Chapter 6 เปลี่ยนหน้าที่

พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ!

เสียงกระเป๋าเสื้อผ้าของหนูยิ้มที่ถูกโยนออกจากห้องพักส่วนตัวทั้งหมด คนตัวเล็กยังไม่มีโอกาสได้เก็บอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่ข้าวของนอกกระเป๋ากลับถูกโยนออกมาทั้งหมดแล้ว

“กะ...เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?” สีหน้าและน้ำเสียงตกใจของหนูยิ้มพูดขึ้นถามบอดีการ์ดจำนวนหนึ่งที่กำลังโยนข้าวของของตัวเองออกมา โดยมีหัวหน้าแม่บ้านยืนอยู่ตรงนั้นด้วยเหมือนกัน

“ยิ้ม เราไปทำอะไรให้คุณคชาไม่ชอบใจหรือเปล่า” น้ำเสียงไม่สบายใจของยุพินพูดขึ้นถามพร้อมกับจับเอาเด็กหนุ่มหน้าใสออกห่างจากตรงนั้นก่อน เพราะบอดีการ์ดกลุ่มนั้นยังไม่ได้เดินออกไปจากห้องของคนตัวเล็ก

“ยิ้มเปล่านะครับน้า ยิ้มแค่เข้าไปทำความสะอาดห้องตามที่น้าบอก” หนูยิ้มตอบกลับคำถามหน้าตาใส ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ พอทำความสะอาดห้องนั้นเสร็จ ตัวเองก็รีบออกมาจากห้องในทันที พอถึงห้องพักกลับเป็นอย่างที่เห็น

“ทำความสะอาดปีกซ้ายหรือเปล่ายิ้ม” นั่นคือสิ่งที่ยุพินตื่นตระหนกไปมากกว่าเดิม

“ใช่ครับ” หนูยิ้มพยักหน้ารับอย่างไม่มั่นใจมากนักกับทางเลือกของตัวเอง จนหัวหน้าแม่บ้านที่อยู่ข้าง ๆ เห็นความผิดปกติของสีหน้านั้นด้วยเหมือนกัน

“มีอะไรนอกเหนือจากนั้นอีกหรือเปล่ายิ้ม”

“คะ...คือยิ้ม ไปทำความสะอาดปีกซ้ายจริง ๆ ครับ แต่ยิ้มไม่มั่นใจว่าปีกซ้ายไหน ซ้ายยิ้มหรือซ้ายบ้าน” เท่านั้น หัวหน้าแม่บ้านก็ยกมือขึ้นจับอกของตัวเองจวนจะเป็นลมในทันที

“แล้วหลังจากนั้นน้ายุพินก็บอกว่าคุณคชาไล่ยิ้มออกครับ” หนูยิ้มกำลังนั่งเล่าสถานการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับตัวเองให้เพียงเพ็ญฟัง ไม่เพียงแค่ยุพินที่ฟังเขาเล่าจบแล้วยกมือขึ้นจับหน้าอกของตัวเองจะเป็นลม เพราะแม้แต่เพียงเพ็ญก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน

“ป้า เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?!” น้ำเสียงของเด็กหนุ่มตกใจไม่น้อย ก่อนกระโจนเข้าคว้าตัวของป้าตัวเองไว้ไม่ให้หงายท้องล้มลงไปก่อน น่าแปลกที่วันนี้เขาทำแบบนี้ด้วยถึงสองคนแล้ว คนแรกก็เป็นใครไม่ได้ คือยุพินนั่นแหละ

“แล้วยุพินบอกอะไรอีกหรือเปล่า ว่าทำไมคุณคชาถึงไล่เอ็งออก”

“คุณคชาเขารู้แล้วว่ายิ้มเป็นโอเมก้า...” สีหน้าของหนูยิ้มเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด เขาก็ไม่ได้อยากให้ตัวเองเป็นอย่างนี้เสียหน่อย รู้ไหมว่าการที่รู้ว่าเจ้านายของบ้านนั้นไม่ชอบกลิ่นของโอเมก้ามันอึดอัดมากแค่ไหน

“ยิ้มรู้ดีว่าคนอย่างยิ้ม มันไม่ได้เป็นที่ต้องการของใครเลย” คิดไปแล้วก็รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ มันเป็นแบบนี้มาตลอดตั้งแต่ที่หนูยิ้มจำความได้แล้วด้วยซ้ำ

“ไม่เป็นไรลูก ถึงแม้ว่าจะไม่มีใครต้องการเอ็ง แต่ป้าคนหนึ่งแหละที่ไม่ใช่คนพวกนั้น” ว่าจบ สองป้าหลานก็ขยับเข้ากอดกัน เด็กหนุ่มในอ้อมกอดของเพียงเพ็ญตอนนี้สะอื้นไห้ออกมาบ้างแล้ว

