บทที่5ตรวจค้น

ท่านพระยาผู้ไม่รู้อะไรเลยที่ตอนนี้ ยังคงนั่งอยู่ในโถงที่ทำงาน คิดถึงมะลิด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์ ไม่ทันรู้เลยว่า ภัยร้ายกำลังจะคืบคลานเข้าสู่หญิงที่เขารัก!

ที่เรือนสลักไม้ของพ่อขุนทองในเช้าวันนั้น บรรยากาศในเรือนเต็มไปด้วยความสงสัยและความวิตกกังวล หลังจากที่หลวงทัศนำทหารมาถึงเรือน พวกทหารยืนเรียงแถวอย่างมั่นคง ขณะที่หลวงทัศยืนอยู่ข้างหน้า พูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมและดุดัน หลวงทัศเสียงแข็ง "ขอให้ทุกคนในเรือนนี้ฟังให้ดี ข้าจะทำการตรวจสอบของทั้งหมดในเรือนนี้!"

พ่อขุนทองยืนอยู่ในที่ของเขา ใบหน้าของเขาซีดลงทันทีเมื่อได้ยินคำสั่งนั้น ความตกใจและความเครียดแผ่ซ่านไปทั่วตัวเขา จิตใจของเขาเริ่มตื่นตระหนกอย่างไม่สามารถควบคุมได้ นี่คือการบุกมาของท่านหลวงเพื่อทำการตรวจค้น! ทหารเริ่มกระจายไปตามมุมต่างๆ ของเรือนอย่างรวดเร็ว

พ่อขุนทองเสียงสั่น "ท่านหลวง!.. ท่านจะตรวจสอบสิ่งใดหรือ?"

(หลวงทัศยืนจ้องพ่อขุนทองด้วยสายตาเย้ยหยัน ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา)

ข้าได้ยินชาวบ้านพูดกันว่าเจ้าทำการค้าของเถื่อน "หึ! เจ้าคิดหรือว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าทำการค้าแบบนี้ได้โดยไม่ถูกตรวจสอบ? เจ้าสมคบคิดกับพวกโจรแล้วไม่ต้องรับโทษหรือ?"

(คำพูดของหลวงทัศทำให้พ่อขุนทองตกใจยิ่งขึ้น เขากลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่ หัวใจของเขาเต้นรัวๆ เมื่อคิดถึงเรื่องที่หลวงทัศกล่าวหา และยิ่งทำให้ทหารเริ่มตรวจค้นอย่างละเอียด)

"ท่านหลวง… อย่าให้ข้าต้องถูกกล่าวหาว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ท่านกล่าวเลย ข้าทำงานอย่างสุจริต ไม่มีอะไรที่ผิดกฎหมายแน่นอน"

(ขณะเดียวกัน พวกคนงานในเรือนก็เริ่มตกใจและพากันพูดคุยกระซิบกระซาบเกี่ยวกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น หลายคนเริ่มไม่สบายใจเกี่ยวกับการตรวจค้นที่กำลังดำเนินไป บางคนเริ่มถามกันว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง)

คนงานคนแรกเอ่ย "ทำไมอยู่ๆท่านหลวงถึงมาที่นี่ล่ะ ข้าไม่เคยเห็นใครมาตรวจเรือนของพ่อขุนทองเลย"

คนงานคนที่สอง "ข้าได้ยินมาว่า ท่านหลวงจะตรวจค้นของที่เรานำมาขาย เพราะบางคนกล่าวหาว่า พ่อขุนทองมีส่วนเกี่ยวข้องกับขบวนการค้าของเถื่อน!"

(ในขณะเดียวกัน "มะลิ" ลูกสาวของพ่อขุนทองซึ่งไปจ่ายตลาดในเช้าวันนั้น ยังไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นที่บ้านเลย เมื่อมาถึงตลาดก็ได้ยินข่าวลือจากชาวบ้านเกี่ยวกับการตรวจค้นของหลวงทัศที่กำลังเกิดขึ้นที่เรือนของพ่อขุนทอง)

เสียงชาวบ้าน "ได้ยินมาว่าท่านหลวงพาพวกทหารมาค้นที่เรือนพ่อขุนทอง ท่านหลวงบอกว่าพ่อขุนทองมีความเกี่ยวข้องกับพวกโจรค้าของเถือน!" ถ้างั้นแม่มะลิ ลูกสาวของพ่อขุนทองคงตกอยู่ในอันตรายแน่!"

