3 ต้องหลอกให้หลงทาง

“อย่า ดนัย” อลันกัดฟันแน่น ใบหน้าคมคายเริ่มซีดเผือดเพราะอาการเสียเลือดและความเจ็บปวดที่ตีขึ้นมาเป็นระลอก

“เราไม่รู้ว่าพวกมันดักรออยู่ไหม”

“ผมว่าพาคุณอลันไปโรงพยาบาลกก่อนไหม ผมพอมีทางลัดที่ไม่ต้องผ่านหน้าโครงการ” หัวหน้าวิศวกรเสนอ

“งั้นคุณขับตามไปนะ” สิงหาและดนัยช่วยกันพยุงเจ้านายไปที่รถและขับตามรถหัวหน้าวิศวะกรออกไป

อลันถูกพามายังห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งและถูกพาไปผ่าตัดเอากระสุนออกในทันที

“นายเฝ้าหน้าห้องไว้นะดนัย ฉันจะออกไปดูลาดเลาข้างนอก”

“คุณสิงหาว่าเราควรตามคนของเรามาเพิ่มไหม”

“พวกนั้นคงตามมาไม่ทัน ฉันว่าพวกมันคงยังไม่กล้าทำอะไรตอนนี้หรอก เรายังพอมีเวลาขอให้คุณอลันผ่าตัดออกมาอย่างปลอดภัยก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที”

“ให้ผมช่วยอะไรไหมครับ” หัวหน้าวิศวกรถามขึ้น

“คุณช่วยได้มากเลยล่ะ ถ้ามีคนถามก็บอกแค่ว่าเจ้านายถูกยิงและพาส่งโรงพยาบาลจากนั้นก็ไม่รู้อะไรอีกแล้ว ส่วนพวกคนงานก็กำชับหน่อยก็แล้วกันว่าไม่รู้ไม่เห็นอะไร ว่าแต่ทำไมวันนี้ช่วงบ่ายคนงานไปไหนกันหมดล่ะ”

“วันนี้มีงานบวชของลูกชายหัวหน้าคนงานครับ พวกเขาก็เลยไปร่วมงานกัน ส่วนคนที่ยังทำงานอยู่ก็เป็นพวกคนงานใหม่น่ะครับ”

“อือ คุณไปพักเถอะที่เหลือผมจัดการเอง”

“ครับ”

สิงหาเดินตามหัวหน้าวิศวกรออกมาที่หน้าโรงพยาบาลและรอจนรถยนต์ของเขาขับออกไปก็กลับขึ้นมาที่หน้าห้องผ่าตัดอีกครั้ง

“เขาน่าสงสัยไหมครับ”

“ฉันก็ดูไม่ออกเหมือนกัน เขาบอกว่าวันนี้คนงานไปงานบวชของลูกชายหัวหน้าคนงานน่ะ”

“อ๋อ...”

เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมงประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก ชายหนุ่มทั้งสองคนก็รีบเดินตรงไปหาคุณหมอทันที

“เจ้านายผมปลอดภัยดีใช่ไหมครับ” สิงหาถามอย่างร้อนใจ

“คนเจ็บปลอดภัยดีครับ กระสุนไม่โดนจุดสำคัญ”

“ขอบคุณมากครับคุณหมอ แล้วทำไมเจ้านายถึงยังไม่ออกมาล่ะครับ”

“คนไข้ต้องอยู่ในห้องสังเกตอาการก่อนครับ ส่วนรายละเอียดเดี๋ยวถามพยาบาลนะครับ ผมขอตัวก่อน”

......

เช้าวันใหม่ห้องพักผู้ป่วย

“ฉันเดาไม่ออกเลยจริงๆ ว่าใครอยากจะทำร้ายฉัน” อลันขมวดคิ้วเมื่อพยายามจะนึกว่าตนเองไปขัดแข้งขัดขาใครถึงขั้นส่งคนมายิง

“นั่นสิครับ ทุกโครงการเราก็ได้มาอย่างใส่สะอาด เรื่องที่คุณอิทธิจะวางมือและคุณขึ้นมาบริหารแทนทางบอร์ดบริหารก็ไม่มีใครว่าอะไร” สิงหาเองก็คิดไม่ตก

“คุณอลันครับ คุณจะว่าอะไรไหมถ้าผมจะถามอะไรสักอย่าง” ดนัยที่คิดตามอลันกับสิงหาพูดก็อยากจะออกความคิดเห็นบ้าง

“นายนึกอะไรออกเหรอดนัย ลองพูดมาสิ”

“ถ้าไม่ใช่เรื่องธุรกิจจะเป็นเรื่องผู้หญิงหรือเปล่าครับนาย” ดนัยถามแล้วขยับไปหลบอยู่หลังสิงหาเพราะกลัวเจ้านายโกรธ

“ไม่มีทางตอนนี้ฉันไม่ได้คบกับใครเลย ถ้ายังไม่รู้ว่าคนร้ายเป็นพวกไหน ฉันก็เป็นเป้านิ่ง ฉันต้องรีบออกไปจากที่นี่”

“แต่คุณอลันยังไม่หายนะ” สิงหารีบเอ่ยห้าม

“นายจะให้ฉันนอนรอให้พวกมันตามมาทำร้ายหรือไงล่ะ”

“เราต้องหนีออกไปจากที่นี่”

ขณะที่กำลังปรึกษากันว่าจะหนีไปจากโรงพยาบาลนี้ยังไงตำรวจก็เปิดประตูเข้ามาเสียก่อน

“ฟื้นแล้วเหรอครับ ผมขออนุญาตสอบปากคำหน่อยนะครับ”

