ทะลุมิติไปเป็นพระชายาของท่านอ๋องพิการ พร้อมระบบฟาร์มสวนผัก

ตอนที่ 1โชคชะตาที่ถูกยัดเยียด

“อือ...”

เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอที่แห้งผาก แสนดีพยายามจะขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้น แต่ความรู้สึกแรกที่จู่โจมเข้าใส่คือความเจ็บปวดแปลบที่กลางกระหม่อม ราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบอย่างแรง มันเจ็บจนหัวแทบจะระเบิด

“โอ๊ย...” เธอครางออกมาอีกครั้งอย่างลืมตัว

เมื่อปรือตาขึ้นได้ ภาพแรกที่เห็นกลับไม่ใช่เพดานสีขาวสะอาดตาหรือกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาลที่ควรจะเป็น สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือขื่อหลังคาไม้เก่าที่มีหยากไย่เกาะหนาเตอะ

“ที่นี่มัน... ที่ไหนกัน?”

แสนดีพยายามยันกายลุกขึ้นนั่งด้วยความมึนงง แต่เพียงแค่ขยับตัว โลกทั้งใบก็หมุนคว้าง พลันความทรงจำสายหนึ่งที่ไม่ใช่ของเธอก็ไหล่บ่าเข้ามาในสมองราวกับทำนบเขื่อนแตก ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ซ้อนทับเข้ามาจนหัวแทบระเบิดเป็นเสี่ยงๆ

ร่างนี้มีชื่อว่า "ซ่งหว่านหนิง" บุตรสาวที่เกิดจากสาวใช้ข้างห้องของขุนนางเจ้ากรมพิธีการ หลังจากมารดาจากไปชีวิตของนางไม่ต่างจากขยะในจวนตระกูลซ่งที่ไม่มีใครเหลียวแล จนกระทั่งนางถูกบีบบังคับให้แต่งงานกับรุ่ยอ๋องแทนคุณหนูรอง รุ่ยอ๋องคืออดีตเทพสงครามผู้เกรียงไกร หลังจากที่เขาทำศึกกับเผ่าซางหมางเสร็จฮ่องเต้ที่ทรงประชวรก็มีราชโองการเรียกตัวเขากลับเมืองหลวงเป็นการด่วน เซี่ยจิ้งอันผู้เป็นน้องชายโอรสลำดับที่สอง รู้ว่ายังไงพี่ชายก็คือว่าที่ฮ่องเต้คนต่อไป เขาจึงส่งนักฆ่านับห้าร้อยคนมาดักรอสังหารเซี่ยจื่อรุ่ยที่หุบเขาก่อนจะถึงเมืองหลวง

แม้จะรอดชีวิตมาได้แต่ก็ต้องแลกกับการที่ขาทั้งสองข้างพิการไร้ความรู้สึก เซี่ยจื่อรุ่ยกลายเป็นคนพิการที่ไร้อำนาจในชั่วข้ามคืน

ราชโองการแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่เกียรติยศ แต่คือคำสั่งประหารทางอ้อม ฮูหยินใหญ่ซ่งไม่ต้องการให้บุตรสาวสุดที่รักของตนต้องไปจมปลักกับบุรุษที่ไร้อนาคต จึงโยนเคราะห์กรรมนี้มาให้หว่านหนิงที่เป็นเพียงลูกสาวใช้อุ่นเตียงที่ไร้ปากเสียง

และที่น่าเศร้าไปกว่านั้น... เจ้าของร่างเดิมเพิ่งจะตัดสินใจจบชีวิตตัวเองด้วยการชนเสาเรือนเพื่อหนีโชคชะตาเสียอย่างนั้น!

“น้องชายฆ่าพี่ชายเพื่อบัลลังก์ นี่มันพล็อตนิยายน้ำเน่าชัดๆ....ไม่จริง!... ฉันแค่ฝันไปใช่ไหม? ” เธอยกมือขึ้นหยิกแก้มตัวเองอย่างแรงจนเนื้อแทบหลุด

“โอ๊ย!”

ความเจ็บปวดที่แล่นจี๊ดขึ้นสมองเป็นหลักฐานชั้นดีว่านี่ไม่ใช่ความฝัน แต่มันคือความจริงที่น่าเหลือเชื่อที่สุดในชีวิต

ในโลกเดิมแสนดีเป็นถึงเจ้าของร้านอาหารเพื่อสุขภาพชื่อดังที่กำลังไปได้ดี มีเหล่าดาราอินฟูมาที่ร้านแทบทุกวัน แต่กลับต้องมาตายเพราะอุบัติเหตุรถคว่ำเมื่อชั่วโมงที่แล้ว

[ติ๊ง! ระบบฟาร์มสวนผักมิติเลเวล 0 กำลังทำการเชื่อมต่อกับโฮสต์...]