(มะลิฟังแล้วใบหน้าซีดเซียว รีบวิ่งกลับไปที่เรือนอย่างรวดเร็ว หัวใจของนางเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อได้ยินเรื่องราวที่เกิดขึ้นมะลิวิ่งเข้ามาที่เรือนอย่างรวดเร็ว หัวใจของนางยังคงเต้นรัวและไม่อาจสงบได้ มือของนางสั่นไปมา ขณะที่มองเห็นทหารเดินไปเดินมาในเรือน พวกเขากำลังตรวจสอบของอย่างละเอียด และมีท่าทีดุดันมาก)

"พ่อ! พ่อ มะลิตะโกนเสียงดัง

(พ่อขุนทองได้ยินเสียงมะลิ เขาหันมาเห็นนางวิ่งเข้ามาด้วยท่าทางตกใจ ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความวิตกกังวลยิ่งขึ้น)

พ่อขุนทอง เรียกเสียงดัง "มะลิ! เจ้าไปไหนมา?! มะลิวิ่งเข้ามาหาพ่อขุนทองด้วยสีหน้าหวาดกลัว เกิดอะไรขึ้นคะพ่อ"ท่านหลวงมาที่นี่ทำไมกัน??"

พ่อขุนทองน้ำเสียงเครียด "ไม่มีอะไรหรอกมะลิ… ท่านหลวงแค่ทำการตรวจสอบตามที่ชาวบ้านได้แจ้งมา พ่อเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"

(ขณะที่ทั้งสองพูดคุยกัน หลวงทัศเดินเข้ามาหาพวกเขา พร้อมกับทหารที่ตามมา ท่าทางของหลวงทัศเต็มไปด้วยความดุดันและอำนาจ)

หลวงทัศเสียงเย็นชา "พ่อขุนทอง! ข้าจะให้เจ้าชี้แจงให้ดีว่า ของที่เจ้ามีอยู่ในเรือนนั้นได้มาอย่างไร… และต้องหาคำตอบว่าเจ้ามีส่วนเกี่ยวข้องกับการค้าเถื่อนจริงหรือไม่!"

(พ่อขุนทองและมะลิยืนนิ่ง ขณะที่ทหารเริ่มตรวจสอบทุกสิ่งอย่างละเอียด มือของพ่อขุนทองเริ่มเย็นเฉียบด้วยความวิตกกังวลเกี่ยวกับการดำเนินการของหลวทัศ)

(ด้านขุนอินกำลังเตรียมตัวจะออกจากเรือนโดยเร็วที่สุด หลังจากที่ได้ยินข่าวจากตลาดเกี่ยวกับการตรวจค้นของหลวงทัศที่เรือนของพ่อขุนทอง เขารู้สึกว่าต้องรีบไปแจ้งท่านพระยาทันที เพื่อให้ท่านรู้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้น แต่ทันใดนั้น เขากลับเจอกับคุณหญิงเนื้อนวลและแสงยืนขวางอยู่ตรงทางออก)

คุณหญิง " ข้ามีความต้องไปแจ้งเรื่องแก่ท่านพระยา!ได้โปรดหลีกทางด้วยขอรับ!"

(คุณหญิงนวลยืนยิ้มอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม ใบหน้าเคร่งขรึมและนิ่งไม่แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย แม่แสงยืนข้างๆ ด้วยท่าทางหนักแน่น ดวงตาของทั้งสองคนจ้องมาที่ขุนอิน)

คุณหญิงนวล น้ำเสียงเยือกเย็น "ขุนอิน… เจ้ามีสิทธิ์อะไรเรียกให้ข้าหลีกทางในเรือนนี้คนที่ใหญ่รองจากท่านพระยาคือข้า" (ขุนอินสะอึก ไม่คาดคิดว่าเขาจะถูกขัดขวางในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดอย่างนี้ เขาเริ่มลังเลและหวั่นวิตกในใจ แม้จะรู้ว่าเป็นเรื่องที่ท่านพระยาควรรู้ แต่เขาก็ไม่สามารถขัดคำสั่งของคุณหญิงนวลได้)

คุณหญิงเนื้อนวล ยิ้มเยาะ "ข้าขอสั่งไม่ให้เจ้าไปหาท่านพระยาเป็นอันขาด! (ขุนอินรู้ดีว่าคุณหญิงนวลมีเจตนาอะไรบางอย่าง เขายืนนิ่งแล้วหลุบตาลง คิดถึงคำสั่งของเธอที่เขาไม่อาจขัดขืนได้)

(ขุนอินยืนนิ่งเงียบ เขารู้สึกอึดอัดและสับสนในใจ แต่ไม่สามารถขัดคำสั่งของคุณหญิงนวลได้ ขณะที่คุณหญิงนวลยิ้มอย่างพอใจ)