บททีุ่6ถูกใส่ความ

(หลังจากถูกขัดขวางไม่ให้ไปแจ้งท่านพระยา ขุนอินยืนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขารู้ดีว่าเวลาไม่รอใคร และถ้าเขาไม่สามารถแจ้งข่าวให้ท่านพระยาได้ เขาก็ยังมีอีกทางเลือกหนึ่ง นั่นคือไปยังเรือนพ่อขุนทองด้วยตัวเอง! เขาต้องรีบไปก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป!)

(เขารีบตรงไปหาขุนไชย เพื่อนสนิทและที่เขาไว้วางใจ หากจะมีใครช่วยเหลือในยามคับขัน ขุนไชยย่อมเป็นคนแรก! เมื่อไปถึงเรือนของขุนไชย เขาก็รีบแจ้งเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ฟัง)

เสียงขุนอินกระวนกระวาย "ขุนไชย! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! หลวงทัศกำลังตรวจค้นเรือนพ่อขุนทองอย่างไม่เป็นธรรม ข้าไปแจ้งท่านพระยาไม่ได้ เพราะคุณหญิงนวลสั่งไว้! ข้าว่าเราต้องรีบไปที่เรือนพ่อขุนทองเดี๋ยวนี้เลย!"

(ขุนไชยซึ่งกำลังพักผ่อนอยู่ พลันลุกขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเรื่องนี้ เขารู้ดีว่าหลวงทัศไม่ใช่คนดี เป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยม และหากเขาได้โอกาสเล่นงานใคร ก็คงไม่ปล่อยให้หลุดมือแน่!)

ขุนไชยเสียงหนักแน่น "เช่นนั้น เราอย่าชักช้า รีบไปกันเถอะขุนอิน! หากเราปล่อยให้พ่อขุนทองต้องเผชิญเรื่องนี้เพียงลำพัง เขาอาจไม่มีโอกาสรอดจากแผนการของหลวงทัศ!"

(ทั้งสองไม่รอช้า รีบควบม้าออกจากเรือนของขุนไชย มุ่งหน้าสู่เรือนพ่อขุนทองทันที ขณะที่พวกเขาควบม้าไปตามทาง ฝุ่นตลบอบอวล สายลมพัดผ่านใบหน้าของทั้งคู่ แต่ในใจของพวกเขากลับร้อนรุ่มราวกับไฟเผา!)

(ขุนอินและขุนไชยรู้ดีว่า สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอาจเป็นกับดักของหลวงทัศ และหากพวกเขาไปถึงช้าเพียงก้าวเดียว อาจหมายถึงหายนะของพ่อขุนทองและมะลิ!)

ที่เรือนพ่อขุนทอง ทหารของหลวงทัศกระจายกำลังอยู่ทั่วบริเวณ ขณะที่หลวงทัศยืนอยู่ตรงกลาง ล้อมรอบด้วยผู้ติดตาม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ท่าทางพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด เบื้องหน้าของเขามีกล่องไม้ใบหนึ่งที่ถูกเปิดออก ด้านในเต็มไปด้วยของผิดกฎหมายที่ถูกจัดวางอย่างจงใจ!)

(พ่อขุนทองยืนงง สายตาของเขามองไปที่ของเหล่านั้นด้วยความตกตะลึง เขาไม่เคยเห็นของเหล่านี้มาก่อนเลย!)

หลวงทัศเสียงเยาะเย้ย "พ่อขุนทอง นี่เจ้าจะบอกข้าว่าเจ้าไม่รู้เรื่องของพวกนี้เลยรึ? พ่อขุนทองเงยหน้าขึ้น มองสบตาหลวงทัศด้วยความไม่พอใจ แต่พยายามระงับอารมณ์ไม่ให้แสดงออกมากเกินไป

พ่อขุนทองเสียงหนักแน่น "ข้าไม่รู้เรื่องของพวกนี้เลย ข้าทำงานสุจริตมาตลอด ท่านหลวงโปรดพิจารณาให้ถี่ถ้วนก่อนเถิด"

(หลวงทัศหัวเราะเสียงต่ำ เดินวนรอบตัวพ่อขุนทองอย่างช้าๆ พร้อมกับพินิจพิจารณาท่าทีของชายตรงหน้า ราวกับกำลังสนุกกับการไล่ต้อนเหยื่อของตน)

"หึหึ… สุจริตงั้นหรือ? แล้วของพวกนี้มันมาอยู่ในเรือนของเจ้าได้อย่างไรกันเล่า? หรือเจ้าจะบอกว่าของพวกนี้ลอยมาตามลม?"