มันไม่ใช่ความผิดของหนูยิ้มเลยที่เกิดมามีสายเลือดโอเมก้าอย่างนี้ ทุกอย่างมันเหนือการควบคุม เป็นไปได้ยากที่จะหาตัวคนผิดมารับผิดชอบ

“ไปล้างหน้าล้างตาเถอะ เดี๋ยวป้าพาไปคุยกับคุณท่านเรื่องนี้ ท่านอาจจะสงสารเอ็งแล้วหาที่ว่างที่นี่ให้” หนูยิ้มพยักหน้าหงึกเมื่อละกอดออกจากกันแล้ว ดวงตากลมแดงก่ำยังไม่ได้หายไปเสียทีเดียวแต่กลับมีความกระตือรือร้นทำในสิ่งที่เพียงเพ็ญบอก มันเป็นอะไรที่ป้าอย่างเธอนึกเอ็นดูหลานชายคนนี้อีกแล้ว

คชา :

- บ้านคชา -

“คุณคชาครับ เราส่งพ่อบ้านคนนั้นกลับถึงบ้านของคุณท่านเรียบร้อยแล้วครับ” บอดีการ์ดที่ได้รับมอบหมายไปส่งพ่อบ้านกลับถิ่นพูดบอกเจ้านายของตัวเอง ที่วันนี้ยังไม่ได้ออกไปไหน

“บอกกูทำไม” เสียงนิ่งของเขาพูดต่อ เขาไม่ได้มีความจำเป็นอะไรต้องรู้เรื่องของพ่อบ้านคนนั้นอีก

หลังจากที่ทดสอบอะไรบางอย่างไปแล้ว ขนาดอีกคนยังไม่มีอาการฮีทด้วยซ้ำ เขายังเป็นได้มากขนาดนี้ แล้วถ้าวันหนึ่งพ่อบ้านคนนั้นมีอาการ เขาจะต้องคลั่งไปมากขนาดไหน แต่ถึงจะรู้ความทรมานยามอัลฟ่าได้อยู่ร่วมกับโอเมก้าแล้ว แต่คชาก็ยังไม่รู้สึกหายโกรธพ่อของตัวเองลงเลยสักน้อย

“คุณคชาครับ แต่คุณท่านส่งเด็กคนนั้นกลับมา”

“มึงว่าอะไรนะ?” เขาได้ยินไม่ผิด เพราะตอนนี้หนูยิ้มเดินทางมาถึงบ้านหลังนี้อีกครั้งแล้ว บอดีการ์ดพูดบอกเหตุผลว่าคุณท่านส่งเด็กคนนั้นกลับมาอีกครั้งพร้อมกับเงื่อนไขบางอย่าง และคชาก็จะไม่ปฏิเสธให้พ่อบ้านคนนี้อยู่ต่อที่นี่อย่างแน่นอน

หลังจากที่ได้คุยกับกันต์ธีเสร็จ หนูยิ้มก็ถูกส่งกลับมาที่บ้านหลังเดิมอีกครั้งในทันที ข้อตกลงระหว่างหนูยิ้มและคุณท่านบ้านโน้นมีอะไรอีกมาก ที่หนูยิ้มก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าพ่อของคชาจะต้องทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร

“นี่กระเป๋า” รอบนี้หนูยิ้มแทบไม่ได้ถือกระเป๋าเองเลยด้วยซ้ำ บอดีการ์ดที่เดินทางมาด้วย ส่งยื่นกระเป๋าเสื้อผ้ามาให้ หนูยิ้มรับมันไว้และไม่ลืมที่จะพูดขอบคุณ

“ถ้านายทำมันได้ ชีวิตของนายจะดีขึ้นมาก” บอดีการ์ดที่มาส่งกลับเป็นถึงมือขวาของกันต์ธี เขาคนนี้รู้เห็นทุกอย่างที่หนูยิ้มและเจ้านายพูดคุยกัน

“ครับ” หนูยิ้มพูดเท่านั้น ถึงแม้ว่าจะไม่เห็นด้วยเท่าไรกับสิ่งที่ตัวเองได้รับมอบหมายมา แต่ยังไงหนูยิ้มก็เลือกอะไรไม่ได้อยู่ดี ในเมื่อข้อตกลงนั้น ระหว่างเขาและคุณท่าน มันเป็นเหมือนเครื่องวัดชะตาชีวิตของป้าเพียงเพ็ญด้วยเหมือนกัน

