ค่อยปลอดภัย”
“ได้ค่ะ พี่อลันรอแป๊บนะคะ” มุกตาภาวิ่งหายเข้าไปในห้องนอนแล้วกลับออกมาพร้อมกับโทรศัพท์เครื่องหนึ่งกับพาวเวอร์แบงค์ในมือ
“ให้พี่ยืมเหรอ”
“ค่ะ เครื่องนี้มุกไม่ค่อยได้ใช้แล้วค่ะ แต่จะขายหรือทิ้งไปก็เสียดายค่ะ”
“ขอบคุณครับ ในนี้มีความลับอะไรไหม”
“ไม่มีหรอกค่ะ มุกเชื่อมอินเทอร์เน็ตไว้แล้ว”
“มุกใส่รหัสเฟซอวตาลไว้นะ พี่เอาของพี่ล็อกอินได้เลยนะคะ”
“พี่ขอให้เฟซนั้นได้ไหมครับ”
“ได้ค่ะ แต่มุกว่าพี่ระแวงเกินไปหรือเปล่าคะ เรื่องถึงตำรวจแล้วเดี๋ยวก็จับคนร้ายได้ค่ะ” หญิงสาวพูดตามประสาคนมองโลกในแง่ดี
“พี่แค่อยากกันไว้ก่อน แต่มุกไม่ต้องกลัวหรอกนะพี่จะไม่ทำให้มุกเดือดร้อน”
“ได้ยินแบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย งั้นมุกขอตัวก่อนนะคะ”
“ครับ” อลันรอให้มุกตาภาเดินเข้าห้องนอนไปแล้วเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะค้นหาเฟซบุ๊กที่สิงหาเปิดบัญชีไว้ก่อนจะแยกจากกัน
“สะดวกไหม”
“ครับ” อีกฝ่ายพิมพ์กลับมาแทบจะทันทีเหมือนกำลังรอการติดต่อกลับจากเขาอยู่
อลันใช้วิธีโทรออกจากโปรแกรมแมสเซ็นเจอร์เพราะเขาไม่รู้ว่าเบอร์ที่ใช้อยู่นี้หญิงสาวใช้แบบรายเดือนหรือแบบเติมเงิน
“ฉันเองนะ”
“ครับคุณอลัน ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนพวกผมเป็นห่วงมากนะครับ”
“ฉันปลอดภัยดี”
“คุณไม่ไปตามที่นัดไว้ พวกผมตามหากันให้วุ่น”
“นายไม่ต้องห่วงหรอกที่ที่ฉันอยู่ปลอดภัยดี”
“แล้วแผลล่ะครับเป็นยังไงครับ นั่งรถไฟไปนานอย่างนั้นอักเสบไหมคุณไม่ได้เอายาแก้อักเสบติดไปด้วย” สิงหาเป็นห่วงกลัวแผลเจ้านายจะอักเสบ
“พอดีว่าเจอคนใจดีบนรถไฟ เธอเป็นพยาบาลก็เลยเอายาให้ฉันกินแล้วช่วยทำแผลให้”
“โชคดีไปนะครับ แต่เธอจะไม่บอกคนอื่นใช่ไหม” สิงหาถามอย่างระแวง
“ไม่หรอก”
“คุณไว้ใจเธอเหรอครับ”
“อือ ตอนนี้ฉันอยากรู้เรื่องที่บริษัทมากกว่า มีความเคลื่อนไหวอะไรไหม”
“มีคนแจ้งข่าวไปแล้วว่าคุณถูกยิงที่พิษณุโลกและตอนนี้ไปรักษาตัวที่เชียงใหม่”
“พ่อล่ะว่ายังไงบ้าง”
“ผมยังไม่ได้คุยกับคุณท่านครับ ถ้าผมเข้าไปหาคุณท่านก็ต้องสงสัยว่าทำไมผมถึงไม่อยู่เชียงใหม่กับคุณแต่ผมว่านายต้องหาทางติดต่อท่านนะครับ”
“อือ ฉันจะหาทางติดต่อพ่อดูก็แล้วกันนะ แต่ฉันไม่อยากให้คุณดุจดาวรู้”
“คุณอลันคิดว่าเรื่องนี้เธอมีส่วนเกี่ยวข้องเหรอครับ”
“ฉันก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่ แต่คุณดุจดาวไม่ค่อยเห็นด้วยที่พ่อจะให้ฉันเข้าไปบริหารแทน”
“ถ้าอย่างนั้นผมจะลองให้คนสืบดูว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับคุณดุจดาวไหม”
“ฉันฝากด้วยนะ ถ้าได้เรื่องติดต่อฉันทางนี้ก็แล้วกัน”
“คุณอยู่ที่ไหนครับ เดี๋ยวผมให้คนไปรับ”
“ไม่เป็นไร ฉันอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้ลำบาก นายยังอยู่เชียงใหม่ใช่ไหม”
“ครับ แต่คืนนี้ก็จะกลับกรุงเทพแล้วส่วนเรื่องคนร้ายผมให้คนที่ไว้ใจได้ตามเรื่องให้อยู่ คุณอลันดูแลตัวเองด้วยนะครับ”
“นายสองคนก็เหมือนกันนะ” อลันคุยจบก็ล้มตัวลงนอนเขายังรู้สึกเจ็บแผลอยู่บ้างแต่มันก็ดีกว่าเมื่อวาน
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
