ตอนที่ 4 : ทดลองยา 4/1

ตอนที่

[4]

ทดลองยา

แสงแดดรำไรยามเช้าสาดส่องผ่านรอยแตกของผนังไม้เข้ามาตกกระทบเปลือกตา ปลุกให้จี้หลิงตื่นจากนิทราอันแสนสั้น เธอลืมตาขึ้นมาพบกับเพดานกระท่อมเก่าคร่ำคร่า ความทรงจำเรื่องการทะลุมิติไหลย้อนกลับเข้ามาในสมองทันที ย้ำเตือนว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน แต่คือความจริงอันโหดร้ายที่เธอต้องเผชิญกับมันจริง ๆ

“ปวดหลังชะมัด...”

จี้หลิงบิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บ แม้เตียงจะนุ่มกว่าพื้นดินข้างนอก แต่เพราะความกังวลใจจึงทำให้เธอหลับไม่สนิทนัก หญิงสาวลุกขึ้นสะบัดหัวไล่ความง่วง ก่อนจะเดินออกไปนอกกระท่อมเพื่อสำรวจสภาพแวดล้อมและจัดการธุระส่วนตัว

โชคดีที่ห่างออกไปไม่ไกลนักมีเสียงน้ำไหลเอื่อย ๆ จี้หลิงเดินแหวกพงหญ้าสูงท่วมเอวไปตามเสียงนั้น จนพบเข้ากับลำธารสายเล็ก ๆ ที่น้ำใสแจ๋วราวกระจก เธอไม่รอช้ารีบวักน้ำขึ้นมาล้างหน้าล้างตา ความเย็นเฉียบของน้ำในลำธารช่วยปลุกให้ตื่นเต็มตา พลางใช้มือรองน้ำขึ้นมาดื่มดับกระหาย รสชาติหวานล้ำของน้ำธรรมชาติช่วยให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้าง จากนั้นจึงไปทำธุระส่วนตัวอื่น ๆ ให้เรียบร้อย

เมื่อกลับมาถึงกระท่อม ท้องเจ้ากรรมก็ร้องประท้วงเสียงดังลั่น จี้หลิงมองไปที่แป้งย่างสี่แผ่นบนโต๊ะด้วยสายตาละห้อย เธอหยิบขึ้นมาแผ่นหนึ่ง สัมผัสของมันทั้งแข็งและแห้งกระด้างยิ่งกว่าเมื่อคืน แต่ในยามนี้ไม่มีสิทธิ์เลือกมากนัก จึงจำใจกัดแป้งย่างคำโต เคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างยากลำบาก สัมผัสยังคงฝืดคอเช่นเดิมจนต้องรีบดื่มน้ำตามอึกใหญ่

“เอาละ กินอิ่มแล้ว ก็ถึงเวลาเสี่ยงตาย”

จี้หลิงสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าเดินไปที่กล่องยาวิเศษทั้งสี่ที่วางเรียงรายอยู่ เป้าหมายแรกคือการเปลี่ยนรูปลักษณ์ภายนอก เธอหยิบเม็ดยาสีดำมะเมื่อมจากกล่องแรกที่เป็นยาเปลี่ยนสีผิวและกล่องที่สองที่เป็นยาเปลี่ยนเสียงขึ้นมาพิจารณา

“หวังว่าคงไม่มีผลข้างเคียงประหลาด ๆ หรอกนะ” เช่นว่ามีเขางอก หรือหางโผล่ออกมาเทือกนั้น

สุดท้ายหลังจากรวบความกล้าแล้วก็กลั้นใจโยนยาทั้งสองเม็ดเข้าปากพร้อมกัน แล้วกลืนลงคอไปโดยไม่เคี้ยว

อึก

หนึ่งอึดใจผ่านไป...

“ไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย โอ๊ะ!”

จี้หลิงยกมือขึ้นกุมลำคอ ความร้อนวูบวาบแผ่ซ่านจากกระเพาะอาหารวิ่งพล่านไปทั่วร่างกายเหมือนมีไฟลามเลีย

เธอรีบวิ่งหน้าตื่นกลับไปที่ลำธารอีกครั้ง ชะโงกหน้ามองเงาสะท้อนในน้ำ แล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

ผิวพรรณที่เคยขาวผ่องดุจหิมะ บัดนี้ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับถูกย้อมด้วยสีน้ำหมึกเจือจาง ผ่านไปเพียงครู่เดียว ผิวของเธอก็กลายเป็นสีน้ำผึ้งเข้มเกรียมแดด ดูหยาบกร้านขึ้นถนัดตา

“นี่มัน... สุดยอดเลย!”