“เฮ้ออออ” การสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ก่อนปลดปล่อยมันออกมาเฮือกใหญ่ เป็นอีกหนึ่งวิธีในการสร้างความสบายใจให้กับตัวเองของหนูยิ้ม ถึงตอนนี้มันจะยังมีความรู้สึกประหม่าอยู่มากแต่ก็รู้สึกดีขึ้นกว่าเมื่อครู่มาหน่อยแล้ว ร่างเล็กตัดสินใจเดินเข้าบ้านหลังนี้อีกครั้ง มือเล็กทั้งสองข้างกำกระเป๋าที่ถืออยู่แน่น

“ยิ้ม!” เป็นเสียงเรียกดังขึ้นของยุพินที่เดินออกมารับ ตั้งแต่ที่บอดีการ์ดบอกว่าคนของบ้านใหญ่มาส่งพ่อบ้านคนเดิมกลับมาอยู่ที่นี่อีกครั้งแล้ว เธอเลยรีบวางสิ่งที่ทำอยู่ออกมาดูด้วยตาของตัวเองในทันที และมันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ

“สวัสดีครับน้ายุพิน” เด็กหนุ่มหน้าใสเอ่ยทักทายก่อนยกมือขึ้นไหว้ผู้อาวุโสกว่าทั้งกระเป๋าที่ถืออยู่เต็มสองข้าง จนยุพินที่เห็นอย่างนั้นเลยรีบเดินเข้ามาช่วยหนูยิ้มถือกระเป๋าด้วยเหมือนกัน

“เขาต้องการอะไร ทำไมถึงส่งนายมาอีกรอบ” รอบนี้เป็นเสียงนิ่งทุ้มติดไม่สบอารมณ์ของคชาที่เดินออกมาจากห้องทำงานที่อยู่ปีกซ้ายของบ้านชั้นล่าง สีหน้าและท่าทางของเขามันแสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจ จนลูกน้องหรือแม่บ้านแถวนั้นต่างถอยหนีกันหมด

“เดี๋ยวน้าไปรอที่ครัวหลังบ้านนะยิ้ม” แม้แต่หัวหน้าแม่บ้านอย่างยุพิน เธอก็ไม่กล้าที่จะหืออือกับชายหนุ่มหน้าดุคนนี้เหมือนกัน

“เปล่าครับ คุณท่านส่งผมมาเพื่อเป็นพ่อบ้านของที่นี่จริง ๆ” แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่แล้วตาแก่คนนั้น คชารู้ดีว่าพ่อของตัวเองมีลูกเล่นอะไรกับเขาอย่างแน่นอน

“นายรู้ไหมว่านายเป็นคนที่โกหกไม่เก่ง” ไม่ว่าเปล่า ร่างสูงของคชาก็เดินเข้ามาใกล้หนูยิ้มที่ยังยืนอยู่ที่เดิม

“เขารู้ว่านายเป็นอะไร เลยส่งนายมา บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ ว่าเขาต้องการอะไรกันแน่!” คชาเดินเข้าประชิดตัวของหนูยิ้มอย่างรวดเร็วด้วยความโมโหจัด มือหนายกขึ้นกระชากข้อมือเล็กของพ่อบ้านอย่างลืมตัว

“อ้ะ! ผมจะ...เจ็บ” ใบหน้าเรียวสวยเหยเกได้ไม่ยากจากความเจ็บจากแรงบีบที่ข้อมือเล็กของตัวเอง กระเป๋าที่ถืออยู่อีกข้างจำต้องปล่อยออกจนหล่นไปกองกับพื้นเพื่อมาดึงมือของเขาออกเสีย แต่มันก็ไม่ได้ง่ายมากขนาดนั้น

“จำความเจ็บนี้ไว้ดี ๆ ถ้ายังไม่ออกไปจากบ้านหลังนี้ รับรองว่านายได้เจ็บมากกว่านี้อีกหลายเท่า” นี่มันไม่ใช่คำขู่จากเขาอย่างแน่นอน หัวใจดวงน้อยกลางอกของหนูยิ้มไหววูบอย่างอดไม่ได้ เขาควรที่จะทำยังไงต่อดี ถอยหลังกลับไปแล้วชีวิตของป้าเพียงเพ็ญจะเป็นยังไง

“ไม่ได้หรอก ฮะ ฮึก” เพียงเพ็ญเป็นญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียวของหนูยิ้มแล้ว เธอเป็นผู้มีพระคุณ คนตัวเล็กยอมให้เธอเป็นอะไรไม่ได้ ร่างบางสั่นเทาสะอื้นไห้ ดวงตากลมเห่อร้อนพร้อมกับน้ำหยดใสที่คลอเต็มสองหน่วย

“นายเลือกเองนะ” เสียงเน้นย้ำของเจ้าของมือหนาพูดขึ้นน้ำเสียงนิ่งเฉย หนูยิ้มไม่แม้แต่จะเงยมองหน้าของเขาด้วยซ้ำ ในที่สุดข้อมือเล็กก็ถูกปล่อยให้เป็นอิสระก่อนร่างสูงของคชาจะเดินกลับเข้าห้องทำงานของตัวเองในทันที

ปึง!

