ตอนที่ 4 สตรีหน้าหนา

ตอนที่ 4 สตรีหน้าหนา

หว่านหนิงไม่รอฟังเสียงคัดค้าน นางเดินไปที่หีบไม้ใบเล็กซึ่งเป็นสมบัติเพียงชิ้นเดียวที่นางพกติดตัวมาจากจวนเสนาบดี นางรื้อหาชุดชั้นในที่เป็นผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตาออกมาสองสามชุด ชุดเหล่านี้เป็นที่เจ้าของร่างเดิมตั้งใจตัดเย็บไว้ใส่ตอนนอนเพื่อความสบายตัว

นางกลับมาที่เตียงแล้วเริ่มแกะผ้าห่มที่ห่อตัวเขาไว้ออก

“หยุดนะ! ซ่งหว่านหนิง! เจ้าจะทำอะไร!” เซี่ยจื่อรุ่ยหน้าแดงก่ำ พยายามจะคว้าขอบผ้าห่มไว้

“ข้าก็จะแต่งตัวให้ท่านน่ะสิ ท่านจะอายไปทำไม เมื่อครู่ข้ายังเช็ดถูให้ท่านจนหมดทุกซอกทุกมุมแล้ว” นางเอ่ยหน้าตาเฉยพลางดึงผ้าห่มออกอย่างรวดเร็ว

เซี่ยจื่อรุ่ยใบหน้าขึ้นสีระเรื่อด้วยความอับอายระคนตกใจ “ข้าคือรุ่ยอ๋อง! ต่อให้ข้าต้องตาย ข้าก็จะไม่ยอมลดตัวลงไปใส่ชุดสตรีเด็ดขาด!”

“โธ่... ท่านอ๋อง ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้นะเจ้าคะ แล้วตอนนี้ก็ไม่มีใครเห็นท่านนอกจากข้าด้วย” หว่านหนิงถอนหายใจพลางคลี่ชุดออก

เซี่ยจื่อรุ่ยที่ตอนนี้ไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน ทำได้เพียงนอนหลับตาแน่น พยายามกลั้นใจให้ผ่านพ้นช่วงเวลาที่เขารู้สึกว่าเสียเกียรติที่สุดนี้ไป หว่านหนิงค่อยๆ สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีขาวให้เขา นางต้องประคองร่างผอมบางของเขาให้ลุกขึ้นพิงกับอกของนางเพื่อที่จะสวมแขนเสื้อได้สะดวก

“ฮึบ... ยกแขนข้างนี้... ดีมาก” หว่านหนิงจัดแจงนุ่งกางเกงผ้าฝ้ายขากว้างให้เขาอย่างระมัดระวัง แม้ช่วงขาของเขาจะลีบเล็กลงไปมาก แต่กางเกงผ้าฝ้ายกลับช่วยพรางตาและทำให้เขารูปร่างดูสมส่วนขึ้น

เมื่อแต่งตัวเสร็จ หว่านหนิงก็จัดท่าทางให้เขานอนราบลงบนที่นอนที่นางเพิ่งเปลี่ยนให้ใหม่

“เป็นอย่างไรเจ้าคะ? สบายกว่าเมื่อครู่เยอะเลยใช่ไหม?”

เซี่ยจื่อรุ่ยค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขาขยับตัวเล็กน้อย ความรู้สึกนุ่มของผ้าฝ้ายที่สัมผัสผิวทำให้เขารู้สึกสบายตัวอย่างมาก

“ขอบคุณนะ” เขาพึมพำเสียงแผ่ว

คำขอบคุณสั้นๆ นั้นทำเอาคนฟังถึงกับยิ้มแก้มปริ หว่านหนิงตบหลังมือเขาเบาๆ “นอนพักเถอะเจ้าค่ะ วันนี้ท่านใช้แรงไปมากแล้ว”

นางเดินออกจากห้องไปพร้อมรอยยิ้ม ทิ้งให้เซี่ยจื่อรุ่ยนอนมองเพดานด้วยความรู้สึกที่พองโตในอกเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ก่อนที่เขาจะค่อยๆ หลับตาลงด้วยความอ่อนเพลียที่เบาบางลงกว่าเดิมมาก

ซ่งหว่านหนิงถอนหายใจยาวพลางปาดเหงื่อบนหน้าผาก นางมองไปรอบๆ ห้องโถงที่ยังคงเต็มไปด้วยหยากไย่และฝุ่นหนาเตอะ ในใจคิดว่าหากต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนาน สุขอนามัยคือเรื่องสำคัญที่สุด