อลันให้การไปตามจริงเพราะเขาเองก็อยากหาตัวคนที่สั่งคนมาทำร้ายเขา

“ตำรวจครับ ผมว่าถ้าเจ้านายของผมยังอยู่ที่นี่ผมคิดว่าไม่น่าจะปลอดภัย ตำรวจช่วยพูดกับคุณหมอให้หน่อยได้ไหมครับผมอยากพาเจ้านายไปรักษาที่อื่น”

“คุณจะไปที่ไหนล่ะ ระหว่างเดินทางจะให้ผมส่งคนไปคุ้มกันไหม”

“เชียงใหม่ครับ” อลันตอบ

“เดี๋ยวผมจะลองคุยกับคุณหมอให้นะว่าจะออกได้เร็วที่สุดตอนไหน”

“ขอบคุณครับคุณตำรวจ”

ดนัยเดินตามคุณตำรวจไปส่งที่หน้าห้องจากนั้นก็ล็อกประตูและกลับมาที่เตียงของเจ้านาย

“คุณอลันจะไปเชียงใหม่เหรอครับ”

“เปล่า”

“อ้าว...แล้วคุณไปบอกตำรวจแบบนั้นทำไมล่ะครับ” สิงหางงกับเจ้านาย

“ฉันไม่ไว้ใจใครทั้งนั้นแหละ ถ้าตำรวจเป็นคนของพวกนั้นล่ะ”

“นายคิดจะทำอะไรต่อ”

“ฉันจะให้นายสองคนซื้อตัวเครื่องบินสามที่นั่งไปเชียงใหม่ ส่วนฉันจะกลับกรุงเทพ”

“คุณจะไปยังไง ตอนนี้คุณยังไม่หายดีเลยนะครับ ให้ผมได้กับคุณด้วยดีกว่า”

“รถไฟไงล่ะ ฉันว่าถ้าหมอไม่ให้ออกจากโรงพยาบาลก็คงต้องหาทางหนีออกไป”

“ผมขอดูเส้นทางรถไฟก่อนนะครับ”

เมื่อปรึกษากันแล้วสิงหาก็ออกไปถามพยาบาลซึ่งคำตอบที่ได้รับคือเขาต้องนอนอยู่ที่นี่อย่างน้อยก็ถึงวันพรุ่งนี้เช้าจากนั้นหมอจะเขียนหนังสือส่งตัวให้เขาไปรักษาในโรงพยาบาลที่เชียงใหม่

“ขอบคุณครับ” เขากล่าวขอบคุณแล้วเดินกลับมาในห้องอีกครั้ง

“ว่าไง”

“เขาบอกว่าอย่างไวสุดพรุ่งนี้เช้า”

“ฉันรอนานขนาดนั้นไม่ได้ เอาอย่างนี้นะ เย็นนี้ฉันจะแอบออกไปจากโรงพยาบาล นายไปส่งฉันที่สถานีรถไฟ น่าจะมีเที่ยวสี่ทุ่ม ถึงกรุงเทพก็น่าจะเช้า”

“เดี๋ยวผมจะบอกพวกเราที่นั่นให้หาที่พักชั่วคราวให้ก่อน ช่วงนี้คุณปิดโทรศัพท์ไว้นะแล้วก็คงต้องพกเงินสด เดี๋ยวผมจะไปจัดการเรื่องเงินก่อน”

ในเวลาบ่ายสิงหาไปจัดการเรื่องเงินสดมาให้เจ้านายและจ่ายค่ารักษาก่อนจะไปจัดการเรื่องตั๋วรถซึ่งวันนี้รถไฟแบบตู้นอนเต็มทุกที่นั่ง

“งั้นเอาชั้นสองก็ได้ครับ”

“ขอบัตรประชาชนด้วยค่ะ”

“ต้องใช้บัตรด้วยเหรอครับ”

“ค่ะ”

“งั้นผมขอกลับไปเอาบัตรก่อนนะครับ” สิงหาคิดว่าถ้าใช้บัตรคนที่ตามทำร้ายก็จะรู้ว่าเจ้านายของเขาไม่ได้ไปเชียงใหม่อย่างที่บอก

เขาเดินออกมาจากจุดจำหน่ายตั๋วและกำลังจะตรงไปยังวินจักรยายนต์เพื่อจ้างให้ไปซื้อตัวแทนแต่ก็พอดีกับมีแกร๊ปคันหนึ่งมาจอดตรงหน้าพอดี

“น้องครับ”

“ว่าไงครับพี่จะไปที่ไหนครับ”

“น้องอายุเท่าไหร่”

“28 ครับพี่มีอะไรหรือเปล่า”

“พี่ให้หนึ่งพันไปซื้อตัวรถไฟเที่ยว 108 ให้พี่หน่อยนะ บอกว่าลงกรุงเทพอภิวัฒน์” เขาพูดพร้อมกับส่งธนบัตรใบละหนึ่งพันให้สองใบ

“ทำไมพี่ไม่ซื้อเองล่ะครับ พี่ไปทำอะไรผิดมาหรือเปล่า”

“อย่าพูดดังไปสิ พี่จะแอบไปหาเมียน้อย”

“อ๋อ ผมเข้าใจล่ะ เดี๋ยวผมไปซื้อให้”

“น้องๆ ถอดเสื้อสีเขียวออกก่อน เดี๋ยวพนักงานขายตั๋วสงสัย”

“โทษทีครับพี่ ผมฝากเสื้อกับรถด้วยนะเดี๋ยวมา” ชายหนุ่มถอดเสื้อคลุมสีเขียวพาดไว้ที่จักรยานยนต์ก่อนจะรีบไปวิ่งไปซื้อตั๋วรถไฟ