Chapter 4 กลิ่น

ช่วงกลางดึกของวันเดียวกัน คชาเดินทางกลับบ้านของเขาอย่างเช่นทุกวัน ที่เคลียร์งานภายในวันนั้นเสร็จแล้ว รถหรูหลายคันเข้าเทียบจอดหน้าบ้าน โดยคันที่มีเจ้านายอยู่จะเทียบจอดใกล้บันไดทางขึ้นมากที่สุด การกลับบ้านเที่ยงคืนแล้วนอนตีสองทุกวันเริ่มเป็นเรื่องปกติของเขาไปแล้ว ร่างกายแข็งแกร่งของชายหนุ่มก็เริ่มอ่อนแอมากขึ้นตาม

“คุณคชารับมื้อค่ำไหมคะ เดี๋ยวดิฉันเตรียมโต๊ะอาหารให้” หัวหน้าแม่บ้านเป็นคนเดียวที่ออกมาต้อนรับเขากลับบ้านเสมอ เพราะแม่บ้านคนอื่นตอนนี้นอนหลับกันหมดแล้ว

“ไม่เป็นไร ฉันไม่ค่อยหิว” เสียงนิ่งของคชาพูดบอก วันนี้เขามีเรื่องต้องจัดการอยู่หลายอย่าง รู้สึกอยากพักผ่อนมากกว่า

“ได้ค่ะ ดิฉันเตรียมน้ำใส่อ่างให้แล้วนะคะ ไม่ทราบว่าพรุ่งนี้คุณคชาออกจากบ้านกี่โมงคะ?” เขาไม่มีภรรยาหรือแม้แต่คู่นอนประจำของตัวเอง เขาไม่ชอบเซ็กซ์ข้างทางเหมือนสิ่งที่พ่อของเขาทำ เขาไม่ชอบทุกอย่างที่พ่อเขาเป็น อะไรที่พ่อของเขาชอบ เขาเลยไม่ชอบมัน

แต่สิ่งหนึ่งที่เขาเลี่ยงมันไม่ได้จากสิ่งที่พ่อของเขาเป็น คือเลือดอัลฟ่าที่เขาได้รับ เขาน่ะเกลียดมันมากจนพานเกลียดตัวเองไปด้วย

“มีอะไร?” ตลอดทางเดินเข้าไปในตัวบ้าน ทั้งคู่ยังคุยกันเรื่อย ๆ ท่ามกลางบอดีการ์ดหลายคนที่ก็เดินตามเข้ามาด้วยเหมือนกัน

คชาเริ่มคลายเนกไทออกจากคอ เมื่อเข้ามาภายในห้องโถงของบ้านแล้ว จังหวะการหายใจของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป มันอึดอัดจนเขาเริ่มหายใจลำบาก

“คุณคชาเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” สีหน้าของเจ้านายหนุ่มเริ่มเปลี่ยนไป ผดเหงื่อเริ่มซึมออกตามกรอบหน้าให้เห็นบ้างแล้ว เขากำลังอึดอัดไปทุกส่วนของร่างกาย รวมถึงความใหญ่โตภายใต้กางเกงนั่นเหมือนกัน

“ฉันถามว่ามีอะไร?!” เสียงออกดุติดตะคอกพูดขึ้นอีกครั้ง สีหน้าของบอดีการ์ดตรงนั้นเริ่มไม่สู้ดีเมื่อเห็นท่าทีของเจ้านาย

“วันนี้มีพ่อบ้านคนใหม่ที่คุณท่านส่งมาให้ค่ะ ถ้าพรุ่งนี้คุณคชาว่างช่วงไหน ดิฉันจะพาเด็กมาแนะนำตัวค่ะ”

“ยุ่งไม่เข้าเรื่องอีกแล้วงั้นเหรอ พรุ่งนี้ฉันตื่นค่อยมาคุยแล้วกัน” เขาไม่ได้รอให้ใครได้พูดอะไรต่อ พาตัวเองเดินขึ้นชั้นบนของบ้านในทันที และสิ่งที่น่าแปลกใจคือสิ่งที่เขาเป็นเมื่อครู่มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่ ทำไมการที่เขาขึ้นมาชั้นบนมันถึงรู้สึกดีกว่าตอนอยู่ชั้นล่าง

“เฮือกก” มือหนาคว้าจับเข้าราวระเบียงชั้นสองอย่างหอบกระหายอากาศบริสุทธิ์ ผดเหงื่อตามกรอบหน้าถูกเช็ดออกโดยมือหนาทีละนิดจนเกือบหมด อาการของเขาตอนนี้เริ่มดีขึ้นมาก ชายหนุ่มเดินเข้าห้องของตัวเองทางปีกขวาไป พร้อมกับคำถามที่ยังอยู่เต็มใจ

