บทที่4หลวงทัศ

(หลังจากได้รับคำสั่ง แสงก็รีบออกจากเรือนทันที นางเดินไปตามตลาดและหมู่บ้าน ถามไถ่ชาวบ้านที่พบเจอคนที่มีแผลที่มือ!)

( เช้าวันถัดมา แสงกลับมาที่เรือน รีบก้าวขึ้นไปหาคุณหญิงเนื้อนวล ซึ่งกำลังนั่งรออยู่ที่ศาลาในเรือน ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความสงสัย)

คุณหญิงนวลเอ่ยถาม "ว่าอย่างไรแสง? เจ้าได้ความว่าอย่างไรบ้าง?"

"บ่าวได้ความมาว่า… ท่านพระยาแฝงตัวเป็นชาวบ้านธรรมดา และไปยังเรือนของพ่อขุนทองที่เป็นช่างสลักไม้เจ้าค่ะ!"

(คุณหญิงนวลเบิกตากว้างทันที!)

เรือนพ่อขุนทอง? แล้วเขาไปทำอะไรที่นั่น?"

"เห็นชาวบ้านเล่าว่าท่านพระยาไปพบกับ… เอ่อ… มะลิ ลูกสาวของพ่อขุนทองเจ้าค่ะ"

"แล้วเรื่องมือของคุณพี่ล่ะ?" "บ่าวได้ยินชาวบ้านเล่าว่า… พ่อขุนทองดูถูกท่านพระยา ว่าถ้าอยากพิสูจน์ตนเอง ก็ต้องทำงานเยี่ยงชายชาวบ้าน ท่านพระยาเลยต้อง… ผ่าฟืนเจ้าค่ะ!"

(คุณหญิงนวลนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดถอนหายใจยาว… นางไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือโกรธดี! สามีของนางไปแฝงตัวเป็นชาวบ้าน แล้วยอมให้ชายคนหนึ่งทดสอบด้วยการให้ผ่าฟืน! นี่มันเรื่องอะไรกัน!)

(แสงเห็นสีหน้าของคุณหญิงแล้วกล้าๆ กลัวๆ จึงเอ่ยเสริมอย่างระมัดระวัง)

"บ่าวยังได้ยินอีกว่า… เมื่อมะลิเห็นว่าท่านพระยามือแตกนางก็รีบเอาผ้าขาวไปพันแผลให้เจ้าค่ะ"

(คุณหญิงนวลชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของนางฉายแววบางอย่าง แต่เพียงครู่เดียว นางก็ปั้นสีหน้าให้นิ่งสนิท แล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ) "เข้าใจแล้ว… เจ้าทำดีมากแสง"

(แสงค้อมตัวลงต่ำ แล้วถอยออกไป ปล่อยให้คุณหญิงนวลนั่งอยู่เพียงลำพัง… นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดยิ้มเย็นๆ อย่างคนที่รู้ทุกอย่างแล้ว แต่เลือกที่จะไม่พูดอะไรออกไป… อย่างน้อยก็ในตอนนี้!)

(ค่ำคืนหนึ่ง ภายในเรือนที่ดูโอ่อ่าแต่แฝงไปด้วยความอำมหิต "หลวงทัศ" นั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก ดวงตาแฝงแววเจ้าเล่ห์ เขาเพิ่งได้รับข่าวเกี่ยวกับความงามของ "มะลิ" ลูกสาวของพ่อขุนทอง ซึ่งร่ำลือไปทั่วหมู่บ้านว่ามีรูปโฉมงดงามประหนึ่งนางฟ้า!)

(หลวงทัศหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ เขาหันไปหาลูกน้องคนสนิทสองคน "ไอ้เสือ" กับ "ไอ้พัน" ซึ่งยืนอยู่ด้านข้าง คอยรับคำสั่งอยู่ตลอดเวลา!)

หลวงทัศน้ำเสียงเย้ยหยัน "ข้าล่ะสงสัยนัก ว่าหญิงใดกันที่งามเลื่องลือไปทั้งบ้านทั้งเมือง… จนข้าชักอยากเห็นหน้า!"

ไอ้เสือกับไอ้พันสบตากัน ก่อนที่ไอ้เสือจะเอ่ยขึ้น "บ่าวได้ยินว่า นางงามนักขอรับท่านหลวง งามจนผู้ใดได้พบก็ต้องตกตะลึง มิหนำซ้ำยังมีชายหนุ่มมากหน้าหมายปอง!"

หลวงทัศหัวเราะหยัน งั้นเชียวรึ"หึ! แล้วแบบนี้ข้าจะปล่อยให้นางตกเป็นของผู้ใดได้?"