จากนั้นเธอก็ลองเปล่งเสียงออกมาอีกครั้ง “อะแฮ่ม ทดสอบ ๆ”

เสียงที่หลุดออกมาจากปากไม่ใช่เสียงหวานใสของสตรีอีกต่อไป แต่เป็นเสียงทุ้มต่ำ แหบห้าวนิด ๆ ฟังดูเหมือนเด็กหนุ่มวัยรุ่นที่เสียงเพิ่งแตกหนุ่มไม่มีผิดเพี้ยน

“ฮ่า ๆ สำเร็จ” หญิงสาวหัวเราะชอบใจ พลางพบว่าเสียงหัวเราะทุ้ม ๆ ของตัวเองฟังดูแปลกหูพิลึก

“แบบนี้ใครจะจับได้ ต่อให้เป็นหยางซงรุ่ยก็เถอะ!”

เมื่อมั่นใจในรูปลักษณ์ภายนอกระดับหนึ่งแล้ว จี้หลิงก็กลับมาที่กระท่อมเพื่อทดลองยาต่อ คราวนี้เป็นกล่องที่สามที่เป็นยาแก้สารพัดพิษ

“อันนี้สำคัญมากเพราะในนิยายจีนโบราณ คนมักตายเพราะยาพิษเยอะกว่าโดนฟันตายเสียอีก”

เธอกินยาเม็ดที่สามลงไป รสชาติขมฝาดเฝื่อนคอจนต้องเบ้หน้า รอสักพักจนแน่ใจว่ายาออกฤทธิ์ ซึ่งก็ไม่รู้ว่ารู้ได้ไง แต่รู้สึกว่าร่างกายเบาสบายขึ้นจากนั้นจึงเดินออกไปหลังกระท่อม สายตาสอดส่ายหาบางอย่าง

เธอเหลือบไปเห็นพุ่มไม้ที่มีผลสีม่วงสดใสดูน่ากิน แต่ในความทรงจำจากสารคดีเอาชีวิตรอด ว่ากันว่าสีสันฉูดฉาดแบบนี้มักมาพร้อมกับพิษร้ายแรงเสมอ

“เอาวะ ถ้าตายก็ถือว่าจบภารกิจ!”

จี้หลิงเด็ดผลไม้นั้นใส่ปากเคี้ยว รสชาติหวานอมเปรี้ยวแผ่ซ่านไปทั่วลิ้น เธอกลืนลงไปแล้วนั่งนับหนึ่งถึงร้อยในใจ ก็พบว่าไม่มีอาการปวดท้อง ไม่มีการอาเจียน หรือน้ำลายฟูมปาก ตรงกันข้ามกลับรู้สึกอิ่มท้องขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ราวกับยาพิษนั้นกลายเป็นสารอาหารชั้นเลิศเสียอย่างนั้น

“เยี่ยม! แบบนี้ก็ประหยัดค่าข้าวไปได้เยอะเลย กินหญ้ากินใบไม้ประทังชีวิตก็ยังได้”

และแล้ว... ก็มาถึงด่านสุดท้ายที่ยากลำบากใจที่สุด

จี้หลิงยืนจ้อง ยากล่องที่สี่ ตาเขม็ง มือไม้สั่นเทาเล็กน้อย

“ยาเปลี่ยนเพศสภาพ...” หญิงสาวกลืนน้ำลาย

เสียงปริศนานั่นบอกว่า ‘หากไม่จำเป็นก็ไม่ต้องกิน’ แต่ถ้าเธอจะเข้าไปอยู่ในดงทหารนับร้อยนับพันคนแบบนั้นจะให้มานั่งหนีบขาตลอดเวลาก็คงไม่ได้ ไหนจะการอาบน้ำ การเข้าห้องน้ำ ทุกอย่างมันเสี่ยงไปหมด

หญิงสาวถอนหายใจยาวเหยียด

“เพื่อความแนบเนียน เพื่อหยางซงรุ่ย เอาเถอะแค่เจ็ดวันเอง เดี๋ยวก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม!”

จี้หลิงหลับตาปี๋ โยนยาเม็ดสุดท้ายเข้าปาก

คราวนี้ความรู้สึกรุนแรงกว่าทุกครั้ง ความร้อนมหาศาลไม่ได้วิ่งไปทั่วร่าง แต่กลับพุ่งลงสู่เบื้องล่างบริเวณท้องน้อย มันปั่นป่วน มวนท้องจนเธอต้องลงไปนอนคุดคู้ตัวงออยู่บนพื้น