(พ่อขุนทองกำหมัดแน่น นี่มันเป็นการกล่าวหาใส่ร้ายอย่างชัดเจน! ) พ่อขุนทองเสียงแข็ง "ข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับของพวกนี้!"

(หลวงทัศปรายตามองพ่อขุนทองด้วยแววตาเย็นชา ก่อนจะโบกมือเป็นสัญญาณให้ทหารเข้ามาจับตัวเขา! ทหารสองนายเข้ามาคว้าแขนพ่อขุนทองทันที)

(มะลิที่เห็นภาพตรงหน้าก็ตกใจ!) มะลิเสียงสั่นเครือ "พ่อ! ท่านจะทำอะไรพ่อข้า!"

(เธอวิ่งเข้ามาหาพ่อขุนทอง แต่ถูกทหารอีกนายขวางไว้ หลวงทัศปรายตามองมะลิขึ้นลงอย่างพอใจ เขายิ้มเย็น ก่อนจะออกคำสั่งต่อไป)

หลวงทัศน้ำเสียงเรียบแต่แฝงความอำมหิต "จับนางไปด้วย!ข้าจะไปสอบสวนด้วยตัวเอง!"

(มะลิสะดุ้ง เธอพยายามดิ้นหนี แต่ทหารสองนายเข้ามาจับแขนเธอไว้แน่น! พ่อขุนทองเห็นลูกสาวถูกจับก็ตะโกนลั่น!)

พ่อขุนทองเสียงกร้าว "ปล่อยลูกข้า! นางไม่เกี่ยวข้องอะไรด้วย!"

หลวงทัศยิ้มมุมปาก "นางเป็นลูกเจ้า ข้าก็ต้องสอบสวนว่านางมีส่วนรู้เห็นหรือไม่ เจ้าอย่าห่วงเลย ข้าจะดูแลนางเป็นอย่างดีในคืนนี้…"

(คำพูดของหลวงทัศแฝงนัยยะบางอย่างที่ทำให้พ่อขุนทองตัวสั่นด้วยความโกรธ! หลวงทัศโบกมือให้ทหารพาตัวทั้งสองคนออกไป พ่อขุนทองและมะลิถูกลากตัวไปยังคุกของหลวงทัศ โดยที่มะลิยังคงพยายามดิ้นรนและร้องไห้สะอื้น แต่ไม่มีใครช่วยได้!)

(เมื่อมาถึงคุก หลวงทัศสั่งให้แยกขังพ่อขุนทองกับมะลิคนละห้อง!)

หลวงทัศ เสียงเย็นชา "แยกพวกมันออกจากกัน พ่อขุนทองอยู่ห้องหนึ่ง… มะลิอยู่อีกห้องหนึ่ง ส่วนคืนนี้… ข้าจะไปเยี่ยมนางเป็นการส่วนตัว"

(พ่อขุนทองได้ยินเช่นนั้นก็พยายามดิ้นรนจะเข้าไปทำร้ายหลวงทัศ แต่ถูกทหารล็อกตัวไว้!)

พ่อขุนทองตะโกนสุดเสียง"ไอ้ชั่ว! ถ้าเจ้าทำอะไรลูกข้า ข้าจะไม่ให้อภัยพวกเจ้าเด็ดขาด!"

(หลวงทัศหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินออกจากคุก ทิ้งให้พ่อขุนทองและมะลิอยู่ในห้องขังของตนเอง โดยไม่รู้ว่าคืนนี้จะเกิดอะไรขึ้น…)