ในที่สุด ค่ำคืนนั้นก่อนเข้านอนก็อดไม่ได้ที่จะช่วยเหลือตัวเองในห้องน้ำระหว่างแช่น้ำในอ่างอยู่ด้วยซ้ำ เขาไม่อยากจะคิดว่ากลิ่นที่ได้รับจนรู้สึกอึดอัดเป็นเพราะกลิ่นโอเมก้าที่ไหน ถึงแม้ว่ามันจะอ่อนมากถึงมากที่สุด แต่เขาก็ไม่ต้องการที่จะได้กลิ่นสิ่งนี้เลยแม้แต่นิดเดียว

“พ่อบ้านคนใหม่อย่างนั้นเหรอ?” ร่างสูงของชายหนุ่มเอนกายนอนบนที่นอนคิงไซซ์ วันนี้ในหัวของเขามีเรื่องอยู่เต็มแล้ว เขาไม่ควรคิดเรื่องอื่น ในที่สุดค่ำคืนก็สิ้นสุดลง

เขาเป็นคนที่ชอบความเย็นเป็นไหน ๆ การนอนเปิดเครื่องปรับอากาศสิบกว่าองศาไปพร้อม ๆ กับการสวมกางเกงยาวนอนเพียงตัวเดียวเลยเป็นเรื่องปกติที่สุดของชายหนุ่มคนนี้

หนูยิ้ม :

- เช้าวันใหม่ -

เช้านี้หนูยิ้มตื่นเช้าเป็นปกติอยู่แล้วจากนิสัยเดิม ถึงแม้ว่าอากาศที่นี่จะไม่บริสุทธิ์เท่าต่างจังหวัดบ้านเรา หนูยิ้มก็ยังเลือกที่จะออกมาสูดอากาศรับแสงอาทิตย์ยามเช้าอยู่ดี แขนเรียวทั้งสองข้างอ้ากางออกกว้างหันหน้าเข้าทางทิศตะวันออก

“สดชื่นชะมัดเลย” พลังงานที่หายไปจากเมื่อวานยังไม่ได้เติมเต็มมากพอจากการนอน คนตัวเล็กต้องการชาร์จพลังงานครั้งสุดท้ายจากแสงแดดอ่อนนี่ จนย่าชอบบอกอยู่บ่อย ๆ ตอนมีชีวิตอยู่ ว่าหนูยิ้มเป็นคนหรือต้นไม้กันแน่

เป็นเพียงช่วงเวลาอันสั้นหลังจากที่หนูยิ้มอ้าแขนทั้งสองข้างรับแสง ลืมเปลือกตาสวยขึ้นมาอีกที ส่วนหนึ่งของดวงอาทิตย์ก็โผล่ขึ้นมาให้เห็นแล้ว ยืนอยู่ตรงนั้นไม่นาน การชาร์จพลังของหนูยิ้มก็เสร็จสิ้น พร้อมแล้วที่จะเริ่มทำงานสำหรับวันใหม่

“อ้าว หนูยิ้ม ตื่นแล้วเหรอ ทำไมไปยืนอยู่ตรงนั้นล่ะ?” เสียงยุพินที่เดินออกจากห้องมาคนต่อไป พูดขึ้นถามร่างบางที่ยืนอยู่กลางสนามข้างห้องครัวหลังบ้าน แม่บ้านคนอื่นยังไม่มีใครตื่น หนูยิ้มเป็นคนแรกของที่นี่

“ครับ เดี๋ยวสักพักยิ้มจะเข้าครัวเตรียมอาหารให้พี่ ๆ กินแล้วครับ” คนตัวเล็กในชุดพ่อบ้านเดินตรงเข้ามาหาหัวหน้าแม่บ้านที่ก็เดินเข้ามาใกล้หนูยิ้มด้วยเหมือนกัน

“ขยันจังเลยนะ ขยันแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ล่ะยิ้ม” ยุพินนึกเอ็นดูหนูยิ้มมากเป็นพิเศษ ไม่รู้เหตุผลด้วยซ้ำว่าทำไม เพียงแค่เห็นหน้าของเด็กคนนี้มันก็น่าทะนุถนอมไปเสียหมด อาจจะเพราะลูกสาวของยุพินก็อายุราว ๆ หนูยิ้มด้วยก็เป็นได้

“ครับน้า งั้นเดี๋ยวยิ้มไปดูเมนูสำหรับเช้านี้ก่อนนะครับ”

“เอาสิ น้าช่วย” หนูยิ้มฉีกยิ้มออกมา เขาเองก็รู้สึกถูกชะตากับยุพินมากเหมือนกัน เพราะคนที่เขาคุยด้วยเพียงคนเดียวตอนนี้มีแค่ยุพินเท่านั้น

