6

จ้าวฉีเหรินเกิดความคิดขึ้นทันที เขามีหูตามากมายในวังหลวง สิ่งใดที่เขาสนใจ ย่อมได้รับรายงาน และบางทีคนที่เขาอยากให้ฝังหมุดเล่มสุดท้ายเหนือหัวใจของเฉิงป๋อหยาง อาจอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ซึ่งชื่อของอีกฝ่าย ติดอยู่ที่ริมฝีปากเขาเท่านั้น

“เรียกแม่ทัพน้อยกังมาพบเรา ให้คนส่งผ้าไหม และเครื่องประดับไปตำหนักจิ่งกง แจ้งว่าเป็นรางวัลจากเรามอบแก่องค์หญิงหก สิ่งของเหล่านั้นให้เน้นสำหรับใช้ในงานมงคล”

คำสั่งของฮ่องเต้ ใครได้ยินก็เข้าใจได้ว่า ภายในระยะเวลาอันใกล้นี้ กำลังจะเกิดสมรสพระราชทานระหว่างแม่ทัพน้อยกังและองค์หญิงหก

ฝ่ายร่างที่นอนบนโต๊ะไม้ แม้จะทรมานจากการบาดแผลใหญ่น้อย รวมถึงหมุดที่ฝังอยู่ในร่าง แต่มันยังไม่เท่ากับสิ่งที่เขาได้ยินจากจ้าวฉีเหริน ความแค้นทั้งหมดที่คนผู้นี้ก่อต่อมารดาเขาจากไป รวมถึงท่านย่า และท่านปู่ ทั้งแคว้นชิง ย่อมต้องได้รับการคิดบัญชี คนสกุลจ้าวสมควรต้องชดใช้ด้วยเลือด แม้แต่องค์หญิงหกจ้าวรั่วเหมย สตรีที่งดงามและบอบบางราวกับบุปผาแรกแย้ม เขาก็จะไม่มีวันยกเว้น ส่วนจะพิจารณาโทษใดต่อนาง เฉิงป๋อหยางย่อมต้องมีวิธีทรมานที่แสนพิเศษ และล้ำลึกกว่าผู้อื่น

ฝ่ายจักรพรรดิจ้าวหัวเราะเสียงดังห้าวใหญ่ ความสุขใดเล่า จะเท่าการที่เขาได้ครอบครองทุกสิ่ง และยังมีเรื่องสนุกให้ทำอยู่เสมอ เขามักทำให้ผู้อื่น ตกเป็นเครื่องมือตน แล้วใส่ร้ายป้ายสีให้เป็น ขุนนางกังฉินบ้าง แม่ทัพกบฏ หรือ ทรราชล่มแคว้น ยิ่งมีคนเหล่านั้นมากเท่าใด จ้าวฉีเหรินก็จะกลายเป็นโอรสสวรรค์ให้ผู้คนกราบไหว้ พร้อมยกย่องว่าเขาคือเทพสวรรค์แสนประเสริฐ

“สตรีที่โรงทาสเป็นอย่างไรบ้าง” จ้าวฉีเหรินเปลี่ยนเรื่องถามเหวินอู๋คัง เห็นได้ชัดว่าหมอหลวงเหวินเหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้าผาก ที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะอีกฝ่าย เป็นผู้ใช้ยากล่อมประสาทนาง เพื่อให้คลายความเครียด พร้อมพยายามรักษาไม่ให้นางกลายเป็นคนวิปลาส

“เอ่อ ล่าสุดกระหม่อมให้หมอที่สำนักแพทย์ไปตรวจอาการ นางยังอยู่ในอากาศเหม่อลอย พูดจาไม่รู้เรื่อง แม้แต่การขับถ่ายก็ไม่อาจกระทำให้เรียบร้อย เช่นนี้ นับว่าเป็นคนไร้ประโยชน์ผู้หนึ่ง และรอเพียงความตายที่จะมาเยือนในเร็ววัน”

จ้าวฉีเหรินพยักหน้าเข้าใจ

“เช่นนั้น นางก็ไม่สมควรเป็นมารดาใคร แต่เราไม่อยากให้ผู้ใดรังแกนางมากนัก อย่างไรก็เคยได้รับความโปรดปราณจากเรา ส่งคนจับตาดูอยู่ห่างๆ เช่นเดิม”

เมื่อกล่าวจบจักรพรรดิจ้าวก็ก้าวออกจากห้องใต้ดิน รวมถึงหมอหลวงเหวิน และหมออีกสองคน ภายในพื้นที่ดังกล่าวจึงเหลือเพียงเฉิงป๋อหยาง ห้วงเวลานั้น เขากึ่งหลับกึ่งตื่น ในหัวนึกย้อนถึงเหตุการณ์ก่อนจะมายังแผ่นดินต้าอัน ซึ่งไม่ว่าจะเป็นชาติก่อน หรือชาติภพนี้ เขาก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงเรื่องราวแต่หนหลัง ทุกอย่างดำเนินไปตามเดิม ทั้งขมขื่น ปวดร้าว และเต็มไปด้วยบาดแผล

