บทที่3คุณหญิงนวล

เย็นย่ำของวันเดียวกัน แสงแดดสุดท้ายค่อยๆ ลาลับผ่านยอดไม้ บรรยากาศรอบเรือนพ่อขุนทองเงียบสงบลงหลังจากที่เต็มไปด้วยแรงและเหงื่อ ชายชาวบ้านผู้ไม่ธรรมดา ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้เรือน มือที่ถูกพันด้วยผ้าขาวยังคงมีคราบเลือดจางๆ ฝังอยู่บนผ้า เขาหันไปหามะลิ ซึ่งเดินมาส่งเงียบๆ

ท่านพระยาเสียงนุ่ม นิ่งแน่น "ข้าคงต้องหายหน้าไปสักพัก… มีธุระบางอย่างที่จำเป็นต้องจัดการให้เรียบร้อย"

มะลิเงยหน้ามองเขา ดวงตาสะท้อนแววลังเล "เจ้าจะ… ไปนานหรือ?"

ท่านพระยายิ้มบาง ส่ายหน้าน้อยๆ "ไม่นานนัก… แต่คงไม่ได้มาหาทุกวันเช่นเคย ข้าไม่อยากให้เจ้ารอแล้วไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด" มะลิก้มหน้าช้าๆ มือจับชายผ้าที่พันมือเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย "เจ้าคำ… ข้าขอให้เจ้าเดินทางปลอดภัย ข้า… จะรอเจ้า"

คำว่า “จะรอ” ทำให้ท่านพระยานิ่งไปชั่วครู่ เขาเพียงพยักหน้าเล็กน้อย สีหน้าเปี่ยมความซาบซึ้งแต่ไม่กล่าวสิ่งใดเพิ่มเติม

ขณะนั้นเอง เสียงของพ่อขุนทองก็ดังแทรกขึ้นมาจากบนเรือน พร้อมกับเสียงหัวเราะหยัน

พ่อขุนทองตะโกนเย้ยจากระเบียงเรือน "อ้าว! หรือว่าจะหนีแล้วกระมัง? ตัดท่อนไม้ไม่ทันกองก็ถอดใจเสียแล้ว! ฮ่าๆๆ!"

ท่านพระยาหันไปมองเขานิ่งๆ ไม่โกรธ ไม่แค้น เพียงยิ้มบางๆ อย่างคนเข้าใจโลก ก่อนเอ่ย

"ข้ามิได้หนี… ข้าเพียงรู้หน้าที่ และรู้กาลเทศะ ท่านพ่อขุนทองอย่าห่วงเลย—ข้าจะกลับมา พร้อมกับคำตอบที่ท่านเคยถาม"

พ่อขุนทองนิ่งไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าจะได้รับคำตอบเช่นนั้น มันไม่ใช่คำเถียง แต่เป็นถ้อยคำของผู้ที่มั่นใจในตนเอง… ผู้ที่ไม่จำเป็นต้องเอาชนะด้วยปาก ท่านพระเอ่ยเสียงกระซิบกับแม่มะลิข้าจะรีบกลับมา แม่มะลิพยักหน้ารับคำ ก่อนที่ชายหนุ่มจะหันหลังเดินจากไปอย่างเงียบงัน เหลือเพียงเงาใต้แสงอาทิตย์อัสดง กับหัวใจที่ฝากคำมั่นไว้ใต้ผ้าขาวสะอาดผืนนั้น

(หลังจากเดินทางกลับเรือน ท่านพระยาเดินขึ้นบนเรือนของตนเอง บรรยากาศภายในเรือนเงียบสงบ แสงตะเกียงส่องไหววูบไปมาตามสายลมอ่อนๆ มือที่ถูกพันด้วยผ้าขาวยังมีรอยเลือดซึมออกมาจางๆ เขานั่งลงเงียบๆ แล้วค่อยๆ แกะผ้าออกเพื่อทำความสะอาดบาดแผลของตนเอง)

(ขณะที่กำลังจะล้างแผล เสียงฝีเท้าผู้หนึ่งเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดลงที่หน้าห้อง ใบหน้าของหญิงผู้สูงศักดิ์ นางคือ "คุณหญิงนวล" ภรรยาของท่านพระยา! ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความตกใจและห่วงใยเมื่อเห็นสภาพของสามีตนเอง!)

"ตายแล้ว! คุณพี่! มือของท่านไปโดนอะไรมาหรือเจ้าคะ?"

(นางรีบก้าวเข้ามาหา เหลือบเห็นผ้าขาวที่ถูกแกะออก มีรอยเลือดติดอยู่ นางขมวดคิ้วแน่น หัวใจวูบไหวด้วยความเป็นห่วง!)

