บทที่สอง หน้าที่ตัดสินเป็นตาย

กุบกับ กุบกับ

เสียงล้อรถม้าหนักบดไปบนพื้นหินกรวดเป็นระยะ กระทั่งหยุดลงหน้าประตูไม้สูงใหญ่ หลินอวี่ถงถูกทหารพาลงมา นางก้าวขาแข็งๆ ลงจากรถม้าด้วยความงุนงง สายตากวาดมองไปรอบกาย

ภาพที่เห็นคือเรือนตากอากาศโอ่อ่าเงียบสงบ มีแสงตะเกียงแขวนเรียงรายสว่างไสว ขับให้เงาไม้เต้นระยิบระยับ

นี่น่ะหรือจวนพักตากอากาศของบุรุษหน้าหนวดที่นามว่าจ้าวสี่เย่ อ๋องผู้เป็นพระอนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน

“ช่างยิ่งใหญ่สมฐานะจริง ๆ” นางพึมพำเบา ๆ ก่อนหันหน้าเอ่ยถามทหารที่เดินขนาบอยู่สองข้างมาด้วยกัน “พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้านายพวกเจ้าจะให้ข้าทำสิ่งใด”

ไม่มีผู้ใดตอบ ทุกคนเพียงเดินนิ่งราวกับรูปสลัก เหมือนคำพูดของนางเป็นเพียงเสียงลมพัดผ่าน ทำให้หลินอวี่ถงยิ่งรู้สึกหวาดหวั่นอนาคตที่ไม่อาจคาดเดายิ่งกว่าเดิม

เมื่อถูกพาเดินเข้าไปลึกในจวนโอ่อ่า นางถูกผลักส่งให้บ่าวหญิงสามคนกลุ่มหนึ่งรับช่วงต่อ ใบหน้าเหล่าบ่าวช่างไร้อารมณ์ พวกนางไม่พูดไม่จา เพียงพาหลินอวี่ถงเข้าไปยังห้องอาบน้ำขนาดกว้าง เต็มไปด้วยไอระเหยอุ่นจากอ่างไม้ที่เตรียมน้ำหอมดอกไม้ไว้

“นี่จะทำอะไร ข้าอาบน้ำเองได้…”

หลินอวี่ถงยังพยายามขืนตัว แต่ไม่สู้แรงของบ่าวหลายคนรุมกดร่างบางไว้แน่น เสื้อผ้าสมัยใหม่ถูกถอดออกโดยไม่ฟังเสียงค้าน ถูกแทนที่ด้วยการชำระล้างร่างกายอย่างละเอียด กลิ่นดอกไม้หอมฉุนอบอวลจนเวียนหัว ผมยาวของนางถูกหวีให้เรียบลื่นก่อนปักด้วยปิ่นเรียบง่าย ผิวกายถูกโรยด้วยแป้งหอมละมุน

ทุกสิ่งทุกอย่างดำเนินต่อไปราวกับกำลังเตรียมสตรีเข้าสู่ห้องหอ ทำเอาหลินอวี่ถงรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีแปลก ๆ หญิงสาวมองเงาตัวเองที่สะท้อนบนผิวน้ำในอ่างด้วยหัวใจเต้นระส่ำ

“นี่คงไม่ใช่ว่าข้าถูกส่งมารับบทเจ้าสาวตัวแทนอะไรบ้า ๆ อย่างนั้นหรอกใช่ไหมเนี่ย” นางพึมพำกับเงาสะท้อนของตนเอง

เมื่อการชำระล้างสิ้นสุด นางถูกเปลี่ยนชุดเป็นอาภรณ์แพรบางเนื้อดีสีขาวนวล ตัดกับผิวที่เพิ่งขัดจนสะอาดเรียบเนียน

บ่าวผู้หนึ่งกล่าวเสียงเบาราบเรียบ “แม่นางโปรดเตรียมตัวให้พร้อม อีกไม่กี่ชั่วยามท่านอ๋องจะเสด็จมาที่จวน”

“ตกลงแล้วเจ้านายพวกเจ้าต้องการให้ข้าทำอะไรกันแน่”

“พวกข้าไม่รู้หรอก แม่นางทำหน้าที่ตนเองก็พออย่าถามมากมายเลย”

“เฮ้อ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย สวรรค์รังแกข้าอยู่หรือ”

หลินอวี่ถงใจหายวาบ ขาแทบทรุดในทันที

นางงงไปหมด นางทะลุมิติเข้ามาที่ยุคโบราณไม่พอ ยังโผล่มาที่นี่ หลวมตัวมาอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่รู้จะเอาตัวรอดอย่างไรอีกด้วย

ทุกสิ่งในตอนนี้ไม่ต่างจากการผลักนางเข้าสู่ชะตากรรมที่นางไม่มีสิทธิเลือกเลยแม้แต่น้อย

แต่ถึงอย่างไรนางจะต้องเอาตัวรอด มีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้!

หลังจากอาบน้ำชำระล้างร่างกายจนสะอาดหมดจดพอใจพวกเขา นางก็ถูกพาไปยังสถานที่ต่อไปโดยมีบ่าวชายร่างสูงในชุดผ้าเรียบสีเข้มเดินนำอยู่ด้านหน้ารับหน้าที่ต่อแทน ฝีเท้าแต่ละก้าวหนักแน่น เงียบขรึมจนบรรยากาศรอบกายอึดอัด นางเดินตามไปอย่างว่าง่าย หัวใจเต้นแรงด้วยความประหม่าตลอดทาง

เมื่อก้าวผ่านประตูไม้ใหญ่เข้าสู่ลานด้านในลึกเข้าไปอีก หลินอวี่ถงไม่ลืมกวาดสายตาสำรวจโดยรอบ และสิ่งที่นางสังเกตเห็นทำให้นางขนลุกวูบทั่วทั้งเรือนตากอากาศแห่งนี้เต็มไปด้วยบ่าวชายเป็นส่วนใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นผู้คุมยามหน้าประตู คนคอยดูแลสวน คนทำความสะอาดหน้าเรือนต่าง ๆ หรือแม้แต่ผู้แบกของ ล้วนเป็นบุรุษทั้งสิ้น

ความทรงจำผุดขึ้นเพียงตอนที่ถูกจับไปชำระร่างกายก่อนหน้านี้ นางถึงได้พบสาวใช้เพียงสองสามคนที่ช่วยล้างเนื้อล้างตัวเท่านั้น นอกนั้นไม่เห็นสตรีเพิ่มแม้สักคน

นี่มันอะไรกัน ทำไมที่นี่ถึงเต็มไปด้วยบุรุษ สตรีถึงมีก็น้อยยิ่งนัก หรือที่นี่ไม่ต้อนรับสตรีอยู่แล้วกันแน่

นางเดินก้มหน้าแต่สายตากวาดไปมาอย่างหวาดระแวง แผ่นหลังรู้สึกเสียววาบประหนึ่งถูกสายตานับสิบคอยจับจ้อง แม้พวกบ่าวชายจะไม่แสดงท่าทีอะไร แต่นางกลับรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ยิ่งอยู่ที่นี่นานยิ่งมีแต่ความสงสัยผุดขึ้นมาเต็มไปหมด