“เดี๋ยววันนี้น่าจะได้เจอเจ้านายบ้านนี้นะ รอคุณคชาเขาตื่นก่อน” หนูยิ้มสะดุดเล็กน้อยเมื่อมีชื่อที่ไม่เคยได้ยินที่ไหนหลุดออกมาให้ได้ยิน

“คุณคชา เป็นเจ้านายของที่นี่ใช่ไหมครับ?” หนูยิ้มพูดถามพลางหยิบเอาผักออกมาล้างตามเมนูที่ตนจะทำในเช้านี้อย่างเป็นงาน เรื่องอื่นหนูยิ้มอาจจะยังต้องฝึกฝนอีกมาก แต่สำหรับการทำอาหารแล้ว เขาน่ะชอบที่สุดเลย ย่าชอบบอกว่าหนูยิ้มจะต้องเป็นพ่อครัวที่ดีมากในอนาคตด้วยซ้ำ

“ใช่แล้ว คุณคชาถึงหน้าของเขาจะนิ่งและดุอยู่ตลอดเวลา แต่น้าว่าเขาไม่อะไรหรอก” ยิ่งพูดแบบนั้น หนูยิ้มกลับยิ่งประหม่าขึ้นอย่างอดไม่ได้ วันนี้ไม่รู้เลยว่าจะต้องทำตัวยังไง เมื่อวานยุพินพูดอยู่ด้วยว่าเขาน่ะเกลียดกลิ่นโอเมก้ามาก

“แต่กว่าจะตื่นก็น่าจะสาย ๆ โน่นแหละ เช้านี้ก็ไปทำความสะอาดชั้นบนก่อนแล้วกัน ทำความสะอาดให้ครบทุกห้องนะยิ้ม คุณคชาแพ้ฝุ่น แต่เขาก็ไม่ค่อยเดินไปปีกนั้นหรอกเพราะห้องนอนของเขาอยู่ปีกขวา” ยุพินพูดบอกรายละเอียดหน้าที่ของหนูยิ้มในวันนี้อีกครั้ง คนตัวเล็กพยักหน้าหงึกอย่างเชื่อฟัง ไม่นานแม่บ้านคนอื่น ๆ ก็เริ่มที่จะออกจากห้องมา เพื่อเริ่มทำงานในเช้าวันใหม่ของตัวเองแล้วเหมือนกัน

หลังจากที่มื้อเช้าผ่านไปเรียบร้อยแล้ว ทุกคนที่ได้ทานอาหารมื้อที่สองจากหนูยิ้ม ต่างเอ่ยชมไม่ขาดปากเหมือนเดิม หนูยิ้มเพียงพูดต่อทุกคนว่า ถ้าอาหารของเขาทำให้ทุกคนมีความสุขได้ก่อนเริ่มวันใหม่ เขาก็ดีใจมากแล้ว

“อันนี้ของยิ้มนะ เก็บรักษาให้ดี ถ้าพังเมื่อไหร่ค่อยมาเบิกใช้ใหม่ ถ้าหายจะหักเงิน” หัวหน้าแม่บ้านพูดเท่านั้น ร่างบางก็สะดุ้งโหยงได้ไม่ยาก ยังไม่ทันได้เริ่มงานดีเลยกำลังจะโดนหักเงินเสียแล้ว หนูยิ้มยื่นมือเล็กไปจับเอาอุปกรณ์ทำความสะอาดที่ยุพินยื่นให้ในห้องเก็บของใหญ่

“ตอนนี้คุณคชาน่าจะกำลังพักผ่อนอยู่ ห้ามส่งเสียงดังล่ะ” หนูยิ้มรับปากว่าจะไม่ส่งเสียงดังเด็ดขาด หลังจากนั้นก็ก้าวขาเข้าบ้านหลังใหญ่ในทันที

เป็นการเริ่มงานในที่ใหม่ครั้งแรก เพื่อนร่วมงานก็ต่างเริ่มทำงานกันบ้างแล้วเหมือนกัน ร่างเล็กถืออุปกรณ์ทำความสะอาดเต็มสองมือมาหยุดอยู่ทางขึ้นบันไดกลางบ้านอย่างวิเคราะห์

“ซ้ายมือของเราหรือซ้ายของบ้านนะ?” ขึ้นบันไดมาถึงครึ่งทางแล้วก็นึกสับสนว่าหัวหน้าแม่บ้านกำลังหมายความว่าซ้ายมืออันไหน รังจะเดินกลับไปถามก็ไม่ทันแล้ว เพราะก่อนที่หนูยิ้มจะเดินเข้ามาที่นี่ หัวหน้าแม่บ้านบอกเขาว่าจะออกไปจ่ายตลาด ตอนนี้รถที่พาเธอไปก็ออกจากบ้านไปแล้วด้วยเหมือนกัน