นางเริ่มจากการหาไม้กวาดที่เหลือเพียงก้านมามัดกับเศษผ้าที่ชุปน้ำจนเปียกมาดๆ แล้วเริ่มจัดการกับเพดานและขื่อไม้ กวาดเอาหยากไย่ที่สะสมมานานปีลงมา หลังจากทำความสะอาดเพดานเสร็จแล้วนางก็ถูพื้นต่อ

“เหนื่อยเป็นบ้าเลยแฮะ... นี่ถ้ามีเครื่องดูดฝุ่นก็คงดี” นางพึมพำพลางทรุดตัวลงนั่งพักที่พื้น

เมื่อพักจนหายเหนื่อยแล้วนางก็เดินไปที่ห้องครัวที่อยู่ท้ายเรือน สภาพของมันน่าอนาถยิ่งกว่าห้องนอนเสียอีก หว่านหนิงจัดการขัดถูเตาและล้างทำความสะอาดพื้นครัวจนพอจะมองเห็นสีเดิมของแผ่นหิน

“ฟู่... เรียบร้อยไปหนึ่งอย่าง ต่อไปก็ได้เวลาทำมาหากินของจริงแล้ว” หว่านหนิงปาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผาก ก่อนตั้งจิตเข้าสู่มิติฟาร์มทันที

เพียงชั่วพริบตา กลิ่นอายดินที่สดชื่นและลมเย็นๆ ก็ปะทะเข้ากับใบหน้า หว่านหนิงกลับมายืนอยู่ในมิติฟาร์มของนางอีกครั้ง เจ้าเป็ดน้อยสองตัวที่เห็นนางกลับมาก็รีบวิ่งเตาะแตะเข้ามาหา ส่งเสียงก้าบๆ ประจบประแจงพลางเอาหัวไซที่ข้อเท้าของนาง

“หิวล่ะสิพวกเจ้า รอแป๊บนึงนะ” นางลูบหัวพวกมันเบาๆ ก่อนจะหันไปเช็กหน้าจอระบบ

[ระดับปัจจุบัน: เลเวล 1 (20แต้ม)]

[เหรียญฟาร์ม: 5 เหรียญ]

“เอาล่ะ ระบบ ข้าต้องการขยายแปลงผัก และทำให้เจ้าเป็ดพวกนี้โตไวๆ ต้องทำยังไง?”

[ระบบ: โฮสต์สามารถใช้เหรียญฟาร์มซื้ออาหารสัตว์ได้จากร้านค้า นอกจากนี้การขุดดินเพิ่มด้วยตัวเองจะช่วยประหยัดเหรียญและเพิ่มแต้มได้มากกว่าการใช้ระบบอัตโนมัติ]

หว่านหนิงตาเป็นประกาย “ขุดเองเหรอ? ได้เลย!”

นางเดินไปที่มุมพื้นที่ เห็นจอบเหล็กขนาดพอดีมือวางอยู่ ซึ่งน่าจะเป็นไอเทมพื้นฐานที่ระบบมอบให้ หว่านหนิงถกแขนเสื้อขึ้นเตรียมลุย นางเริ่มเล็งพื้นที่ข้างแปลงเดิมอีก 2 แปลง มือบางเหวี่ยงจอบลงบนดินสีน้ำตาลเข้มอย่างมีจังหวะจะโคน ดินในมิตินี้นุ่มและร่วนซุยกว่าโลกภายนอกมาก ทำให้นางไม่ต้องออกแรงมาก

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

[ระบบ: ท่านได้รับ 1 แต้ม จากการขุดดิน...]

[ระบบ: ท่านได้รับ 2 แต้ม จากการขุดดิน...]

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวทุกครั้งที่จอบกระทบดิน ยิ่งทำนางยิ่งเพลิน ลืมความเหนื่อยล้าจากงานบ้านไปสิ้น ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง แปลงผักใหม่เพิ่มขึ้นมาอีก 4 แปลงรวมเป็น 6 แปลง

หว่านหนิงยิ้มอย่างดีใจ “เอาล่ะ ซื้อเมล็ดพันธุ์เพิ่ม!”

นางกดเข้าไปในร้านค้า ใช้ 4 เหรียญที่เหลือซื้อเมล็ดหัวไชเท้าอีก 2 ซอง และเมล็ดผักกาดขาวอีก 2 ซอง ผักกาดขาวทำอาหารได้หลากหลายจากนั้นก็จัดการหว่านเมล็ดลงไปในดินอย่างรวดเร็ว

“ต่อไป... ก็เจ้าพวกก้อนขนเหลืองสองตัวนี้”

หว่านหนิงหันไปมองเจ้าเป็ดที่เริ่มหิวจนแทบจะกินนิ้วเท้านางแล้ว นางกดเช็กที่ตัวเป็ด

[เป็ดน้อย: สถานะ - หิวจัด / ระยะเวลาเติบโตสู่ช่วงวัยรุ่น 6 ชั่วโมง]

“หกชั่วโมง? นานไปหน่อย ข้าต้องการไข่เป็ดมาทำโจ๊กให้ท่านอ๋องเป็นมื้อค่ำ”

นางมองดูเหรียญที่เหลืออยู่เพียง 1 เหรียญฟาร์ม ซึ่งไม่พอซื้ออาหารเร่งโต แต่นางนึกอะไรบางอย่างได้

“ระบบ... ถ้าฉันเอาหัวไชเท้าที่เก็บเกี่ยวไปเมื่อกี้มาสับให้เป็ดกินล่ะได้ไหม?”