5

ซานจาสื่อรัก

ตั้งแต่จำความได้ เขาถูกเลี้ยงดูอยู่ท้ายวังหลวงแคว้นชิง คือองค์ชายที่ชิงอ๋องไม่ใคร่ใส่ใจมากนัก แต่ก็ไม่ถึงกับเกลียดชัง เพียงแต่เพิกเฉยต่อเฉิงป๋อหยาง ถึงอย่างนั้นเขาก็มีเพื่อนในวัยเดียวกัน คอยเล่นและศึกษาสิ่งต่างๆ ให้เหมาะสมกับการเป็นองค์ชายแห่งแคว้นชิง อย่างไรก็ตามมีข้อห้ามหลายอย่างที่เขาไม่อาจกระทำได้ นั่นก็คือเรียกชิงอ๋องว่าเสด็จพ่อ หรือแม้แต่ได้ใกล้ชิดกับพี่น้องคนอื่น ในภายหลังถึงรู้ว่า ทั้งหมดนั้นก็เพื่อเตรียมการไว้ให้เขาได้มาเป็นองค์ชายตัวประกัน เพื่อที่จะไม่มีการผูกพันใดๆ ต่อแคว้นชิง หากวันข้างหน้าเขาจะต้องตายอย่างไร้ดินกลบหน้าอยู่ที่แผ่นดินอื่น ก็ไม่ใช่เรื่องที่ผู้อื่นให้ความสำคัญ ถึงขั้นต้องเสียน้ำตา

ซึ่งการเดินทางนับพันลี้ จากแคว้นชิงมาพื้นที่ซึ่งแตกต่างทั้งผู้คน และความเป็นอยู่ ถึงจะได้รถม้าคันใหญ่ พร้อมหน่วยอารักขา หากหลายหนเหมือนจะมีมือสังหารคอยปองร้ายเฉิงป๋องหยาง ด้วยครั้งนั้นยังเยาว์วัย และวู่วามเขาจึงได้รับบาดเจ็บจากเกาทัณฑ์สามเฉก ซึ่งปักเข้าบริเวณหัวไหล่ บาดแผลนับว่าฉกรรจ์ หากที่ร้ายแรงยิ่งกว่าก็คือมันอาวุธดังกล่าวอาบยาพิษ และคาดว่าเป็นของหนานฉี และทั้งที่ผู้ร่วมเดินทางเขามีสมุนไพร เพื่อใช้ในการรักษา แต่ชีวิตเฉิงป๋อหยางแขวนอยู่บนเส้นด้าย เนื่องจากพิษดังกล่าวเป็นสิ่งที่ชาวแคว้นชิงไม่สันทัด

กระทั่งในคืนที่สองระหว่างพักในอารามร้าง เขาสลบไม่ได้สติ ธาตุไฟแทบแตก ยามนั้นผู้ติดตามให้การรักษาอย่างสุดกำลัง หากดูเหมือนว่าพิษที่ได้รับต้องใช้ผู้เชี่ยวชาญ เวลาผ่านไป จนยามสายของอีกวัน คนผู้หนึ่งปรากฏตัวแล้วให้ความช่วยเหลือแก่เฉิงป๋อหยาง

เขามาพร้อมกับลูกศิษย์น้อยไร้เดียงสา กล่าวได้ว่าเป็นแม่นางน้อยผู้หนึ่ง และนางฉลาดเฉลียวกินเก่ง และยามนั้นอยากกินถังหูลู่ที่ทำจากซานจา* (พุทราป่า) จึงติดตามมาด้วย และบังเอิญได้พบกับเฉิงป๋อหยางเข้าพอดี

ความมีน้ำใจของนางและเห็นว่าเขานอนไม่ได้สติ ทั้งตัวร้อน แม่นางน้อยก็อยากช่วยเหลือ พร้อมคาดเดาว่าเฉิงป๋อหยางดูเหมือนกำลังหิว จึงเคี้ยวผลซานจาที่มีรสหวานอมเปรี้ยวจากนั้นก็เตรียมป้อนใส่ปากเขา

“ไม่มีน้ำ.... มะ ไม่มีของกะ กิน แต่ซานจา นี้ ขะ ข้ามอบให้พี่ชาย”

คราแรกที่ได้ยินเสียงอีกฝ่าย เขายื่นมือออกมา แม้จะแทบไม่มีเรี่ยวแรง แต่ยังบีบลำคอเล็กๆ เอาไว้ได้