ไอ้พันรีบพยักหน้าแล้วเสนอแผนการขึ้นมา! พูดเสียงเบาแต่แฝงความเจ้าเล่ห์ "หากท่านหลวงอยากได้นาง… ข้ามีแผนขอรับ!" หลวงทัศหรี่ตาลงอย่างสนใจ ก่อนจะพยักหน้าป็นสัญญาณให้พูดต่อ!

"ข้าได้ข่าวมาว่าพ่อขุนทองเป็นคนหัวแข็ง หากท่านหลวงไปขอนางตรงๆ เกรงว่าพ่อขุนทองคงมิยอมตกลงง่ายๆ แต่หากเราใช้อุบายให้พ่อขุนทองมีความผิดเสียก่อน… เช่น ใส่ร้ายว่าสมคบคิดกับโจร หรือค้าของเถื่อน เมื่อถึงตอนนั้น ท่านหลวงก็แค่ยื่นมือเข้าช่วย แล้วเสนอให้นางมาเป็นอนุเพื่อแลกกับอิสรภาพของบิดานาง… เท่านี้ มะลิก็จะไม่มีทางเลือก!"

หลวงทัศฟังแล้วหัวเราะเสียงดัง พลางตบเข่าด้วยความสะใจ! บ๊ะ"ไอ้พัน! ไอ้เสือ! เรื่องพวกนี้เจ้าช่างหลักแหลมเสียจริง!"

เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน! "แม่มะลิ… ไม่นาน เจ้าจะต้องเป็นของข้า!"

เสียงหัวเราะต่ำของหลวงทัศก้องอยู่ในความมืด พร้อมกับเงามืดที่คืบคลานเข้ามาหาเรือนของพ่อขุนทอง… แผนร้ายเริ่มต้นขึ้นแล้ว!

(ภายในโถงที่ทำงาน ท่านพระยานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน มือข้างหนึ่งถือพู่กันเขียนหนังสือ อีกข้างหนึ่งยังมีรอยแผลจากการผ่าฟืนก่อนหน้านี้ แม้บาดแผลจะหายดีขึ้น แต่ใจของเขากลับไม่สงบเลย… เพราะในความคิดของเขามีเพียง "มะลิ" หญิงสาวที่ทำให้เขาหลงใหลจนไม่อาจละสายตาได้!

เขาหยุดเขียนชั่วครู่ ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพิงหลังลงกับพนักเก้าอี้ แววตาเต็มไปด้วยความคิดคำนึง… อีกสองวัน เขาจะได้พบหน้านางอีกครั้ง! หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเมื่อคิดถึงรอยยิ้มอ่อนโยนของมะลิ มือเรียวบางของนางที่เคยพันแผลให้เขาด้วยความห่วงใย… นางช่างแตกต่างจากสตรีผู้ใดที่เขาเคยพบ นางใสซื่อและบริสุทธิ์ราวกับดอกมะลิแรกแย้ม!)

ท่านพระยา คิดในใจ "อีกเพียงสองวัน… ข้าจะได้พบเจ้าแล้ว มะลิ… เจ้าจะยังคิดถึงข้าอยู่หรือไม่นะ?"

(เขายกพู่กันขึ้นอีกครั้ง พยายามตั้งใจทำงาน แต่ในใจยังคงมีภาพของหญิงสาวคนนั้นปรากฏอยู่ตลอด!)

(ในขณะเดียวกัน ที่อีกฟากของเมือง หลวงทัศยังคงวางแผนการชั่วร้ายของเขา… ลูกน้องของเขา "ไอ้เสือ" และ "ไอ้พัน" ออกเดินทางไปยังหมู่บ้านของพ่อขุนทอง เพื่อเริ่มต้นแผนการใส่ร้าย! พวกมันใช้เส้นสายสั่งให้พวกโจรปลอมตัวเป็นขบวนค้าของเถื่อน จากนั้นก็แพร่ข่าวลือว่าพ่อขุนทองเป็นผู้สนับสนุนพวกค้าเถื่อนอย่างลับๆ! ไม่นาน ข่าวลือนี้ก็ค่อยๆ แพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้าน ชาวบ้านเริ่มกระซิบกระซาบถึงพ่อขุนทองด้วยความหวาดระแวง… เมื่อลือกันไปมากเข้า คนก็เริ่มเชื่อ!และเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม… หลวงทัศก็เตรียมออกโรง! เขาวางแผนจะใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือ บีบบังคับให้พ่อขุนทองจนตรอก แล้วเสนอทางออกเพียงทางเดียวคือ… มะลิ!)