[ระบบ: ผลผลิตจากมิติมีพลังวิญญาณแฝงอยู่ สามารถใช้เป็นอาหารสัตว์เพื่อเร่งการเติบโตได้ 50% ของเวลาปกติ]

“เจ๋ง!” หว่านหนิงรีบเอาหัวไชเท้าที่เหลืออยู่อีก 2 หัวมาสับจนละเอียดแล้ววางลงในรางไม้ เจ้าเป็ดสองตัวพุ่งเข้าใส่ทันที พวกมันสบัดตูดกินอย่างเอร็ดอร่อย

ทันใดนั้นเอง ร่างกายของพวกมันก็เริ่มมีแสงสีทองจางๆ ปกคลุม ขนอ่อนสีเหลืองค่อยๆ ร่วงหล่นและถูกแทนที่ด้วยขนสีขาวสะอาดตาขนาดตัวขยายใหญ่ขึ้นต่อหน้าต่อตาจากขนาดกำมือ กลายเป็นขนาดเท่าขันน้ำในชั่วพริบตา

[ระบบ: เป็ดน้อยวิวัฒนาการสู่เป็ดวัยรุ่น ระยะเวลาให้ไข่ครั้งแรกลดเหลือ 2 ชั่วโมง]

“เยี่ยมมาก! อีกสองชั่วโมงข้าจะเข้ามาเก็บไข่พวกเจ้าไปทำอาหารนะ”

หว่านหนิงกลับออกมาจากมิติพร้อมกับความรู้สึกสดชื่น นางเดินมานั่งพักผ่อนที่นอกชานเรือน

“พรุ่งนี้ต้องลองออกไปสำรวจรอบ ๆ จวนดูบ้าง เผื่อจะมีช่องทางทำเงิน”

หว่านหนิงเริ่มวางแผนในใจ รุ่ยอ๋องถูกส่งมาที่นี่เพื่อให้ตายอย่างช้าๆ ทหารเฝ้าประตูพวกนั้นคงได้รับคำสั่งมาไม่ให้ช่วยเหลือ หรืออาจจะคอยกลั่นแกล้งด้วยซ้ำ การที่นางขยันผิดปกติและมีอาหารดีๆ กินอาจจะไปสะดุดตาพวกนั้นเข้า

โครก!...

เป็นเสียงท้องของนางเองที่ร้องประท้วง หว่านหนิงหัวเราะเบาๆ นางเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองก็ยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่ฟื้นขึ้นมานอกจากน้ำวิเศษ นางจึงเดินเข้าครัวไปตักข้าวต้มหัวไชเท้าที่เหลืออยู่มานั่งกินเงียบๆ รสชาติที่หวานล้ำของมันทำให้ความเหนื่อยล้าหายไปสิ้น

เมื่อยามโพล้เพล้มาเยือน ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง หว่านหนิงเข้ามิติไปอีกครั้ง

ก้าบๆ! ก้าบๆ! เสียงร้องที่ดังและกังวานขึ้นทำให้รู้ว่าพวกมันเติบโตเต็มที่แล้ว เป็ดสีขาวตัวอวบอ้วนสองตัวเดินส่ายก้นมาหานาง และที่มุมเล้าเล็กๆ ที่ระบบติดตั้งไว้ให้ มีไข่สีขาวนวลวางอยู่ 2 ฟอง

“ไข่เป็ด! ไข่เป็ดจริงๆ ด้วย!” หว่านหนิงหยิบไข่สองฟองขึ้นมาด้วยความทะนุถนอม ไข่แต่ละใบมีขนาดใหญ่และหนักกว่าปกติ

[ระบบ: ยินดีด้วย ท่านเก็บไข่เป็ด 2 ฟอง ได้รับ 10 แต้ม]

[ขณะนี้ท่านมีแต้มสะสม 30 แต้ม]

หว่านหนิงหอบไข่เป็ดและผักกาดขาวบางส่วนที่เริ่มโตพอเก็บเกี่ยวได้ออกมาจากมิติ นางกลับมาที่ห้องครัวอีกครั้ง