"ไม่มีอันใดหรอก แค่บาดแผลเล็กน้อย"

(แต่คุณหญิงมิได้เชื่อง่ายๆ นางจับมือของเขาขึ้นมาดูใกล้ๆ เห็นชัดว่ามืออันเคยเรียบเนียนของสามีกลับเต็มไปด้วยรอยถลอก)

คุณหญิงนวลน้ำเสียงขุ่น "เล็กน้อยอย่างไรเจ้าคะ! ดูเถิด เลือดยังซึมออกมาอยู่เลย!"

(นางหันไปทางบ่าวรับใช้ที่นั่งอยู่ด้านนอก แล้วสั่งการทันที!) "แสง! เจ้ารีบไปเอายามาเดี๋ยวนี้!"

(แสง บ่าวรับใช้ของเรือน พยักหน้ารับคำสั่ง แล้วรีบวิ่งไปเอายาสมุนไพรทันที ขณะที่ท่านพระยามองภรรยาของตนแล้วหัวเราะเบาๆอย่างอ่อนใจ)

ท่านพระยา ถอนหายใจเบาๆ "ข้าเพียงแค่ลองใช้ชีวิตเยี่ยงชาวบ้านสักคราเท่านั้น ไม่ต้องกังวลนักหรอก"

(คุณหญิงนวลจ้องเขาด้วยแววตาไม่พอใจ แต่ในดวงตามีเพียงความห่วงใย นางนั่งลงข้างๆ แล้วหยิบผ้าเช็ดมือของเขาอย่างเบามือ) "คุณพี่… ท่านเป็นถึงพระยา เหตุใดจึงต้องลำบากถึงเพียงนี้ด้วย?"

"เพราะข้าอยากรู้… ว่าหากไม่มีตำแหน่ง ไม่มีอำนาจ ผู้คนจะมองข้าอย่างไร ข้าอยากรู้ว่าอะไรคือความจริง อะไรเป็นเพียงภาพลวงตา"

คุณหญิงนวลนิ่งไปชั่วขณะ นางเข้าใจความหมายของสามีดี นางรู้ว่าเขาไม่ใช่เพียงผู้มีอำนาจที่เอาแต่สั่งการ แต่เขาเป็นบุรุษที่เข้าใจชีวิตของผู้คนอย่างแท้จริง… แต่นางก็อดห่วงไม่ได้!

(ไม่นาน แสงก็กลับมาพร้อมกับยาสมุนไพร นางรับยามาแล้วเริ่มทาลงบนมือของเจ้าพระยาอย่างเบามือที่สุด นางเงยหน้ามองเขา ขณะที่มือค่อยๆ พันผ้าขาวใหม่ให้)

คุณหญิงนวลเอ่ย "ข้าคงไม่อาจห้ามคุณพี่ได้… แต่ข้าขอให้คุณพี่ดูแลตนเองให้มากกว่านี้เถิด" ท่านพระยามองภรรยาของตน แล้วยิ้มบางๆ พร้อมพยักหน้า พร้อมเอ่ย ข้ารับปากว่าข้าจะไม่ทำอะไรพิเรนๆอีก

(หลังจากทำแผลเสร็จ คุณหญิงนวลยังคงมีสีหน้าครุ่นคิด แม้สามีของนางจะพูดว่ามันเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย แต่นางรู้ดีว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านั้น! นางหันไปทาง "แสง" บ่าวรับใช้คนสนิท แล้วเรียกเบาๆ)

คุณหญิงนวลเสียงเบาแต่น้ำเสียงจริงจัง "แสง เจ้าฟังข้าให้ดี" แสงค้อมศีรษะนอบน้อม "เจ้าค่ะ คุณหญิง มีอันใดให้บ่าวรับใช้เจ้าคะ?"

"ข้าอยากให้เจ้าไปสืบข่าวมา ว่าสามีของข้าไปทำสิ่งใดมาถึงได้มือแตกเป็นแผลเช่นนี้"

(แสงเงยหน้ามองคุณหญิงเล็กน้อย นางเองก็สงสัยอยู่เช่นกัน ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเห็นท่านพระยาต้องเจ็บตัวเจ็บตัวเช่นนี้) "บ่าวจะไปสืบให้เจ้าค่ะบ่าวจะไปสอบถามคนในตลาดน่าจะมีคนพอรู้เรื่องบ้างเจ้าค่ะว่าเกิดกะไรขึ้นในสองสามวันที่ผ่านมา แล้วบ่าวจะรีบกลับมารายงานเจ้าค่ะ!"