จู่ ๆ ก็เสียงดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าจอโปร่งแสงที่ปรากฏตรงหน้า

“ระบบฟาร์มสวนผัก?” แสนดีเบิกตากว้าง ความหวังเริ่มผุดขึ้นมาในใจ อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้มาตัวเปล่า นิ้วเรียวกดคำว่าตกลงที่หน้าหน้าจอโปร่งแสงทันที

[ติดตั้งเสร็จสิ้น! ยินดีต้อนรับโฮสต์แสนดีเข้าสู่ระบบฟาร์มสวนผักของเรา]

[ระดับปัจจุบัน: เลเวล 1]

[ไอเทมเริ่มต้น: แปลงผัก 2 แปลง เมล็ดหัวไชเท้า 2 ซอง บ่อน้ำวิเศษขนาดเล็ก 1 บ่อ เป็ดน้อย 2 ตัว]

[ภารกิจแรก: เก็บเกี่ยวผลผลิตครั้งแรกเพื่อปลดล็อกร้านค้าในระบบ]

แสนดีหรือในตอนนี้คือซ่งหว่านหนิง มองหน้าจอโปร่งแสงตรงหน้าด้วยแววตาเป็นประกาย

เธอลองตั้งจิตนึกถึงมิติระบบฟาร์ม ทันใดนั้น ร่างของเธอก็วูบหายไปจากห้องที่ทรุดโทรม ภาพเบื้องหน้าถูกแทนที่ด้วยทุ่งหญ้าสีเขียวขจีขนาดเล็กที่มีหมอกจางๆ ล้อมรอบ พื้นที่ในตอนนี้มีขนาดประมาณครึ่งไร่เห็นจะได้

ตรงกลางพื้นที่นั้นมีแปลงดินสีน้ำตาลเข้มที่ดูอุดมสมบูรณ์อยู่ 2 แปลง ข้างๆ กันมีบ่อน้ำเล็กๆ ที่มีน้ำใสสะอาดราวกระจก และที่สะดุดตาที่สุดคือเจ้าก้อนขนสีเหลืองสองตัวที่กำลังเดินเตาะแตะไปมาพร้อมส่งเสียงก้าบๆ อย่างร่าเริง

[โฮสต์สามารถใช้ความคิดในการสั่งการเพาะปลูกหรือเก็บเกี่ยวได้ทันที] เสียงระบบแจ้งเตือน

“ดีจังเลยแฮะ” ซ่งหว่านหนิงยิ้มกว้าง นางไม่รอช้า สั่งการให้ระบบเริ่มปลูกหัวไชเท้าลงในแปลงทั้งสองทันที

[เริ่มการเพาะปลูกระยะเวลาเติบโต 1 ชั่วโมง]

“หนึ่งชั่วโมง? เร็วขนาดนี้เลย!”

ในระหว่างที่รอผลผลิต ซ่งหว่านหนิงจึงหันมาสนใจบ่อน้ำวิเศษ เธอวักน้ำขึ้นมาดื่มเพียงอึกเดียว ความรู้สึกเย็นซ่านก็แผ่กระจายไปทั่วร่างกาย ความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดที่ศีรษะหายไปเป็นปลิดทิ้ง แม้แต่รอยแผลเล็กๆ บนมือก็สมานตัวอย่างรวดเร็ว

“นี่มันน้ำวิเศษชัดๆ!”

ซ่งหว่านหนิงหลับตาลงนึกถึงทางออกจากมิติ เพียงชั่วพริบตา ความรู้สึกวูบโหวงก็จู่โจมเข้ามา ร่างผอมบางกลับมาปรากฏกายอยู่ในห้องเดิม

แค่กๆ... แค่กๆ...

เสียงไอแห้ง ๆ ที่พยายามกดข่มเอาไว้ดังมาจากเบื้องหลังฉากไม้กั้นห้อง

นางค่อยๆ ก้าวเดินไปที่ฉากกั้นไม้ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นบางอย่างที่รุนแรงโชยเข้ากระทบจมูกทันทีที่ก้าวพ้นขอบเขตห้องโถง

“กลิ่นนี่มัน...” ซ่งหว่านหนิงขมวดคิ้ว มือบางยกขึ้นปิดจมูกตามสัญชาตญาณ

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือเตียงไม้ที่ปูด้วยฟูกขาดๆ บนนั้นมีร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งนอนนิ่งอยู่ ร่างกายของเขาผอมบางจนเห็นกระดูก ใบหน้าที่เคยคมสันบัดนี้ซีดขาวราวกับกระดาษ แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น โครงหน้าของเขาก็ยังมีแววความหล่อเหลา เส้นผมดกดำพันกันยุ่งเหยิงราวกับรังนก

และสิ่งที่ทำให้นางต้องเบือนหน้าหนีชั่วขณะคือ กองอุจจาระและปัสสาวะที่เปรอะเปื้อนอยู่บนกางเกงและผ้าปูที่นอนรอบๆ ขาทั้งสองข้างที่ลีบเล็กของเขา

เขานอนทับสิ่งปฏิกูลเหล่านั้นมานานแค่ไหนแล้ว?

“ท่านอ๋อง...” ซ่งหว่านหนิงพึมพำด้วยความตกใจ

ดวงตาของชายหนุ่มที่เคยหลับสนิทค่อยๆ ปรือขึ้นอย่างยากลำบาก นัยน์ตาของเขาไร้แวว มีเพียงความว่างเปล่าและร่องรอยของการยอมรับในโชคชะตาอันเลวร้ายนี้ เมื่อเห็นว่าเป็นนาง หญิงสาที่เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญตั้งแต่มาถึงที่นี่ เขาก็ขยับปากที่แห้งแตกจนเป็นขุยดูน่ากลัว

“ออก... ไป...” เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบเป็นเสียงกระซิบ “อย่ามา... มองข้าด้วยสายตาสมเพช!”