“จะเล่นแบบนี้ใช่ไหม!” เสียงทุบโต๊ะที่เกิดจากชายหนุ่มร่างสูงอย่างคชาดังขึ้นเมื่อตัวเองเดินเข้ามาในห้องทำงานได้ไม่นาน

เขารู้ดีทั้งหมดนั่นแหละ ว่าพ่อของเขากำลังต้องการเล่นสงครามอารมณ์กับเขาอยู่ พ่อบ้านคนใหม่เป็นเพียงหมากให้คุณท่านเดิน แถมหมากตัวนี้มันดันเชื่องเอามาก ๆ ชักอยากจะรู้แล้วสิว่าพ่อของเขาเอาอะไรมาต่อรองเด็กนี่

กันต์ธี :

“ท่านครับ ส่งพ่อบ้านคนนั้นกลับไปที่บ้านของคุณคชาเรียบร้อยแล้วครับ” บอดีการ์ดคนสนิทที่เดินทางเพิ่งกลับมาถึงบ้านใหญ่พูดขึ้นรายงานเจ้านายของตัวเองที่นั่งอยู่ในห้องรับแขก

“มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?” เสียงนิ่งของชายเจ้าเล่ห์เอ่ยถามพร้อมกับสายตาที่เลื่อนอ่านหนังสือพิมพ์ในมือไม่เลิก

“ทางโน้นบอกว่าคุณคชาปะทะอารมณ์อยู่พักหนึ่งครับ ทำแบบนี้มันจะดีจริง ๆ เหรอครับท่าน”

“มันจะได้รู้ว่าสิ่งที่ฉันเป็นตอนนั้น มันเหนือการควบคุมมากขนาดนี้ แกก็รู้ว่าลูกชายของฉันมันเกลียดฉันเพราะเหตุผลอะไร มันจะไม่เข้าใจเลยถ้ามันไม่ลองเป็นด้วยตัวเอง” บอดีการ์ดก้มโค้งรับคำพูดของเจ้านาย เขาเข้าใจเรื่องที่กันต์ธีพูดบอกเป็นอย่างดี

“แล้วเรื่องที่ให้จัดการเรียบร้อยดีใช่ไหม?”

“ครับท่าน” ว่าจบ บอดีการ์ดคนสนิทก็ส่งยื่นเอากระปุกของอะไรบางอย่างที่แอบหยิบเอามาจากกระเป๋าของหนูยิ้มในช่วงที่อีกคนเผลอ กันต์ธีรับกระปุกนั้นไว้มาดูลักษณะของเม็ดยาด้านในที่เขาเองก็คุ้นเคยกับมันดี

สายเลือดอัลฟ่าถ่ายทอดกันมาตั้งแต่รุ่นไหนแล้วก็ไม่รู้ ส่วนตัวเขาที่คิดว่าจะพ้นกลับไม่พ้น ออกลายตอนอายุยี่สิบห้าด้วยซ้ำ มารู้ตัวอีกที อาการรัทของเขามันก็ควบคุมไม่อยู่

ถึงแม้ว่าจะเปลี่ยนตัวเองเป็นคนธรรมดามาได้สักพักใหญ่ ความรู้สึกตอนนั้นมันก็ยังไม่ได้หายไปเสียทีเดียว ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่เจ็บปวดอยู่หลายอย่าง

เขารัทระหว่างที่ตัวเองกำลังทำงานอยู่ต่างจังหวัด สุดท้ายแล้วคู่นอนของเขาวันนั้นเลยไม่ใช่ภรรยาของตัวเอง แต่กลับเป็นโอเมก้าที่ไหนไม่รู้แถวนั้น

“มันคือยาอะไรเหรอครับท่าน?” มาเกมตรงที่ว่าภรรยาเขาเดินทางตามหลังมาเพื่อเซอร์ไพรส์สามี สุดท้ายเจอสามีอย่างเขาเซอร์ไพรส์กลับ เปิดประตูเข้ามาเจอการร่วมรักระหว่างเขากับโอเมก้าคนนั้น

“ยาที่จะทำให้คชาควบคุมตัวเองไม่ได้ไง”